"Wędrówka"..

Do miejsc tak dobrze znanych już,
gdzie buki szumem wznoszą modły,
znając tęsknotę w naszych sercach,
dobre Anioły nas przywiodły.

Stopa za stopą,krok za krokiem
tu kamień,korzeń,dotyk traw
poprawić plecak,wyrównać oddech
zostawić z tyłu balast spraw.

A tam daleko,nad Połoniną
błyska i chmury ciężarne deszczem,
może się uda zejść ze szlaku
i nie zmokniemy tym razem jeszcze.

A dłonie dolin takie czułe,
Scianami zboczy schodzą miękko
w strumyku niebo się odbija,
wąską niebieści się tasiemką.

Pozdrawiam.WUKA

po przeczytaniu się rozmarzyłam...
pozdrawiam gorąco!!

Jak to się dzieje WUKA że wędrowanie można ubrac w tak piękne i prawdziwe słowa ?

Dobrze by było jakby ktoś muzykę skomponował....
Pozdrawiam autorkę

Hehe, pierwszy raz od czasów "licealnych lektur obowiązkowych", czy zaliczeń z literatury brytyjskiej, czy amerykańskiej, gdy zdarza mi się wiersz przeczytać....i to "bezboleśnie"....a może nawet z przyjemnością:)

Pozdrawiam:)