Dlaczego jeżdzimy w Bieszczady

co kilka tygodni zaglądam na to forum, to co mogę tutaj przeczytać daje mi ogromną nadzieję na radość z przestrzeni, której potrzebuję, wolność i szczęście
Bieszczady dla mnie to odległy zakątek Polski, miejsce wymagające wyciszenia i szacunku dla przyrody, miejsce gdzie chciałbym w końcu zabrać moją ukochaną Sylwię
dlatego wyruszę w Bieszczady
i pomyśleć, że byłem już tak blisko w ostatnich dniach, jeszcze kilkadziesiąt km i otarłbym się o marzenia
następna wyprawa w tym kierunku musi się udać
pozdrawiam

Cytat:

---

Zamieszczone przez DacePowolny

miejsce gdzie chciałbym w końcu zabrać moją ukochaną Sylwię

---

Zdecydowanie ! W Bieszczadach niejedno uczucie rozkwitło :lol:

W Bieszczady jeżdżę od wielu lat,dla spokoju dla innych ludzi,a przede wszystkim dla siebie.
Uwielbiam kazdą porę roku z tym, że w lato szerokim łukiem omijam miejscowości takie jak Solina Polańczyk itp:
Kilka lat temu zawiozłemw Bieszczady swoją córkę wtedy zbuntowaną nastolatkę,wróciła zauroczona dzisiaj korzysta z każdej możliwości,żeby pojechać w swoje ukochane górki
Czyż nie ma w Biesach jakiejś magii -napewno jest,wystarczy poczytać sobie forum
POzdrawiam

Cytat:

---

Zamieszczone przez wojtek legionowo

Czyż nie ma w Biesach jakiejś magii -napewno jest,wystarczy poczytać sobie forum

---

A może to jest objaw jakiegoś uzależnienia. Nie wydaje się Wam, że Bieszczadnicy uważają się za coś lepszego od rzeszy zwykłych turystów. Sam czasami, ej co ja piszę, często nie czasami łapię się na tym "grzechu". Dla mnie bycie "bieszczadnikiem" to prawie jak przynależność do jakiegoś zakonu :P
Czy to nie są oznaki choroby :?:

Cytat:

---

Zamieszczone przez zillo

Czy to nie są oznaki choroby

---

Nieuleczalnej,
potem to już tylko...
Ale dobrze nam z tą "chorobą".
Siądę na Dwernickim Kamieniu i szczęście po horyzont..
Witaj DP w gronie dziwaków :D
Pozdrawiam
Długi

ja pierwszy raz pojechalam w bieszczadki w 97 roku.. nie byly juz wprawdzie to te dzikie gory ktore wielu z tego forum jeszcze pamieta :( pierwsza miejscowoscia ktora zrobila na mnie wrazenie byla tarnawa nizna.. tam poznalam klimat bliskosci granicy, dziwnych ludzi znikad, zapach dymu smolarzy i dziwnej wolnosci z ktora niespotkalam sie nigdzie indziej.. mimo ze przez caly miesiac wtedy lalo(chyba z 3 dniowa przerwa), moimo ze nie zobaczylam ani kawalka poloniny, nie nachodzilam sie po gorach to wracam tam do teraz.. i naprawde ciezko wyjasnic slowami dlaczego...

Cytat:

---

Zamieszczone przez malo

Nie będę ukrywał że dla mnie Bieszczady (i inne dzicze) to ucieczka od.....
Ja po prostu nie za bardzo jestem stworzony do życia w mieście. Im naturalniejsze warunki, im dalej od sklepów i wszelkich innych uciech cywilizacji - tym lepiej mi się oddycha. No i przede wszystkim ludzie gór, na szlaku - o wiele bardziej otwarci. A jakby się tylko nadarzyła jakaś sensowna fucha w okolicy, to zaraz poważnie bym rozważył taką propozycję.

