Anielsko-czartowski kontredans, czyli chrzest w Łopience 11.05.2008

Czekam, czekam (oczywiście nie tylko ja) na ciąg dalszy.
Pociesz się, że nie tylko Ty masz problemy z kumem. Rysiek, mój kum (Aleksandra go zna) ostatnio chodzi z radiem przenośnym w ręku i na okrągło słucha Radia Maryja.

Dokładnie w tym samym czasie gdy Marcówna w tym niezwykłym dla niej dniu "domaga się porannego wyjścia na spacer. " tuż obok toczy się inne życie.
Życie nieświadome ważnych zdarzeń.
Los spowodował że po intensywnym dniu wczorajszym z 10-cio godzinną wędrówką połoninami przyszedł na mnie czas na lekkie szwędanie się po Bieszczadzie.
A to spacer do wodospadziku (foto), a to zdjęcie piękniejącego zielska(foto), za to świeczka zapalona przy jedynej takiej kapliczce bieszczadzkiej(foto).
Co to ma do głównego tematu ?
Też wydawało mi się że nic.
Ale życie pokazało że ???? .........

Panowie, nie ociągajcie się... poproszę o ciąg dalszy ...

Marcowy, jak widać w avatarze, nabrał wody w usta.... buuu

Ech, wybaczcie, bardzo intensywny okres nastał i na pisanie czasu nie starcza :(

Ok. 14 wyruszamy do Łopienki w dwa auta, oczywiście mocno podenerwowani wagą wydarzenia. Już po wyjeździe z Wetliny gorączkowo sprawdzamy, czy zabraliśmy niezbędne dokumenty i inne utensylia. Okazuje się, że nie wzięliśmy mapy. Czuję się trochę nieswojo, bo w Łopience byłem może ze dwa razy, dość dawno temu, w dodatku docierając do cerkwi pieszo od strony Łopiennika. Ale jest za późno, żeby wracać do "Łuki". Jakoś przecież damy radę. Zasadniczo trzeba tylko zjechać z głównej drogi. Zasadniczo...

Skręcamy na Terkę. W lusterku widzę, że ufnie podążają za nami Kum z Kumą. Wydaje mi się, że pamiętam ten fragment mapy, więc za Bukiem wypatruję parkingu po lewej stronie drogi. Powinien pojawić się zaraz za przystankiem PKS, zaraz za mostkiem, naprzeciw kempingu. Wreszcie widzę coś takiego - placyk, ogrodzony, z tablicą o treści: "Zrywka drzew, wstęp wzbroniony"… O rany… Wypatrujemy jakiejś dróżki obok, ale nie ma takowej. Między sągami drewna widzimy jakąś wolną przestrzeń, ale zaschnięte, głębokie koleiny z błota i muldy po ciężkim sprzęcie wykluczają przejazd standardowym, nisko zawieszonym autkiem. Nerowo zastanawiam się, co robić. Czas płynie… Dzwonię do pani Ewy z "Łuki" z pytaniem, czy zna może jakiś miejscowy, inny sposób na dojechanie. Pani Ewa otwiera mapę i przypomina mi, że nieco wcześniej, przed zjazdem do Łopienki, jest kemping. Też zaraz za przystankiem PKS-u, też zaraz za mostkiem. Ale po lewej. Taaa… Zgadza się. Tu stoimy. Pod daszkiem instalują się jak raz jacyś panowie, którzy potwierdzają - do zjazdu na Łopienkę jeszcze kaaaaaawał. Wsiadamy i ruszamy w pośpiechu, ale z ulgą. Dojeżdżamy do Pohulanki i odbijamy na Łopienkę, z duszą na ramieniu przejeżdżając obok zakaz wjazdu. Ale w końcu cel mamy zbożny, tak?!

W ostatniej chwili dojeżdżamy do cerkwi. Z daleka widać, że drogę pod samą świątynią zagradza tajemnicza postać w kamuflażu, z groźnie wyglądającym kosturem. Ani chybi miejscowy bies! Podjeżdżamy bliżej… Ha! Wręcz przeciwnie - to Bertrand! Witamy się wylewnie i ruszamy w stronę świątyni, przed wejściem wpadając na księdza Piotra. Cóż za perfekcyjna koordynacja i wyczucie dramaturgii! Ksiądz właśnie przyszedł górami od strony Tyskowej. Siada na zewnątrz przy zbitym z desek stole, z wytartego plecaka wyciąga księgę chrztów i spisuje nas wszystkich z natury. I już. Po formalnościach!

