Czy ja mam pecha? Czyli o swawoli czasoprzestrzeni od lutego do Łupkowa

Nie jest znów tak daleko,
do czego w myślach wracamy,
czego obraz w sercu,
pod zamkniętymi powiekami,
do czego tęskni się ciągle,
o czym marzy dusza,
co struny dobrych wspomnień
bez przerwy porusza.

Dzięk Długi za relację pełną ciepłych niespodzianek. Pozdrawiam Was serdecznie.

W zasadzie, to na relacji z lata powinienem zakończyć. Urlop prawie cały wykorzystany, kilka dni pozostawione na wyjazd świąteczny do młodszego dziecka. Dołujący jest taki brak perspektyw na jesienne Bieszczady. Ale przyszedł październik. W zasadzie o o tej porze, tak trochę po wrześniu następuje ten miesiąc. Niby nic, a ten tak przyszedł jakby inny. Taki słoneczny przyszedł. Wraz z nim przyszedł mój szef i rzecze: trzeba rozpoznać temat w Nowym Mieście n. Pilicą, kiedy możesz pojechać? Nowe Miasto.... to tak gdzieś w połowie drogi w Bieszczady, w tej drugiej połowie. Mówię: jadę w czwartek, ale na piątek muszę wziąć urlop. Świat jest piękny. Na forum zawieszam informację, że mam wolne miejsce w aucie. Zgłosił się Jarek z Ostrowca. Uzgadniamy szczegóły. W nocy robię jeszcze ostatnie zakupy (błogosławione Tesco), plecak spakowany, torba z żarciem też, i ok 4 pobudka (po 3 godzinach snu). Torba do bagażnika, kijki i buty też i gaz do dechy. Droga umyka pod kołami, wstaje świt, ruch na drodze zaczyna się zagęszczać. Przemykam przez Płock, telefon... z domu. Moja lepsza połowa zapytowywuje się łaskawie, gdzie też mam plecak? Blisko 40 letniemu doświadczeniu jako kierowca zawdzięczam to, że przez barierę mostu nie wpadłem do Wisły. Plecak został pod stołem, w pokoju, w Sopocie. Przecież się nie wrócę. Jako wyposażenie turystyczne mam solidne buty, kijki, toporek. I to co na grzbiecie. W radiu zapowiadają przymrozki. Po załatwieniu spraw służbowych biorę kierunek na Ostrowiec Świętokrzyski. Po drodze wpadam do sklepu w Iłży. Kupuję jakieś rękawiczki, czapkę, ręcznik i inne niezbędne akcesoria oraz kocyk z polaru. W Ostrowcu Jarek już czekał. Facet okazał się dobrym kompanem w podróży, a i potem w wędrówkach. I tak późnym wieczorem dotarliśmy do Radosnego Szwejkowa. Krysia jak zwykle serdecznie nas powitała, ale mówi, że ma pełno i chyba tylko podłoga. Wiedziałem, że tego dnia zjedzie do Łupkowa kupa ludzi pod pretekstem imprezy o złej sławie, zwanej RIMB. I sława poprzedzająca tę imprezę ziściła się. Najpierw nas powitano i od razu usiłowano poczęstować jednym pierogiem (więcej nie było). Wszyscy wiedzą, jakim jestem fanem pierogów. Popatrzałem po towarzystwie i ciarki mnie przeszły po plecach... sięgnę po pieroga i zostanę z widelcem w ręce... w najlepszym wypadku. Potem postanowiono mnie wykończyć nalewką Pastora. Na szczęście już na kilku KIMB'ach miałem okazję zapoznać się z tym specyfikiem. Aby nikogo nie urazić umoczyłem usta w płynie i na tym zakończyłem degustację. Niestety, Jarek nie odmówił. Nie tylko nie odmówił, ale powtórzył... Odpuściło mu następnego dnia, ..... późnym popołudniem.

Cytat:

---

Wiedziałem, że tego dnia zjedzie do Łupkowa kupa ludzi pod pretekstem imprezy o złej sławie...