A tu widzę że tworzy nam się familijność bieszczadzka:

Cytat:

---

Zamieszczone przez maciek20001

Teraz, po latach mam żonę i 4-letnią córeczkę. I nie mogę sie doczekać chwili,gdy gdy swemu dziecku pokażę szlaki , po których kiedyś chodzil jej ukochany tatuś.

---

Cytat:

---

Zamieszczone przez długi

Mój młodszy syn był pierwszy raz pod namiotem, jak miał 2.5 roku. Targaliśmy nawet nocnik, by w razie potrzeby nie prowadzać go po nocy do lasu. Jak miał 4 lata, to polazł z Duszatyna do Rabego

---

Więc dołożę i swoje - ze swoją najmilszą (2,5roku) też przedreptaliśmy Bieszczady z najważniejszymi szczytami, z nocowaniem w chatce pod O.
Ewentualnie można by pomysleć o jakiejś takiej familjalnej imprezie bieszczadzkiej.

---

To ja jeszcze swoje doloze- jeszcze dwa tygodnie i wtargam swoja trojce na pare szlakow. Dwulatka wniose reszta jakos bedzie musiala na nogach pomykac. Boje sie troche tej wyprawy, bo to moja mlodosc tam lezy. I moja milosc. No nie- jak mysle o tym ze w Bieszcady pojade to oczy mi sie poca- co bedzie za dwa tygodnie (11 dni dokladnie :) mam nadzieje ze najstarsza poczuje chociaz ciut tego co czulam ja :)
Bieszcady to po prostu odzwierciedlenie tego, co zwie sie sposobem na zycie. wiecej ryzyka- ale tez potencjalnie wiecej wolnosci. To nie uciekanie przed trudnosciami tylko branie sie z zyciem za bary. To w koncu faceci- zarosnieci po 2 tygodniach w gorach w namiocie.
Ciesze sie ze tam wracam- ciesze sie jak nigdy :)

Ja nie jezdze w Bieszczady, tylko wracam do domu.
To tak troche w druga strone, ze teraz jestem na wyjezdzie i kiedys wroce na stale.

pozdrawiam,

PS.
Pozdrowienia dla Dlugiego, ktory mnie zaprowadzil w Bieszczady.

Yodynko, dla maluchów polecam przede wszystkim zatrzymywanie się w schroniskach z właściwym klimatem (np. Koliba gdzie panuje jak dla mnie domowa atmosfera). A jeśli jeszcze będzie tam jakiś kot grasował to dla dzieciaków już w ogóle pełnia szczęścia. Pamiętasz że dzieciaków rajcują w górach nieco inne elementy niż nas??
Koty, biedronki, ....no i zrzucanie czapeczki gdy mama chce osłonić główkę pociechy przed słońcem.

pozdrawiam

jesli chodzi o urok bieszczadow w oczach maluchow to mam taka wizje:
1 na Jaworcu nie ma pradu- latarki w tym czlowki zrobia furore.
2. zimna woda i brak kapieli przez tyle dni- sam miod :)
3. biedronki, koty, psy- no jasne
4. zamierzam towarzystwo porzadnie przeglodzic- placek po zbojnicku powinien sie cieszyc powodzeniem
5. kupilam 3 mapy- ktoras na pewno sie podrze :)
6. licze ze jakies zgitarowane towarzystwo sie trafi.
7. A jak z kolejka- podobno ma dzialac w majowy weekend- pewnie to tez jakas atrakcja by byla

pamietam ze kiedys w kazdym schronisku sie mozna bylo opieczatkowac- jak to teraz jest? Dla mie to byla motywacja wlesc po pieczatke :)

a uroki gor to ja sobie zostawiam dla siebie.

jak ktos ma jakies pomysly jeszcze to chetnie wyslucham- czym gory moga zachwycic dwulatka, szesciolatke i osmiolatke :)

Chociaz bez przesady- nie uwazam ze dzieciom trzeba koniecznie zapewnic atrakcje- wyjazd w bieszczady jest glownie dla mnie. Dlatego nie jade do Legolandu :)