Hotel Jupania czyli koniec dawności

Pomysł na tegoroczne wakacje nasuwał się jak zwykle taki sam - rower, rower i jeszcze raz rower (czyli 3 tygodnie pedałowania). Nowością dla mnie w tym roku była marszruta – pierwszy tydzień rowerowego urlopu postanowiliśmy wraz dwójką mych współtowarzyszy spędzić we wschodnich Karpatach – na Ukrainie i w Rumunii. Wybór trasy był więc już tylko konsekwencją i jednocześnie sumą wyboru kierunku i ograniczeń czasowych – na pierwszą część mojego urlopu i zarazem na naszą wschodniokarpacką eskapadę mieliśmy raptem siedem dni.
Cóż może zrobić turysta dla Ukrainy w roku wojny? Być może właśnie pokazać, że nie są go w stanie odstraszyć rakiety Putina i pojawić się tam właśnie teraz, przy okazji wspomagając Ukraińców nie jałmużną, ale jakimś konkretnym groszem, np. nocując od czasu do czasu u kogoś w domu, pozostawiając na kilka dni samochód w obejściu, lub po prostu robiąc zakupy w lokalnych magazynach. Druga ewentualność była w naszym przypadku niewykonalna, ale pierwsza i trzecia - owszem.
Skład tegorocznej wyprawy to Iwona, Marek i Łukasz. Z tych postaci dwie ostatnie są już czytelnikowi znane, natomiast dla Iwony jest to wschodniokarpacki debiut w ogóle, a na rowerze w szczególności.
Ruszamy sobotnim popołudniem tradycyjnie pociągiem z Wrocławia do Przemyśla. W Przemyślu jesteśmy z ponad półtoragodzinnym opóźnieniem, do tego właśnie zaczyna się burza, którą postanawiamy przeczekać na dworcu. Około północy deszcz uspokaja się na tyle, iż można ruszyć w drogę - najpierw na przejście w Medyce, skąd następnie udamy się na stację Mościska II. Na przejściu jesteśmy o tej porze jedynymi podróżnymi; wzbudzamy nawet lekkie zdziwienie u ukraińskiej celniczki, która „uświadamia” nam, że na Ukrainie jest wojna. Przypomina także, iż w obwodzie lwowskim obowiązuje od 23 do 5 rano godzina policyjna, ale dodaje, że jeśli nas nikt nie zatrzyma w drodze na stację, to możemy jechać. Nocny przejazd ruchliwą, międzynarodową szosą do najprzyjemniejszych nie należy, ale na dworzec „Mościska wtaroje” docieramy szczęśliwie, choć już grubo po trzeciej w nocy czasu ukraińskiego. Najbliższa elektriczka do Lwowa rusza o 4.34, tak więc mamy jeszcze trochę czasu na odpoczynek w wyremontowanej hali dworca. Na stacji są też kimnaty widpoczynku, ale obecnie zajęte są przede wszystkim przez uchodźców ze wschodu Ukrainy, pozostałe natomiast służą personelowi kolei ukraińskich. Mimo, iż mamy sporo czasu do pociągu, to niewiele brakuje, a nie zdążylibyśmy na to połączenie. Jak to możliwe? Ano spodziewaliśmy się naszego składu na którymś z głównych (przejezdnych) peronów mościskiego dworca, gdy tymczasem stał on sobie podstawiony w krzakach na bocznym, ślepym, łatwym do przeoczenia w ciemnościach torze. Na szczęście drogę do niego wskazał nam wychodzący z dworca konduktor, u którego też zakupiliśmy po dwa bilety – w równej cenie za człowieka, jak i jego rower.
Tu dodać należy, iż ze względu na obecną sytuację w kraju spowodowaną prawdopodobnie zapotrzebowaniem na wagony w tzw pociągach ewakuacyjnych, ilość połączeń podmiejskich została poważnie zredukowana, o czym pamiętać należy planując podróż. Np. z pięciu par pociągów podmiejskich w relacji Lwów – Mościska - Lwów, pozostały tylko trzy; na kolejnym interesującym nas odcinku, czyli ze Lwowa do Sianek jest podobnie, tzn z rozkładu wypadło pierwsze poranne połączenie o 6.40, jak i okołopołudniowe (wyruszające ze Lwowa ok. 12.20 jeśli dobrze pamiętam). Nam pozostaje więc elektriczka ruszająca do Sianek z dworca podmiejskiego o 9.25.
Do Lwowa docieramy po 6 rano, mamy więc jeszcze sporo czasu do przesiadki. Ruszamy więc na przejażdżkę po mieście (dla Iwony jest to pierwsza wizyta we Lwowie), a po powrocie w okolice dworca siadamy jeszcze na kawę i śniadanko w jednej z przydworcowych kawiarenek. W trakcie śniadania odzywa się, na szczęście jedyny w trakcie całego wyjazdu, alarm przeciwlotniczy, czyli protiwpowitrna trwoha.
W elektriczce do Sianek czeka nas za to zaskoczenie – w pierwszym wagonie, zaraz za pomieszczeniem maszynisty i toaletą znajduje się przedział rowerowy, taki, jakim znamy go z naszego kraju, a więc z hakami dedykowanymi podwieszaniu rowerów. W ogóle ta elektriczka to jakiś nowszy model, z miękkimi siedzeniami w miejsce drewnianych ław i schludną jak na tamtejsze warunki toaletą. W drodze do Sianek głównie śpimy, zwłaszcza, że pogoda nie napawa optymizmem – chmurzy się i zbiera na deszcz. Dopiero za Starym Samborem przebudzamy się na dobre i obserwujemy zaczynający się od tego miejsca jakże miły dla oka karpacki krajobraz. W Siankach jesteśmy zgodnie z rozkładem. Po wyjściu na peron od razu podchodzi do nas jakichś ichniejszy pogranicznik i żąda dokumentów. To standard w tym miejscu, ale w tym roku takich „wopistów” jest na peronie kilku. Wypytawszy się o cel naszej podróży kiwa z politowaniem i niedowierzaniem głową - „do Rumunii, przez Karpaty, na rowerze???”, ale oczywiście życzy nam szczęścia i puszcza. Tego dnia na peronie siankowskiego dworca spotykamy, jak się później okazało jedynych na naszej trasie turystów z Polski. Mieszkają stacjonarnie w Użoku i codziennie ruszają na piesze wycieczki. Ponoć w ich hotelu są w tym roku pierwszymi Polakami, ale przed nimi był już jakichś Czech, Słowak, a nawet Austriak.
Ponieważ chmurzy się i przelotnie pada, nie spieszymy się z opuszczeniem dworca. Robimy więc kolejno zakupy w nieodległej kramnicy i konsumujemy na miejscu co nieco. Kiedy wypogadza się już na dobre ruszamy – najpierw pod górę, w kierunku szosy Lwów – Użgorod, a następnie drogą tą do rozwidlenia przy pomniku Siczowych Strzelców. Tu robimy jeszcze mały popas pod daszkiem na miscu widpoczynku obserwując, jak drogą w stronę Przełęczy Użockiej biegną uczestnicy jakiegoś maratonu.
Po krótkim odpoczynku żegnamy asfalt i rozpoczynamy naszą prawdziwą karpacką przygodę. Ruszamy na wschód równoległą do głównego karpackiego grzbietu drogą. Po ok 2 kilometrach wjeżdżamy w las i droga znacznie się pogarsza – co chwile pojawią się na niej olbrzymie, głębokie, niemożliwe do objechania kałuże (a ponoć susza w tym roku!). Do jednaj z nich wpadam tak niefortunnie, że całe buty mam w błocie. Na szczęście pogoda następnego dnia dopisywała i po obmyciu obuwia mogło ono sobie cały dzień spokojnie jechać i schnąć przywiązane na sznurowadłach do kierownicy.
Po ok godzinie – półtorej takiej nierównej walki docieramy do Syhłowatego, a stąd już wygodną drogą do wsi Karpackie, dawnej Hnyły. W Hnyle główną atrakcją jest przycerkiewny cmentarz, a ściślej rzecz ujmując – nagrobki posadowione na dawnych słupkach granicy polsko-czechosłowackiej. Cmentarz ten jest też naszym głównym celem we wsi, ale przedtem zatrzymujemy się jeszcze na chwilę w magazinie. We wnętrzu sklepu stoi parę osób, a gdy dowiadują się, że jesteśmy z Polski, zaraz oczywiście zaczynają nam dziękować za pomoc, jakiej Polacy udzielają Ukraińcom, a Polska Ukrainie. Ja rewanżuję się podziękowaniami za to, iż ukraińska armia broni także nas przed agresorem ze wschodu, co wzbudza powszechny aplauz i kolejne wyrazy sympatii (takowe zresztą pojawiały się bardzo często w trakcie naszego wyjazdu). Szczególnie zainteresowany naszymi planami na dziś i celem naszej wyprawy do swej wioski jest jeden lekko podchmielony jegomość. Gdy dowiaduje się, że chcemy obejrzeć cerkiew, postanawia pokazać nam drogę i w tym celu dosiada swego motocykla. Nie bardzo jest mi to w smak, gdyż celem naszym jest głównie oglądanie nagrobków, a dziwnie by w oczach owego mężczyzny wyglądało, jeśli obcy ludzie kręcili by się po miejscowym cmentarzu. Odciągam więc jak mogę jego uwagę, pozwalając tym samym Iwonie i Markowi na swobodne oglądanie postumentów. Mój rozmówca uparcie twierdzi, że miejscowa cerkiew ma już 300 lat, choć na żeliwnej tabliczce przybitej do jednej z cerkiewnych ścian widnieje napis pamyatnyk architektury i data 1772 r. Kilka minut liczymy, odejmujemy, dodajemy i w końcu dochodzimy do kompromisu – cerkiew ma 250 lat. Marek i Iwona w tym czasie obchodzą cmentarz i robią kilka pamiątkowych zdjęć. Zasięgamy jeszcze języka co do najlepszej drogi w kierunku Libuchory i ruszamy dalej.
Ponieważ zamierzamy nocować dziś na pozbawionym źródeł wzgórzu pomiędzy Libuchorą a Hnyłą, zapada decyzja by jeszcze na dole, we wsi urządzić kąpiel w potoku. Udaje się nam tego dokonać (szczęśliwie, o czym już wspominałem udaje mi się także obmyć moje buty z błota) i ruszamy pod górę. W pobliżu szczytu oddzielającego role hnylskie od libuchorskich udaje nam się znaleźć zaciszne miejsce na biwak. Pogoda dopisuje, wieczór jest piękny, więc jeszcze dość długo, mimo zmęczenia biesiadujemy i napawamy się widokami na pobliskie połoniny i pasmo Pikuja oraz na nieco dalsze, położone na północy Beskidy Skolskie.
cdn.

