Nic więcej.

Wiatr się buja na hamaku z pajęczyny,
do zimowej dujawicy sił nabiera,
starym złotem błyszczą trawy połoniny,
dobrze pobyć razem właśnie TU i TERAZ.

Wystarczy zamknąć oczy... Dziękuję.

To tylko "podpis" obrazu zatrzymanego w kadrze!

Oj WUKO... Ty tak zawsze trafisz.... jak ja tęsknie do tego starego złota.

PIEKNE,

za Susan Sontag..."poeta( fotograf...?)tworzy harmonię z chaosu..."

pozdrawiam i przypomina mi się "Zwierciadło" A.TARKOWSKIEGO
HEJ

Piękne, jeszcze tylko odrobina wiatru we włosach i babiego lata na łąkach. Rozmarzyłam się. Chcę tam być !!!!!

:))

Oj ja tez się rozmarzyłam...
3 czy 4 lata temu miałam taki wyjazd jesienią...
właśnie taki

Ja miałam w październiku 2009r. Pogoda była piękna, słoneczna i w miarę ciepła. Najważniejsze że wtedy znalazłam swoje miejsce w Bieszczadach, które dodaje mi siły i niesamowicie energetyzuje.