---

Ta zła sława niesie się nad bieszczadzkimi wzgórzami niczym mroczne fatum.
A swoją drogą to skąd wiedziałeś ? Przecież to było zatajemniczone.
Oj ! trzeba będzie przejść do jeszcze głębszej konspiracji, co by nie zniechęcać uczciwych turystów do wojaży po tej krainie.

Jak poszperasz w starych wątkach, to się dowiesz, że dla mnie to nawet Ałganow była jak dziecko szczery;)
Mogę wam podpowiedzieć, że jak chcecie w tajemnicy się spotkać, to najlepiej na polanie Kruka. Tylko ja wiem, gdzie to jest. ;) więc nikt tam nie trafi. RIMBowcy też:lol:

Porobiło się...
Miałem przed świętami skończyć z tą grafomańską pisaniną, ale...
ale miałem kłopoty z czasem;)
Ani się spostrzegłem, jak czas było się zerwać i gnać na lotnisko. Tu okazało się, że niepotrzebnie, bo mamy czas.... duuużo czasu. Kolejne loty odwołane, bo jak w piosence Wysockiego: nie przyjmują. Na szczęście nie musiałem zamieniać Luton na Władywostok i późno w nocy znalazłem się w Londynie.
Nie będę tu opisywał co tam robiłem, co zwiedzałem. Jeno jako ciekawostkę powiem, że szpaki tam śpiewają, bernikle gęgają, towarzyszą im papugi (aleksandretta) kwitnie trochę różnego kwiecia i tylko na jednym lotnisku (tym największym) paraliż, bo 5 cm śniegu i zabrakło płynu do odmrażania.
Może jak tu skończę, to jeszcze wrócę do tematu londyńskiego.
Tymczasem..

Wracamy do opowieści.
Ranek w Radosnym Szwejkowie nie dla wszystkich był radosny. Nieliczne grono zebrało się w kuchni i spożywało śniadanie. Liczniejsze patrzyło na to z abominacją usiłując przełknąć łyk herbaty bądź kawy.
Ci co uważnie czytali pamiętają, że wybrałem się praktycznie bez koniecznego ekwipunku. Widząc pakującą się Agnieszkę poprosiłem o pożyczenie mapy. Dostałem razem z bardzo eleganckim mapnikiem. Chwilę potem cała grupa RIMBowiczów wyszła na szlak, a po kilku minutach też wyruszyłem za nimi. Widziałem ich jeszcze chwilę, jak pięli się pod górkę. Potem ich ślady skręciły w prawo, a moje w lewo, ku granicy. Pogoda piękna, kolorki miodne. Przy ścieżce ślady uczty: "coś" zjadło "coś". Pokręciłem się trochę po krzakach, często zatrzymując się, a to dla listka, a to dla grzybka, czym wyraźnie radowałem towarzyszącego mi Jarka. Jego wczorajsza impreza wyraźnie zmęczyła. A ciężko się idzie o kilku łykach herbaty i gdy w głowie huczy Niagara. Zrobiłem pętelkę, zakręciłem ósemkę i wylazłem na tory przy tunelu. Jarek sprawdził co słychać w dziurze, ja co jest na górze. Potem przy okazji powrotu do Szwejkowa zahaczyłem o nieczynną strażnicę. Szkoda, możne ktoś znajdzie jeszcze jakieś przeznaczenie dla tego obiektu. A może lepiej nie.. może lepiej będzie, gdy ten zakątek i okolica zarośnie do reszty. Wcześnie jeszcze, więc po powrocie zabraliśmy się za układanie drewna w drewutni. Co prawie się udało, tylko część układanki się zawaliła.
ciąg dalszy nastąpi niedługo
słowo

długi :

Cytat:

---

Chwilę potem cała grupa RIMBowiczów wyszła na szlak, a po kilku minutach też wyruszyłem za nimi. Widziałem ich jeszcze chwilę, jak pięli się pod górkę

---

widok na rozstanie
Załącznik 22118
.
Przy okazji zapytam jeszcze gdy piszesz

Cytat:

---

Potem przy okazji powrotu do Szwejkowa zahaczyłem o nieczynną strażnicę.