Ksiądz idzie otworzyć kościółek - jakżeby inaczej - od zakrystii, razem z nim znika Bertrand. Na dworze jest już prawdziwe, słoneczne lato, ale gdy otwierają się drzwi, przez które katechumenka zostanie wniesiona do świątyni, ze środka bucha lodowate powietrze. Wiedzieliśmy, że będzie tam zimno, ale nie spodziewaliśmy się, że AŻ TAK! Na szczęście Marcówna jest solidnie opatulona, a dorośli... są dorośli. We wnętrzu zaskakuje nas widok Bertranda stojącego przy stellach. Czyżby wzięli go w ministranty?! Najwyraźniej, bo gdy ropoczyna się msza, Bertrand czyta pięknie fragmenty z Ewangelii. Oprócz nas we wnętrzu świątyni jest tylko jedna postronna osoba, bieszczadzka powsimorda płci męskiej. Razem 8 dusz.

Marcównej początkowo podobają się nowe okoliczności przyrody i rozgląda się ciekawie, ale z czasem - gdy nic spektakularnego się nie dzieje - zaczyna się nudzić i swemu stanowi głośno dawać wyraz. Na próżno Kuma za plecami próbuje jej pokazywać kościelne pisemka z obrazkami dla dzieci - mała nie okazuje zainteresowania. Ale w końcu nie jest chrześcijanką, więc jeszcze przez chwilę jej wolno.

Krótka retrospekcja - przy wyjeździe z "Łuki" pani Ewa zapewniała nas, że podczas swojej pierwszej mszy dzieci zazwyczja marudzą, ale tylko do momentu chrztu, ale potem - jak ręką odjął. Przypominamy sobie markotnie tę przepowiednię, gdy na głowę Marcówny leją się strugi święconej wody, a płucka Małej dają z siebie wszystko. I tak już prawie do końca mszy. Zapewne jedynie za sprawą wstawiennictwa Matki Bożej Pięknej Miłości konstrukcja budowli nie ucierpiała od tego operowego ryku.

Po uroczystości lekko skostniali wychodzimy na zewnątrz, z ulgą witając ciepłe promienie słońca. Próbujemy porwać na chrzciny księdza Piotra, ale z żalem odmawia - nabożeństwo majowe w Górzance tuż tuż. Udaje nam się jednak skusić Bertranda i ruszamy w drogę powrotną do Wetliny. W łuczańskim salonie czas płynie miło i zdecydowanie za szybko. Po uroczystej konsumpcji Kum i Kuma ruszają w drogę powrotną do stolicy, Bertrand również się żegna, a my korzystamy z ostatniego wieczoru w Biesach i wypuszczamy się na spacer. Na dłuższą chwilę przysiadamy w knajpce w Starym Siole, w celu wiadomym. Na szczęście Marcówna tego nie widzi, po całodziennych wrażeniach śpiąc spokojnym snem bieszczadzkiego anioła.

Rano, po śniadaniu i serdecznym pożegnaniu z gospodarzami, ruszamy w okrężną drogę powrotną pętlą bieszczadzką do Ustrzyk Dolnych, bo chociaż przez okna samochodu Panie Marcowe zobaczą połoniny. Obiecuję im po drodze postój na placek po bieszczadzku, ale jest na razie za wcześnie.

A potem kończą się Bieszczady.

Epilog wkrótce :-)

:) pięknie ;)

aż zgłodniałam połonin i placka...

Powinoszować, pomysłu, realizacji i pisadła :D

Marcowy nie okrasił relacji zdjęciami, więc wstawiam jedno..
pozdrawiam

Kilka ilustracji do wczorajszej relacji, szczegółowe podpisy chyba niepotrzebne :-D

Na zdjęciach widać surowość ścian, do tego skromne i jakże naturalne udekorowanie ołtarza, to wszystko nadaje niepowtarzalnego smaku wydarzeniu. Pamięć przechowa to jak coś nad wyraz niezwykłego...

Niech dziecina będzie radosna, zdrowa i szczęśliwa :)