Na dworcu w Siankach:
Załącznik 48770

Przez błota w drodze do Syhłowatego:
Załącznik 48771

Wreszcie zjazd!:
Załącznik 48772

Hnyła:
Załącznik 48773

Tabliczka z datą wybudowania cerkwi w Hnyle:
Załącznik 48774

Nagrobek na przycerkiewnym cmentarzu:
Załącznik 48775

Ku Libuchorze:
Załącznik 48776

Wieczór na biwaku:
Załącznik 48777
(Wszystkie fotografie autorstwa Marka)

Wieś Hnyła to kwintesencja ukraińskich Karpat : cerkwa z cmentarzykiem , sklep za potokiem trome strzechy ...i ogólny koniec świata.
a rowerem przez Hnyłę to skojarzenie z relacją Wojtka
Fajnie by było gdyby pojawił się dalszy ciąg.

Cytat:

---

Zamieszczone przez don Enrico

Wieś Hnyła to kwintesencja ukraińskich Karpat : cerkwa z cmentarzykiem , sklep za potokiem trome strzechy ...i ogólny koniec świata.
a rowerem przez Hnyłę to skojarzenie z relacją Wojtka
Fajnie by było gdyby pojawił się dalszy ciąg.

---

Oczywiście wyprawa Wojtka była jedną z inspiracji dla naszej wycieczki, choć nasza marszruta pokrywała się częściowo z trasą Wojtka i jego kompana tylko przez pierwsze dwa dni.
Ciąg dalszy oczywiście pojawi się - jak tylko znajdę dłuższy kawałek czasu na jego napisanie ;-) .

Ranek kolejnego dnia wstaje piękny. Przed zwinięciem namiotu przechadzam się więc i robię zdjęcia. Prosto na zachód zza fragmentu grzbietu Kińczyka Bukowskiego wychyla się Tarnica Załącznik 48780 – to piękny widok, ale w związku z nim nasuwają mi się wątpliwości - „Już ponad dobę jesteśmy w podróży, za dwa-trzy dni mamy dotrzeć do Rumunii, a tymczasem nawet nie zdołaliśmy się oddalić zanadto od polskich Bieszczadów. Jak my w ogóle damy radę przedrzeć się przez te wschodniokarpackie bezdroża???" Na szczęście moi współtowarzysze nie mają takich dylematów i są świetnym nastroju.
Po śniadaniu zwijamy biwak i ruszamy grzbietem w kierunku Libuchory. Grzbiet jest widokowy, szczególnie piękne panoramy otwierają się przy zjeździe do wsi: Załącznik 48781 Załącznik 48782
Libuchora ciągnie się niemiłosiernie, choć podróż przez nią jest przyjemna - cały czas lekko w dół Załącznik 48783 Załącznik 48784. We wsi jest kilka cerkwi, a przy jej końcu dobrze zaopatrzony magazin, prowadzony przez kobietę pochodzącą z Charkowa, dlatego lekkie zdziwienie budzi słyszany tu, na zachodniej Ukrainie język rosyjski. Próbuję zagadać po ukraińsku, ale kobieta tłumaczy się, że pochodzi ze wschodu i językiem tym nie włada. Jakoś najwyraźniej tu nikomu to nie przeszkadza, mimo iż propaganda stale wmawia, żeby na zachodniej Ukrainie przypadkiem nie używać języka rosyjskiego! Stajemy w tym sklepie na popas, a Marek z Iwoną zamawiają tradycyjnie już kwas chlebowy.
Po odpoczynku ruszamy dalej. Przy wjeździe w dolinę Stryja wpadamy na asfalt, którym ruszamy na wschód w kierunku nieodległego Matkowa. W Matkowie znajduje się, ponoć najpiękniejsza (czy też największa?) cerkiew typu bojkowskiego, wpisana na listę zabytków Unesco. Jest zamknięta, więc obchodzimy ją dookoła i robimy zdjęcia. Załącznik 48785