---

Różne źródła podają różne przeznaczenie tego budynku. Czy jesteś pewien że to była strażnica ?
Jeśli tak, to czyja ?

Nie mam pojęcia. Wydaje mi się, że tak blisko granicy może tylko WOP mieć swoje obiekty. I nie był to obiekt mieszkalny (typowa strażnica), raczej rodzaj posterunku, może kontroli pociągów?

http://forum.bieszczady.info.pl/show...stra%C5%BCnice
post 9,13,17 a przede wszystkim 26

Piękna pogoda, piękne popołudnie. Szkoda siedzieć i przeszkadzać Krysi w przygotowaniach do obiadu dla licznej grupy młodzieży wędrującej z uroczą Panią Przewodnik.
Poszliśmy na mały spacer i drobne uzupełnienie. Jarek zdążył dojść do siebie i nawet coś zjadł. I nie oddał;)
Cmentarz w Łupkowie odwiedzam kolejny raz i kolejny raz robię zdjęcia, zupełnie nowe, bo nastrój, oświetlenie pora roku... wszystko jest inne

Kiedyś była to chyba komora celna.

(Browar był szybszy..;)

Wieczorem jeszcze raz wsiadamy do auto i jedziemy do Cisnej odwiedzić przyjaciół (pozdrowienia dla Tereni i Leszka). Wracamy już dość późną porą. Po kolacji pora spać; dostaję pokój tylko dla siebie, z rozgrzanym piecem, ba, nawet z materacami. Po wczorajszej nocy w jadalni na fotelach to jak u Ritza. Nic dziwnego, że wstałem późno i nie załapałem się na ranne szrony i zdjęcia mgiełek. Początkowo miałem w planie dołączyć do Balnicy, ale perspektywa spotkania z ... z tymi co w Łupkowie zostawili dla mnie wygrzany pokój... taka piękna pogoda, pójdę gdzie mnie oczy poniosą. Poniosły na Okrąglik, potem na Jasło, potem tak mnie nieco zniosło - przestrzeń się zakrzywiła- i wylądowałem przy zaparkowanym w Roztokach aucie. Po drodze widoki, kolorki, widoki, piękne są Bieszczady.

I jeszcze kilka już z zejścia z Jasła w kierunku Roztok.
Po południu jedziemy do Ustrzyk G. Jest tam jakieś granie. Po drodze, zaraz za Łupkowem zabieramy stopa z garbem. Sympatyczny młody człowiek deklaruje chęć dotarcia do Woli Michowej, bo idzie do Balnicy, by na noc trafić do Cisnej. Podwozimy go na miejsce i wtedy wpadam na pomysł: Idziesz do Balnicy? to zanieś mapnik dla Agnieszki. Chłopak założył mapnik na szyję i poszedł. Znacznie później się dowiedziałem, że nie dotarł do Balnicy. I tak mam kaca moralnego, że przeputałem Agnieszce mapnik. Nie świadomy kłopotu pojechałem dalej. W Ustrzykach rządziły jakieś czarty. Wiało, zimno było i tylko Manio usiłował rozgrzać zziębniętych fanów grania. Nie zdzierżyłem i ewakuowałem się do ciepełka w Starym Siole, gdzie przy świetnym jazzie i nie gorszym posiłku wracała mi właściwa ssakom ciepłota ciała.
I tak sobota dobiegła końca. Niedziela, to dzień powrotu. 800 km do domu. Po drodze zostawiam Jarka, potem ... ile fabryka dała, a droga dopuści tak, że na kolację jestem w domu. No ... przestrzeń się skraca wraz z wzrostem prędkości, jeżeli uważałem na wykładach z fizyki:???:
Pozdrawiam i dziękuję czytelnikom za cierpliwość
Długi

Czyta się wspaniale. Wspomnienia wracają:)
Dzięki bardzo
Zbyszek

Niech w tym roku zakrzywia Ci się jeszcze piękniej!