Bieszczady, oprocz innych wspomnien, beda zawsze kojarzyly mi sie z muzyka - i muzyka zawsze bedzie wyzwalala najslilniejsza tesknote za nimi.
"Ksiezyc nad Otrytem, niebo pelne gwiazd"
Jesienia 1985 pojechalismy w Bieszczady z moja dziewczyna (obecnie zona). Mieszkalismy w osrodku w Bobrce (gdzie jej mama wykupila wczasy), ale ktoregos dnia znudzilo nam sie siedzenie na "wsi" i postanowilismy odetchnac troche wielkomiejska atmosfera. Wsiedlismy do PKSu i pojechalismy do Ustrzyk D. Okazalo sie, ze w lokalnym osrodku kultury jest koncert; grupa nam wowczas zupelnie nieznana - KSU. Weszlismy do zadymionej sali i uderzyla w nas muzyka, ktora od tamtego momentu zawsze bedzie przywolywala wspomnienia pieknych chwil w Bieszczadach.
"Sposrod wielu bzdur, ktore niosa stada chmur"
Kilkanascie dni pozniej wyruszylismy w wedrowke po Biesach, zaczynajac od Komanczny; chyba na 2 albo 3 dzien dotarlismy do Cisnej. Pogoda byla piekna, zatrzymalsmy sie w sympatycznym hoteliku. Rano obudzilo nas monotonne stukanie deszczu, pochodzilismy troche po miasteczku, spotkalismy znajomych i na obiad weszlismy razem do baru, zamowilismy zurek, ktore przelewal sie przez brudne paluszki Pani Kelnerki, gdy niosla nam szesc talerzy. Towarzystwo (miastowe) starcilo ochote na zurek, ja nie, zjadlem wszystko. Siedzielismy, deszcz sobie padal, a w Lecie z radiem sluchac bylo Krysie Pronko i jej "Deszcz w Cisnej"....
"Najlepszy w swiecie"
Potem do baru cos przywieziono i wczesniej senne lokalne towarzystwo od razu sie rozbudzilo. My z zaciekawieniem podeszlismy do kontuaru - okazalo sie ze przywieziono beczke "Lezajska". W tamtych czasach mozna je bylo wypic tylko w Bieszczadach, a na pewno nie w Poznaniu. Pozniej podczas wedrowek praktycznie cala nasza dieta skladala sie z mleka z woreczka, "Lezajska" i piernika (takiego przekladanego marmolada).
Jakis czas potem w Opolu pojawila sie Wanka Wstanka & the Ludojades, i odspiewala hymn, ktory bedzie zawsze poruszal ciepla nute w sercu: "najlepszy w swiecie jest lezajski full!"
Przepraszam jesli ten post nie za bardzo pasuje tutaj, ale tak mi sie zebralo na wspomnienia, suchajac KSU, kiedy za oknem szaleje wiosenna burza, a Bieszczady sa nieosiagalne, 7 tys. km stad...
Jarek