Po chwili ruszamy dalej. Wjeżdżamy teraz w dolinę Smorzanki: Załącznik 48790 Załącznik 48791 Załącznik 48792 Załącznik 48793 Załącznik 48794i poruszając się wiejską drogą, równoległą do międzynarodowej szosy Kijów – Lwów – Czop – Budapeszt docieramy do Tucholki. Tu na „podsklepiu” robimy kolejny popas. Jest koło czternastej, upał dokucza niemiłosiernie, a „prawdziwa jazda” dopiero przed nami – mamy dziś do pokonania jeszcze trzy przełęcze, co prawda o przewyższeniach nie przekraczających 200 metrów różnicy wzniesień, ale sumując je wszystkie wychodzi niezła liczba. Pierwsza przełęcz oddziela nas od wsi Kalne: Załącznik 48795, kolejna – od Ławocznego: Załącznik 48796, a ostatnia, najwyższa – położona jest już na granicy Zakarpacia pomiędzy wsiami Oporzec i Werchnyj Studenyj. Szczególnie ta ostania przełęcz daje się nam we znaki. W drodze na nią wpychamy rowery na perony stacji Beskid położonej przed słynnym tunelem, w który to celowali nie tak dawno Rosjanie. Od strony Ławocznego jednak śladów zniszczeń nie widać, prawdopodobnie więc rakiety uderzyły od strony zakarpackiej.
Po mozolnym wtoczeniu się na przełęcz robimy dłuższy popas, podziwiając piękną panoramę zakarpackich pasm – od Borżawy, przez Krasną po pierwsze pasma Gorganów: Załącznik 48797 Jest po g. 18 i choć do celu pozostaje nam jeszcze ponad 25 km, to będzie to już tylko i wyłącznie zjazd, więc tę odległość powinniśmy pokonać w godzinę. Niestety przy zjeździe do Studennego Iwona łapie „gumę” i trzeba wymienić dętkę. Zajmuje to dość sporo czasu, głównie dlatego, że miejscowi, bardzo chcąc pomóc zagadują nas co chwilę, a każda taka pogawędka, zaczynająca się od spraw rowerowych, nieuchronnie kończy się na polityce i podziękowaniach dla Polski i Polaków. Przy okazji też dowiadujemy się, że w lokalnych pensjonatach (których w Wierchnym Studenym jest sporo z uwagi na to, iż miejscowość ta to także narciarski kurort) mieszkają licznie uciekinierzy ze wschodu, których właściciele kwater przygarnęli pod swój dach.
W dalszą drogę ruszamy więc już pod zachód słońca, ale idzie nam sprawnie i szybciutko (zwłaszcza, że zaczyna się asfalt) pokonujemy kolejne kilometry. Miejsce na dzisiejszy nocleg wypatrzyłem jeszcze przed wyjazdem, na googlu. Może się to wydawać dziwactwem, lecz wiedząc, że będziemy jechać doliną Rypienki, w terenie praktycznie stale zabudowanym miejsce biwakowe nie jest więc oczywistością. Nasze położone jest w bocznej dolince w zakolu rzeczki, tuż za mineralnymi źródłami położonymi za wsią Keleczyn: Załącznik 48798
Na miejsce dotarliśmy o zmroku, ale w potoczku zdążyliśmy się jeszcze wykąpać.

Kolejny dzień znów wstaje piękny i zapowiada się upalnie, a według mojego planu mamy dziś do pokonania co prawda „tylko” dwie przełęcze, ale za to o dużych różnicach wzniesień. Pierwsza z nich – Synewirska to ok 450 m przewyższenia, natomiast druga - Przysłop za Kołoczawą – także prawie 400. Po zwinięciu biwaku, ok 8 rano ruszamy więc dziarsko w kierunku Miżgirji: Załącznik 48799, którą osiągnąwszy ruszamy pod górę, w boczną dolinę obierając kierunek na Synewir Załącznik 48816. Dziś wkraczamy już w Gorgany, a ściślej na ich południowe stoki. Od Kołoczawy za to będziemy mieć Gorgany po lewej, a pasmo Połoniny Krasnej po prawej.
Przełęcz Synewirska daje się nam ostro we znaki, na wielu odcinkach po prostu prowadzimy rower pod górę. Na przełęczy urządzamy dłuższy popas, a że panuje upał i jesteśmy odwodnieni ratujemy się elektrolitami. Załącznik 48800
Zjazd do Kołoczawy to czysta przyjemność - równiutka droga i piękne widoki – najpierw na pasmo Negrowca i Połoniny Piszkonii w Gorganach: Załącznik 48801 Załącznik 48802, a od Kołoczawy na masyw Strimby: Załącznik 48803 w tychże i Połoninę Krasną: Załącznik 48807.
W wsi Negrowiec i w Kołoczawie są piękne, stare cerkwie typu marmaroskiego: Załącznik 48804 Załącznik 48805(tak, tak! - ten region historycznie należał do węgierskiego komitatu marmaroskiego; położona na północ od Cisy połowa terytorium Marmaroszu (Maramureszu) należy więc do Ukrainy). Robimy kilka zdjęć i ruszamy do centrum Kołoczawy. Tu, w zlokalizowanym w pięknej, starej drewnianej chacie sklepie:Załącznik 48806 robimy popas i uzupełniamy płyny. Mimo, iż gospodarz proponuje nam zakarpacką przepalankę odmawiamy, mając w perspektywie 400 metrów różnicy wzniesień podjazdu i temperaturę ponad 30 stopni Celsjusza.

Na PrzysłopZałącznik 48817 Załącznik 48808 Załącznik 48809 Załącznik 48810docieramy ok g. 16 i robimy tu godzinną przerwę. Z Przysłopu czaka nas długi zjazd Załącznik 48811 w dolinę Tereszwy, a następnie jeszcze spory kawałek tą doliną, postanawiamy bowiem dotrzeć dziś jak najdalej zbliżając się do Rumunii.
Droga w dół jest widokowa, acz kamienista, co nie przeszkadza właścicielom samochodów osobowych próbować się nią przedzierać. Na dole, już w Niemieckiej Mokrej jest mała „zapora” na rzeczce Mokrzance, która tworzy kuszący basenik. Niestety, z uwagi na plany nie możemy się tam dziś wykąpać. W Niemieckiej Mokrej Załącznik 48812ponoć po dziś dzień mieszkają potomkowie niemieckich osadników, którzy w XVIII wieku kolonizowali te tereny. Uświadamia to nam starszy pan, który podjeżdża pod sklep na wózku inwalidzkim. Przy okazji dygresja na temat barier dla niepełnosprawnych – tu funkcjonuje to tak, iż w przypadku przeszkód (typu strome schody itp.) osoby takie jak ów mężczyzna po prostu wołają sklepową, która przynosi im żądane produkty na dół, pod sklep, choć w przypadku naszego nowego znajomego był to tym razem tylko „stakańczyk” horiłki.
Z Niemieckiej Mokrej ruszmy dalej: Załącznik 48813 Załącznik 48814 i przez Ruską Mokrą i Ust Czorną docieramy do wsi Krasne, położonej już u wylotu przełomu doliny Tereszwy. Wujaszek Google podpowiada, że powinna znajdować się w tej miejscowości agroturystyka i ma rację. Przez wiszący mostek na Tereszwie przedostajemy się najpierw na drugi jej brzeg, by następnie, zaprowadzeni na miejsce przez napotkaną kobietę dotrzeć bezpiecznie pod „Szklany Dom”: Załącznik 48815, który będzie naszą kwaterą na nadchodzącą noc. Otrzymujemy dwa pokoje na piętrze. Na parterze jest kuchnia, łazienka – słowem – dziś będzie komfortowo. Późnym wieczorem na naszej kwaterze zjawia się jeszcze dwóch turystów – młodych chłopaków z Ukrainy, co świadczy o tym, iż mimo trudnej sytuacji w kraju turystyka nie zamarła tu jeszcze zupełnie.
Cdn.

Rankiem kolejnego dnia pogoda nie napawa optymizmem – chmurzy się i przelotnie pada, a my nie możemy pozwolić sobie na opóźnienia, bo mamy zawczasu wykupione bilety powrotne z miejsca, do którego musimy koniecznie dotrzeć w sobotę wieczorem. Mimo niesprzyjających warunków tradycyjnie, ok 8 rano ruszamy w drogę. Na szczęście deszczowy front atmosferyczny „zaczepił” się chyba nad Gorganami, bo wkrótce nieco wypogadza się, a nawet zdarza się, że wygląda słońce. Pędzimy teraz z w dół doliną Tereszwy w kierunku Cisy i granicy rumuńskiej. Czasami nieco chmurzy się i siąpi drobny kapuśniaczek, ale to nie przeszkadza nam w kontynuowaniu jazdy. Tuż przed miasteczkiem Tereszwa zatrzymujemy się na „podsklepiu” na popas. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, iż Marek zauważa poważne pęknięcia w jednym ze swoich pedałów, co grozi – w razie całkowitego rozpadu tychże - nieuchronnym zakończeniem jazdy.
Po krótkiej przerwie ruszamy w drogę i w Tereszwie, na głównej drodze, w którą skręcamy obieramy kierunek wschodni. Niespodziewanie, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawia się przed nami sklep i serwis rowerowy – pierwszy jak do tej pory na trasie naszej marszruty. Marek decyduje się zakupić tu i wymienić pedały, a także dokupić dodatkową dętkę dla Iwony, która to decyzja, jak jeszcze zobaczymy, okazała się brzemienną w skutkach.
Po przerwie serwisowej ruszamy dalej i przez Hruszewo docieramy do Sołotwyna. W Sołotwynie jest most na Cisie, a na nim przejście graniczne ukraińsko- rumuńskie, przez które dostajemy się do Sygietu Marmaroskiego. Tym sposobem jesteśmy w Rumunii!!!
Nowy kraj - nowe wyzwania i obyczaje. Przede wszystkim od razu daje się nam we znaki dużo większa niż na Ukrainie liczba samochodów, a Rumunia to kraj zdecydowanie dla zmotoryzowanych. Rowerzysta najwyraźniej nie cieszy się wśród tamtejszych kierowców poważaniem i traktują go na szosie jak intruza, przeszkadzającego im w swobodnym rozwijaniu dużych prędkości. Dlatego prawie wszyscy mijają nas „na centymetry”, o regulaminowym odstępie 1 metra od rowerzysty nie ma tu mowy.
Plan na dziś przewiduje dotarcie jak najdalej w górę doliny Izy tak, aby kolejnego dnia mieć jak najkrótszą trasę związaną z przewidywanym pokonaniem znacznej różnicy wzniesień przy podjeździe na przełęcz, na którą koniecznie musimy dotrzeć. Dlatego pedałujemy intensywnie, a kolejne kilometry pękają dość lekko.
Dolina Izy jest bardzo ciekawa ze względu na pojawiające się tu i ówdzie przykłady marmaroskiej architektury drewnianej – strzeliste cerkwie i słynne ozdobne bramy. Zachowało się tu także wcale sporo drewnianych domostw.
Około trzeciej po południu docieramy do Barsany i zwiedzamy tamtejszy piękny, drewniany klasztor. Po obejrzeniu klasztoru ruszamy dalej, ale już w kolejnej miejscowości Marek, który zawczasu przesiadł się na rower Iwony łapie kolejną gumę. Wymiana dętki zajmuje trochę czasu, po czym ruszamy dalej. Zamierzamy dotrzeć dziś przynajmniej do Bogdan Vody, do której to miejscowości nie jest już daleko. Po dotarciu na miejsce Marek z Iwoną idą do sklepu, a ja robię przejażdżkę po wsi w poszukiwaniu kwatery, ale jak naz złość – tak jak w kolejno mijanych wsiach aż „roiło się” od kwater, tak tu najwyraźniej nic nie ma. Dojeżdżam więc na koniec wsi i zatrzymuję się przy stacji benzynowej. Uruchomiony tu wujaszek Google podpowiada, że najbliższe kwatery znajdują się dwie wsie w górę doliny - w Salistea de Sus. Po chwili docierają do mnie Marek z Iwoną i już mam podzielić się z nimi tą informacją, kiedy Marek, zatrzymując się zauważa u siebie kolejną „panę”! Po krótkiej naradzie postanawiamy, że ja pojadę naprzód w poszukiwaniu kwatery, a Marek wymieni kolejna dętkę. W tym miejscu okazało się więc, jak właściwą była decyzja o zakupie dodatkowej dętki – bez niej bylibyśmy w tym miejscu „ugotowani”!
Jak już się rzekło, ruszam więc naprzód i przez Dragomiresti docieram do Salistea de Sus. W pierwszej wygooglanej kwaterze niestety ponoć brak miejsc, ale właścicielka uprzejmie wskazuje mi położony na wzgórzu pensjonat, który wg niej powinien posiadać wolne pokoje. Ruszam więc we wskazanym kierunku i po ok 500 metrach odnajdują rzeczoną kwaterę. Jej właścicielem okazuje się być lekko dziś podchmielony, rubaszny mężczyzna, z którym po krótkich targach zgadzam się co do pokoju i jego ceny. Na Marka z Iwoną przyjdzie mi tu poczekać z półtorej godziny, gdyż Marek podjął słuszną, jak się później okazało decyzję przełożenia felernego, tylnego koła na przód, gdzie będzie ono miało znacznie mniejsze obciążenia.
Czekając na mych współtowarzyszy zmuszony jestem wysłuchiwać zachwytów (oczywiście w języku rumuńskim, którego prawie zupełnie nie znam) wypowiadanych przez gospodarza na temat Putina i jego polityki. Facet pokazuje mi na komórce (w celu lepszego zrozumienia, jak mniemam) jakieś filmiki wychwalające Putina. Pytam go, na tyle, na ile udaje mi się to pytanie sformułować po rumuński, czy Causescu też był „bun”? - ”Da, Causescu bun, Putin bun!” - słyszę w odpowiedzi.
Marek z Iwoną docierają już poz zmroku i od razu wywiązuje się dyskusja, co robić dalej. Kolejnej dętki na wymianę już nie ma, a nie wiadomo, ile wytrzyma jeszcze wadliwa opona, winowajczyni naszych kłopotów. Po raz kolejny konsultujemy się więc z googlem, który podaje, że najbliższy na naszej trasie sklep rowerowy znajduje się w Borszy. Borsza oddalona jest o 31 km, koniecznie będziemy musieli więc do niej dojechać, jeśli chcemy kontynuować dalej naszą eskapadę.
Mimo zmęczenia (przejechaliśmy dziś z przygodami ponoć aż 114 km!) biesiadujemy jeszcze i nieprędko kładziemy się spać.
Kolejny dzień znów wstaje piękny. Ruszamy jak zwykle wcześnie w trasę. Po drodze, nie czekając na ów serwis w Borszy rozpytuję w kilku mijanych „wulkanizacjach” o opony rowerowe, wszędzie słysząc jedną i tą samą odpowiedź: - „Cauciuc de bicicleta? Nu...”. Po ok godzinie jazdy docieramy na widokową przełęcz pomiędzy miejscowościami Sacel i Moisei. Stąd mamy dość długi zjazd w dolinę Wyszowa, co nie cieszy mnie za bardzo, gdyż gubimy tym sposobem mozolnie wypracowane przewyższenie, a dziś czeka na nas podjazd na ok 1600 m n.p.m., czyli licząc z Moisei – ponad 1000 m różnicy wzniesień!!! Szczęśliwie docieramy do Borszy, gdzie Markowi udaje się zakupić odpowiednią oponę. Zapada jednak decyzja, że jej nie wymieniamy i jedziemy na starej, dopóki się da. Po posiłku i zakupie produktów na dalszą podróż (nie licząc kolejnej miejscowości najbliższy sklep na naszej trasie powinien się znaleźć dopiero jutrzejszego popołudnia) ruszamy dalej – najpierw do Baia Borsa, paskudnego, dawnego osiedla górniczego, skąd naszą marszrutę kontynuujemy doliną rzeki Tasla w kierunku położonej w głównym karpackim grzbiecie wododziałowym przełęczy Tarnita Balasanii. Przełęcz ta wznosi się aż na 1477 m n.p.m. Początkowo idzie nam nieźle, ale końcowe kilometry pokonujemy pchając rower. Na przełęczy jesteśmy ok g. 17. Marek, który dociera na przełęcz pierwszy, ucina sobie pogawędkę z mijającymi go bułgarskimi uczestnikami rajdu samochodami terenowymi – dziwią się oni bardzo naszej decyzji spania w górach („niedźwiedzie!”), a szczególny niesmak budzi u nich fakt przemierzania przez nas karpackich płajów rowerami. Zastanawiamy się, gdzie uczestnicy takich rajdów nocują w tej karpackiej głuszy. Odpowiedź przychodzi niespodziewanie kolejnego dnia…
Przełęcz Tarnita Balasanii, położona, jak już się rzekło w głównym grzbiecie karpackim oddzielała niegdyś Mołdawię od Węgier, choć tylko do pewnego momentu dziejów, gdyż w XVIII wieku Austriacy, nim wcielili północną Mołdawię, nazwaną przez siebie "Bukowiną” do Monarchii Habsburskiej, przesunęli tę granicę na położoną nieco na wschód rzeczkę Cibo. Ponieważ na noc nie zatrzymujemy się na przełęczy, tak więc jeszcze dziś opuszczamy dawne Węgry, a z nimi historyczny Maramuresz i wkraczamy do Mołdawii. Na razie ruszamy lekko pod górę, trzymając się blisko tej historycznej granicy i trawersując od wschodu potężne cielsko Kreczeli, chcąc jeszcze dziś nabrać nieco wysokości tak, aby jutro możliwie szybko rozpocząć zjazd. Po pokonaniu najstromszego odcinak trasy odnajdujemy dogodne miejsce na nocleg - śródleśną polanę odwadnianą przez aż trzy potoki, z których dwa tworzą dogodne do kąpieli „jeziorka”! Rozkładamy więc biwak i wsłuchując się w odległe pohukiwania kłębiących się tu i ówdzie burz delektujemy się pięknymi widokami i dzikością tego miejsca.
Cdn.
Załącznik 48818 Załącznik 48819 Załącznik 48820 Załącznik 48821 Załącznik 48822 Załącznik 48823 Załącznik 48824 Załącznik 48825 Załącznik 48826 Załącznik 48827

Niestety w nocy trochę popaduje i ku mojemu zaskoczeniu woda pojawia się także w mym namiocie. Okazuje się, że puściły niektóre z podklein w miejscu szwów. Na szczęście deszcz nie był duży i „straty” nie są wielkie.
Wstajemy jak zwykle o szóstej czasu miejscowego (czyli o piątej polskiego) i w miarę szybko zwijamy biwak. Czeka nas niestety jeszcze nieduże podejście, po którym rozpoczynamy zjazd w kierunku Przełęczy Sarata (Przełęcz w Żupanii wg starszej polskiej terminologii). Nagle, ku mojemu zaskoczeniu na wschodnim grzbiecie Kreczeli-Żupanii, tuż koło drogi wyrasta, będąca na ukończeniu Cabana! I to nie byle jaka cabana – bo aż „pięciogwiazdkowa”! Cabana ma wdzięczną nazwę, pochodzącą od imienia masywu, przez który właśnie przejeżdżamy – a więc od Żupanii. Po rumuńsku zwie się Jupania. Od tej właśnie cabany wziął się nieco przewrotny tytuł mojej relacji, nieco przewrotny także dlatego, iż w końcu cabana to nie hotel, lecz z drugiej strony, czy owe „pięć gwiazdek” nie predysponuje jej do miana hotelu???
Cabana powstaje zapewne w celu zaspokojenia potrzeb noclegowych uczestników rajdów samochodami terenowymi, motocyklami lub quadami, które ściągają do Rumunii coraz większe rzesze żądnych przygód „turystów”, pochodzących z krajów, w których taka forma rozrywki w górach, które bądź co bądź albo stanowią rezerwaty (jak chociażby tutejszy – rezerwat cietrzewi), bądź parki narodowe byłaby niemożliwa. Czytałem niegdyś opinie turystów rumuńskich na ten temat i nie myślcie, drodzy czytelnicy, iż wszystkim Rumunom ten „proceder” jest obojętny. Pamiętam, że jeden z internautów użył nawet w stosunku do swego kraju określenia „Sat fara caini”, czyli „wieś bez psów”, mającego dobitnie zobrazować bezhołowie w temacie tym tu panujące.
Może z owego schroniska będą mogli przy okazji skorzystać turyści piesi? Np. wędrujący z Przełęczy Prislop w kierunku Hnitessy? Umożliwiłoby ono zdobycie tego szczytu „na lekko”, bowiem wychodząc z Przysłopu i nocując w cabanie Jupania, a wracając np. przez cabanę Fantana Stanchii można pokusić się o zrobienie trzydniowej pętelki, której ukoronowaniem byłby wierzchołek Hnitessy. Jednak nie ma nic za darmo – takie ułatwienia to niestety także „cios” w magię i roztaczany w literaturze, czy w internetowych relacjach swoisty urok tego miejsca, dostępnego dotychczas poprzez swe oddalenie od cywilizacji tylko „prawdziwym” turystom. Czyżby więc nadchodził i tu nieuchronny „koniec dawności”???
Ale dosyć dygresji, dosyć ideologii. Wracamy na trasę.
Po niedługim czasie docieramy na Przełęcz Sarata, robiąc sobie dłuższą przerwę śniadaniową na wznoszącym się tuż nad nią wierzchołku z wapienną skałką zwieńczoną krzyżem i nieco już zdezelowaną ławeczką. Jemy, podziwiamy widoki i zjeżdżamy w dół. Na przełęczy wita nas patrol rumuńskiej Politii de Frontiera – wypytują o cel wycieczki i marszrutę. Kontaktują się z „centralą” i po niedługiej chwili puszczają nas w dalszą drogę. Obieramy kierunek na Bobejkę i Izwor Suczawy.
Już niegdyś, wiele lat temu, planując kolejne eskapady do północnej Rumunii moją uwagę przyciągała znajdująca się tylko na dokładnych mapach droga. Droga ta, wijąca się przez karpackie grzbiety, doliny i przełęcze tuż na południe od granic Ukrainy była, nie ukrywam obiektem moich turystycznych marzeń. Jako nieużytkownik quadów i wozów terenowych wiedziałem, że mogę pokonać ją tylko rowerem. Marzenie to zmaterializowało się dzięki mym współtowarzyszom w bieżącym roku.
Ten szutrowy w większości trakt okazał się być co najmniej tak pięknym, jak to wynikało z map – szerokie, dookolne panoramy, mijane co jakichś czas niewielkie osiedla ludzkie i rozproszone po karpackich zboczach wioski, takie jak Bobejka, przywodzące na myśl krajobraz, jaki królował niegdyś i w naszych Karpatach, który śmiało nazwać by można „kwintesencją karpackości”. Niestety nie jest nam dane w pełni delektować się tymi widokami z uwagi na czas, a ściślej goniące nas burze. Mamy przed sobą dziś jeszcze spory kawałek do przejechania, jeśli chcemy na poważnie myśleć o tym, by w dniu kolejnym zdążyć na powrotny pociąg. Mijamy więc Bobejkę i zjeżdżamy do Izworu Suczawy. Tu, na podsklepiu uzupełniamy płyny i zjadamy co nieco. Właściwa, dolinna droga z Izworu Suczawy, przez Szypot i Selatyn do Brodiny de Jos, do której to zmierzamy została po II wojnie światowej (a ściślej w wyniku ustaleń pokoju paryskiego z 1947 r, który to zatwierdzał granicę narzuconą Rumunii przez Sowietów w 1940 roku) odcięta decyzją Stalina wraz z północną Bukowiną od Rumunii. W efekcie zmuszeni jesteśmy dziś pokonać kolejną, niemałą przełęcz, osiągającą 1225 m n.p.m. Pasul Pohanis. Nazwa ta nasuwa skojarzenia z Pohanym Miscem w Czarnohorze i takim dziś chyba jest – pokonując mozolnie kolejne metry dzielące nas od niej uciekamy również przed goniącą nas burzą. Kiedy osiągamy wreszcie przełęcz zapada więc decyzja o jak najszybszym jej opuszczeniu. Czeka nas teraz 35 km zjazdu do Brodiny de Jos – kto wie, może uda się uciec przed nawałnicą??? Kilometry w dól pokonuje się oczywiście znacznie szybciej, niż kilometry pod górę. Po dwóch godzinach zbliżamy się więc do Brodiny. Na ostatnim odcinku dopada nas wprawdzie ulewa, ale po założeniu peleryn kontynuujemy jazdę. W Brodinie, po osiągnięciu szosy głównej siadamy na chwilę na kawę i deliberujemy, co robić dalej. Do Putnej ze słynnym klasztorem ufundowanym przez Stefana Wielkiego jest jeszcze ze 30 kilometrów, a jest już po 18. Zapada decyzja, że będziemy kontynuować naszą podróż, bo i tak nigdzie bliżej kwater na nocleg tu nie znajdziemy. Kilometry jednak lecą szybko – jest lekko w dół, jest asfalt i przestaje padać. Jeszcze przed zmierzchem skręcamy więc z drogi głównej i przekraczamy mostem rzekę Suczawę. Gdzieś niedaleko powinien być pierwszy z pensjonatów wskazywanych przez wujka googla. Jest – ale miejsc w nim brak. Ruszamy więc w kierunku Putnej. Na początku miasteczka znajduje się pensjonat o kuszącej nazwie Cabana Turistica więc zaglądamy tam w pierwszej kolejności. Niestety cena odstrasza i ruszamy dalej. Jest już po zmroku, a my, wstępując do kolejnych pensjonatów i hoteli nieodmiennie słyszymy tę samą odpowiedź – miejsc bark. Cóż to znaczy - może trafiliśmy na jakieś święto??? W akcie desperacji sięgamy po booking i pojawia się na nim jeden jedyny pensjonat, który rzekomo dysponuje wolnym pokojem. Znajduje się on już blisko położonego w głębi doliny monastyru. Kierujemy się więc tam, a po dotarciu na miejsce od razu wchodzę na recepcję i zagaduję o wolny pokój. -”Nu” słyszę w odpowiedzi. - „Ale przecież booking pokazuje, ze jeden z pokoi macie wolny?”. Pani recepcjonistka „wchodzi” na przywołaną stronę internetową i potwierdza - „Tak, jeden mamy”. O co w tym wszystkim chodzi, do dziś nie wiem, chociaż, kiedy wieczorem owego dnia patrzę w lustro, być może właściwą odpowiedzią na to pytanie jest moja fizis – nieogolona, zmęczona twarz o błędnym wzroku???
Mimo, że do hotelu docieramy grubo po 22, to kolejnego dnia wstajemy tradycyjnie o szóstej.
Wycieczkę zaczynamy od wizyty w monastyrze, który, co trzeba przyznać robi wrażenie. Nie jest co prawda „malowany” na zewnątrz jak jego bardziej znani pobratymcy, ale fresków we wnętrzu cerkwi nie brakuje. Ten klasztor to miejsce wiecznego spoczynku swego fundatora - hospodara mołdawskiego Stefana Wielkiego (Stefan cel Mare), znanego zagranicznemu turyście chyba najbardziej z patronowania wielkiej ilości ulic w Rumunii.
Po zwiedzeniu klasztoru ruszamy w dół doliny Suczawy. Dziś opuszczamy już wschodnie Karpaty i zmierzamy do granicy ukraińskiej w Serecie. Po drodze mijamy piękne wsie bukowińskie, niesłusznie chyba pomijane i znacznie mniej znane od swoich maramureskich odpowiedników. W drodze do Seretu mijamy także wieś założoną przez osadników polskich - Wikszany (Vicsany). W Serecie robimy ostatnie przed granicą zakupy i ruszamy na przejście. Sznur ciężarówek ciągnie się przez kilka kilometrów dzielących Seret od granicy, ale poza TIR-ami ruch jest niewielki. Po rumuńskiej stronie odprawieni jesteśmy wraz z autami osobowymi, po ukraińskiej – na wydzielonym przejściu pieszym. Tu także, podobnie jak w Szeginiach, zarówno w okienku paszportowym, jak i celnym odprawiają nas kobiety. Celniczka nawet wyraża swój „podziw” dla idei naszej transkarpackiej wyprawy i nie każe otwierać sakw.
Z przejścia granicznego kierujemy się do nieodległej Hliboki Bukowińskiej. W Hliboce mamy bowiem zaplanowane odszukanie ostatniej „atrakcji” tego dnia i wyjazdu – XIX wiecznego pałacu Skibniewskich, wujostwa mamy Marka, która we wrześniu 1939 roku zatrzymała się tu na krótko w drodze na południe Rumunii. Skibniewscy przygarnęli wtedy pod swój dach niemałą liczbę uchodźców z Polski. Teraz jednak historia zatoczyła koło i Marek gości u siebie w domu w porywach do 9 osób z Ukrainy, zresztą pochodzących właśnie ze swych stron rodzinnych, czyli z dawnego województwa stanisławowskiego.
Odszukanie pałacu okazuje się nie takie łatwe, gdyż obecnie stoi on w podwórku szpitala dziecięcego i jest dookoła zabudowany nowszymi szpitalnymi blokami, jednak po niedługim czasie udaje się nam go zlokalizować. Robimy pamiątkowe zdjęcia i ruszamy na zasłużony obiad!
Z Hlibokli mamy w planach dotarcie do Czerniowców, który to odcinek pokonujemy już elektriczką. Konduktor, w przeciwieństwie do tego „lwowskiego” nie żąda od nas dopłaty za rowery.
30 km dzielące nas od Czerniowców pokonujemy w ok godzinę i ruszamy na miasto. Najpierw podjeżdżamy pod słynny Uniwersytet Czerniowiecki, skąd udajemy się na położony w śródmieściu deptak. Do odjazdu naszego pociągu do Lwowa mamy jeszcze sporo czasu, który to spędzamy m in w kawiarni na wybornej kawie i lodach.
W drodze na dworzec robimy jeszcze zakupy w sklepie, w którym , jak wynika z naklejki powieszonej na jego drzwiach, nie obsługuje się „ruskich świń” ;-) : Załącznik 48828
Teraz czeka nas jeszcze składanie i pakowanie rowerów. W tym celu Marek z Iwoną wieźli na zmianę cierpliwie przygotowany na tę potrzebę rulon folii streczowej, którą oblepiamy rowery po ich złożeniu i z tak przygotowanymi udajemy się do naszego sypialnego wagonu.
Nasz pociąg rusza punktualnie o 21.17. O 2.05 w nocy jesteśmy we Lwowie, gdzie szybko, acz ofiarnie, bo z dużą ilością ciężkich bagaży przemieszczamy się na inny peron, na który po chwili wtacza się pociąg do Przemyśla. Tu konduktor, widząc nasze złożone rowery początkowo kręci głową, ale nie dajemy się wymanewrować i wsiadamy do naszego składu. Miejsca na bagaże jest w nim zresztą sporo – pociąg ten nie jest bowiem zestawiony z wagonów sypialnych, jak poprzedni, tylko jest to bezprzedziałowy Hyundai, nazywany przez nas „ukraińskim Pendolino”.
Punktualnie o 2.32 drzwi się zamykają i zaczyna się odprawa celna. O 3.50 czasu miejscowego pociąg rusza. Zaraz zasypiam i budzę się już w Polsce – zbliżamy się do celu naszej wspólnej wyprawy, czyli do Przemyśla! Przemyśl wita nas i naszych ukraińskich współpasażerów jakże miłym dla naszego oka banerem - „Tutaj jesteście bezpieczni”! Jeszcze krótkie składanie rowerów, polska odprawa graniczna i na peronie żegnam się z Markiem i Iwoną. W Przemyślu rozjeżdżamy się – oni do swych domów i do pracy, natomiast ja zdążam do oczekującej mnie na kwaterze pod miastem żony - mamy w planach wspólne kontynuowanie urlopu rowerowego.


. . .


W tym miejscu wypadałoby zakończyć mą relację, ale nie mogę nie dodać, iż nasza wspólna z żoną podróż zakończyła się niefortunnie już kolejnego dnia koło Jasła – złamaniem przez nią nogi (Podziękowania dla wszystkich, którzy wówczas pomogli nam (jeśli ktokolwiek z tych osób przeczyta kiedykolwiek te słowa), a zwłaszcza dla Państwa, którzy mieszkając blisko miejsca wypadku nie tylko przechowali nasze rowery, ale także odwieźli je nam następnego dnia do Jasła!!!).
W wyniku tego zdarzenia nieoczekiwanie znów spotkaliśmy się z Markiem – mimo obowiązków zawodowych przyjechał on po moja żonę i zaofiarował się odwieźć ją do naszego domu. Ponieważ jednak żoną na półtora tygodnia zajęła się teściowa, podjęliśmy decyzję, że będę kontynuował naszą zaplanowaną trasę samotnie - najpierw do Krakowa, skąd po przejechaniu pociągiem do Iławy po Warmii i Mazurach. Wracałem stamtąd do Wrocławia z przesiadką w Warszawie, którą postanowiłem jeszcze, korzystając z okazji, objechać na rowerze. W drodze powrotnej na stację, po przejechaniu bez mała 1500 km po Ukrainie, Rumunii, Podkarpaciu i pojezierzach, a nie więcej jak z 500 metrów od Dworca Centralnego pękła felga w tylnym kole. Ta rzecz mogła się oczywiście wydarzyć wszędzie, a zdarzyła się jakże szczęśliwie dokładnie na samym końcu mej włóczęgi...

Załącznik 48829 Załącznik 48830 Załącznik 48831 Załącznik 48832 Załącznik 48833 Załącznik 48834 Załącznik 48835 Załącznik 48836 Załącznik 48837

Dodatek – mapa naszej trasy (ok. 550 km) sporządzona na podkładzie dwóch map pobranych ze strony karpaccy.pl: „Maramuresz” i „Karpaty Bukowińskie” oraz fragmentu mapy „Karpaty Zewnętrzne” ze strony static.gov.pl, połączonych przeze mnie nieudolnie w jedną całość:

Załącznik 48838

Cześć Luki, na początek szczerze gratuluję przepięknej trasy i wyczynu kolarsko-turystycznego! Cieszy serce, że duch w narodzie nie ginie! 110 lat temu "Przez Węgry na Bukowinę" przejechała "na kole" ekipa W. Fiszera, startując z Delatyna doliną Prutu (opisał tę wycieczkę w "Ziemi" z 1912 r.).

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

ruszamy dalej – najpierw do Baia Borsa, paskudnego, dawnego osiedla górniczego, skąd naszą marszrutę kontynuujemy doliną rzeki Tasla w kierunku położonej w głównym karpackim grzbiecie wododziałowym przełęczy Tarnita Balasanii.

---

Podjazd doliną Cisli obfituje w "atrakcje" turystyki postindustrialnej. Nie bądź taki oszczędny w opisie. Nie samą "romantyką" człowiek w górach żyje.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Od tej właśnie cabany wziął się nieco przewrotny tytuł mojej relacji, nieco przewrotny także dlatego, iż w końcu cabana to nie hotel, lecz z drugiej strony, czy owe „pięć gwiazdek” nie predysponuje jej do miana hotelu??? [...] Czyżby więc nadchodził i tu nieuchronny „koniec dawności”???

---

"Hotel Jupania" to signum temporis współczesności, "koniec dawności" nadszedł tam jednak dobre dwie dekady temu, gdy opleciono masyw Kreczeli szerokimi drogami stokowymi, sięgając zrębami zupełnymi w źródliskowy kocioł Perkałabu/Izworu. Na pocieszenie: dopóki nie zostaną przerąbane ścieżki w morzu kosówki na szczycie, można będzie jeszcze zażyć największego w Karpatach chaszczowania "na dziko".

Cytat:

---

Zamieszczone przez Tomnatyk

Cześć Luki, na początek szczerze gratuluję przepięknej trasy i wyczynu kolarsko-turystycznego! Cieszy serce, że duch w narodzie nie ginie! 110 lat temu "Przez Węgry na Bukowinę" przejechała "na kole" ekipa W. Fiszera, startując z Delatyna doliną Prutu (opisał tę wycieczkę w "Ziemi" z 1912 r.).

---

Dziękuję!

Tej relacji nie znam, muszę więc po nią „sięgnąć”.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Tomnatyk

Podjazd doliną Cisli obfituje w "atrakcje" turystyki postindustrialnej. Nie bądź taki oszczędny w opisie. Nie samą "romantyką" człowiek w górach żyje.

---

Nic nie zatajam. O mych wrażeniach estetycznych z tego miejsca napisałem niegdyś w tej relacji: http://forum.bieszczady.info.pl/show...zamachem/page2 .

Cytat:

---

Zamieszczone przez Tomnatyk

"Hotel Jupania" to signum temporis współczesności, "koniec dawności" nadszedł tam jednak dobre dwie dekady temu, gdy opleciono masyw Kreczeli szerokimi drogami stokowymi, sięgając zrębami zupełnymi w źródliskowy kocioł Perkałabu/Izworu. Na pocieszenie: dopóki nie zostaną przerąbane ścieżki w morzu kosówki na szczycie, można będzie jeszcze zażyć największego w Karpatach chaszczowania "na dziko".

---

Stokówki te wykorzystaliśmy w czerwcu 2015, przecierając (?) nieznaną i nieużywaną przez większość turystów drogę w kierunku Hnitesy, właśnie przez kocioł źródliskowy Białego Czeremoszu/Perkałabu. Na marginesie – weszliśmy wówczas na wschodni wierzchołek Kreczeli niezłą, wyraźnie czasem używaną ścieżką w kosówce.

Gdy dla nałogowego rowerzysty takie trasy są już poza zasięgiem, z radością się czyta ich opisy.
Jeśli ktoś z czytelników nie zauważył, to niech zwróci uwagę na świetnie przygotowany plan i logistykę całej eskapady.
Szkoda, że nasze Doły Jasielsko-Sanockie okazały się takie pechowe:-(
Na następne wyjazdy rowerowe mam drobną podpowiedź techniczną. Jest taki wynalazek jak klej go gumy i łatki. Stosuję go od 60 lat:-) Na wycieczkę zabieramy dwie zapasowe dętki, jeśli "złapiemy gumę", na drodze dętkę wymieniamy a na noclegu zepsutą zaklejamy i jest jak nowa. Technikę poszukiwania dziury i klejenia warto przećwiczyć w domu przed wyjazdem.

Wojtku, dziękuję za cenną poradę i pomysł na przedłużenie żywotności dętki, ale winowajczynią była felerna opona. Nie zdradziłem dotąd „tajemnicy”, ale była to pierwsza w ogóle wyprawa rowerowa w karierze Iwony! Tzn. miała ona już rower i to od 14 lat, ale nieużywany…. I to się niestety zemściło, bo tylna opona, mimo, iż „na oko” wyglądała wyśmienicie, w rzeczywistości okazała się sparciałą. Tak więc wymiana i podklejanie dętki nic by tu nie dało, bo uszkodzona była opona. A dętek miał każdy z nas na starcie po dwie.
Wrócę na chwilę jeszcze do naszych planów i inspiracji do nich. Mimo, iż napisałem na wstępie, że pomysł na tegoroczne wakacje to 3 tygodnie rowerowania, to pierwotnie były to „tylko” dwa tygodnie. Początkowo mieliśmy wędrować z plecakami głównym karpackim grzbietem ile się da w ciągu owych 7 dni, ale na niezadługo przed wyjazdem przesłałem Markowi i Iwonie Twoją, przywołaną już przez Don Enrica relację. No i efekt tej lektury jest tu widoczny…

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Tej relacji nie znam, muszę więc po nią „sięgnąć”.

---

Publikowano ją w 4 odc. Tu masz pierwszy: Ziemia. Tygodnik Krajoznawczy Ilustrowany.1912 R.3 nr37 - Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa (wbc.poznan.pl)

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Nic nie zatajam. O mych wrażeniach estetycznych z tego miejsca napisałem niegdyś w tej relacji: http://forum.bieszczady.info.pl/show...zamachem/page2

---

Oczywiście, że nie zatajasz. Pominąłeś jednak w relacji rowerowej, a warto było dać choćby tylko ten link do tej wcześniejszej, bo jeśli ktoś pojedzie Twoim śladem doliną Cisli, to może być mocno rozczarowany. Ja nią schodziłem w deszczowy, mglisty dzień i wrażenia były jak z horroru klasy "C":roll:. Dalszą, lecz chyba ciekawszą krajobrazowo opcją byłby podjazd szosą z Borszy na Prislop i z niego wojenną drogą grzbietową przez Cornu Nedeii na Tarnicę Balasinei (po drodze z 2 cabanami).

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Stokówki te wykorzystaliśmy w czerwcu 2015, przecierając (?) nieznaną i nieużywaną przez większość turystów drogę w kierunku Hnitesy, właśnie przez kocioł źródliskowy Białego Czeremoszu/Perkałabu. Na marginesie – weszliśmy wówczas na wschodni wierzchołek Kreczeli niezłą, wyraźnie czasem używaną ścieżką w kosówce.

---

Ta "ślepa" ścieżka na wsch. wierzchołek i zejście na przełaj w kocioł Izworu z podejściem z niego na Zanogę zostały opisane w pierwszym przewodniku "Bezdroży" po Transylwanii pt. Twierdza rumuńskich Karpat, autorstwa Łukasza Galuska, Tomasza Pollera i Alexandra Dumitriu. Ale nie skorzystałem z tego wariantu, choć byłem dwa razy na Kreczeli - latem i wiosną.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Z Przysłopu czaka nas długi zjazd w dolinę Tereszwy [....] Droga w dół jest widokowa, acz kamienista, co nie przeszkadza właścicielom samochodów osobowych próbować się nią przedzierać.

---

Łezkę w oku wyciska też tytuł relacji, bo owa dawność znika wszędzie, gdzie tylko może zniknąć. Dziesięć lat temu samochody osobowe chyba nie próbowały zjechać z Przysłopu do Niemieckiej Mokrej, bo było tak:
https://ciekawe.tematy.net/2012/czer...s/IMG_0924.JPG
https://ciekawe.tematy.net/2012/czer...s/IMG_6025.JPG
A w ubiegłym roku, po drodze na Krasną przejechaliśmy przez Prislip w obydwie strony samochodem Kia Sorrento zupełnie bezproblemowo. Tak twierdzi kierowca, bo ja zamykałem miejscami oczy. A za nami gnał dostawczy Sprinter, oburzony, że nie usuwamy mu się z drogi.
Ale cóż, nie można mieć pretensji o to, że ludzie chcą żyć "jak biały człowiek". Dawność wkrótce będzie pewnie tylko w skansenach.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

Łezkę w oku wyciska też tytuł relacji, bo owa dawność znika wszędzie, gdzie tylko może zniknąć. Dziesięć lat temu samochody osobowe chyba nie próbowały zjechać z Przysłopu do Niemieckiej Mokrej, bo było tak:
https://ciekawe.tematy.net/2012/czer...s/IMG_0924.JPG
https://ciekawe.tematy.net/2012/czer...s/IMG_6025.JPG
A w ubiegłym roku, po drodze na Krasną przejechaliśmy przez Prislip w obydwie strony samochodem Kia Sorrento zupełnie bezproblemowo. Tak twierdzi kierowca, bo ja zamykałem miejscami oczy. A za nami gnał dostawczy Sprinter, oburzony, że nie usuwamy mu się z drogi.
Ale cóż, nie można mieć pretensji o to, że ludzie chcą żyć "jak biały człowiek". Dawność wkrótce będzie pewnie tylko w skansenach.

---

Z tym nie walczę słownie. Ludzie zmuszeni korzystać są z takich dróg, jakie mają.
Nostalgia za „dawnością” dopadła mnie w miejscu odludnym, a zarazem szczególnym. Nie przeszkadza mi, że miejscowi „pasterze” (nazywani obecnie „producator de branza” ;-) ) używają dziś samochodów terenowych i półciężarówek (no, może przesadziłem, jako miastowy pasibrzuch oczywiście wolałbym oglądać w górach wyłącznie „sielankowe” scenki), ale - niestety - „eksploracja” terenowa za pomocą ryczących, zużywających hektolitry nafty maszyn budzi moją niechęć.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Tomnatyk

Publikowano ją w 4 odc. Tu masz pierwszy(...)

---

Dziękuje za link.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Tomnatyk

Oczywiście, że nie zatajasz. Pominąłeś jednak w relacji rowerowej, a warto było dać choćby tylko ten link do tej wcześniejszej, bo jeśli ktoś pojedzie Twoim śladem doliną Cisli, to może być mocno rozczarowany(...)

---

Trudno, choć może wystarczająco „zniechęciłem” czytelnika do wizyty w tym miejscu zwięzłym epitetem określającym Baia Borsę.
Miejsc paskudnych oczywiście na całej naszej trasie nie brakowało, choć w porównaniu z tymi „pięknymi” nie było ich aż tak wiele. Przede wszystkim estetyczny niesmak budzą wszelkie budowle, czy też zespoły tych budynków zaprojektowane „planowo” - i to zarówno na Ukrainie, jak i w Rumunii, choć chaotyczna zabudowa współczesna – np. Borszy w niczym tej starszej nie ustępuje. Jest to jednak taki lokalny „koloryt”. Wszędzie tam, gdzie nie dotarła „ręka” socjalistycznych planistów – czyli zazwyczaj na wsiach i w szeroko pojętym „terenie” jest znacznie ładniej. Jednak transkarpacka trasa to przede wszystkim doznania natury przyrodniczej, ale także poszukiwanie ginącego już u nas typowego karpackiego krajobrazu „kulturowego”, który opisałem zwięźle na przykładzie Bobejki, a który towarzyszył nam w mniejszym lub w większym stopniu przez cała naszą drogę.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Tomnatyk

Dalszą, lecz chyba ciekawszą krajobrazowo opcją byłby podjazd szosą z Borszy na Prislop i z niego wojenną drogą grzbietową przez Cornu Nedeii na Tarnicę Balasinei (po drodze z 2 cabanami).

---

Drogą tą wędrowałem już wielokrotnie, byłem także niegdyś na „Wierchu Rogatym”, a końcowy odcinek szlaku z dna doliny Tasli na siodło Tarnity Balasanii był mi nieznanym – stąd taki wybór trasy.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Tomnatyk

Ta "ślepa" ścieżka na wsch. wierzchołek i zejście na przełaj w kocioł Izworu z podejściem z niego na Zanogę zostały opisane w pierwszym przewodniku "Bezdroży" po Transylwanii pt. Twierdza rumuńskich Karpat, autorstwa Łukasza Galuska, Tomasza Pollera i Alexandra Dumitriu. Ale nie skorzystałem z tego wariantu, choć byłem dwa razy na Kreczeli - latem i wiosną.

---

Na ową „ślepą ścieżkę” weszliśmy niejako przy okazji, natomiast nie chaszczowaliśmy wtedy w kosodrzewinie, tylko używając stokówek zeszliśmy na dno kotła źródliskowego Perkałabu, a stamtąd wspinaliśmy się w kierunku siodła Styniszory. „Przecieraliśmy” więc ten szlak w sensie turystycznym. Trasa ta jest może dłuższa, niż płaj trawersujący Kreczelę od zachodu, ale obfituje w niedostępne wędrującym tamtą drogą widoki – przede wszystkim na źródliska Białego Czeremoszu, a także na masyw Hnitesy – Palenicy z nieznanej szerszemu odbiorcy perspektywy.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

używając stokówek zeszliśmy na dno kotła źródliskowego Perkałabu, a stamtąd wspinaliśmy się w kierunku siodła Styniszory. „Przecieraliśmy” więc ten szlak w sensie turystycznym. Trasa ta jest może dłuższa, niż płaj trawersujący Kreczelę od zachodu, ale obfituje w niedostępne wędrującym tamtą drogą widoki – przede wszystkim na źródliska Białego Czeremoszu, a także na masyw Hnitesy – Palenicy z nieznanej szerszemu odbiorcy perspektywy

---

Możliwość takiego trawersu jedynie zasygnalizowano w przewodniku "Bezdroży", więc wcześniej go nie robiono. Być może więc przetrawersowaliście Kreczelę od północy jako pierwsi turyści (polscy w szczególności). Wariant przez wsch. wierzchołek bezsensowny, bo ze sporą stratą wysokości i po chaszczach, lecz opisany niewątpliwie "z natury" (tzn. kosówka "nie puszczała" wędrowców na grzbiecie a przesmyki "ściągały" w dół, aż na dno kotła źródliskowego).

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

Dawność wkrótce będzie pewnie tylko w skansenach.

---

"Dawność" w górach to rzecz względna. Jej miarą są zmiany in plus/in minus - coś się pojawia/coś znika.
W ujęciu Vincenzowskim na Huculszczyźnie kres dawności wyznacza wejście rewolucji przemysłowej - pierwsze wielkie wyręby i spławy w zlewni górnych Czeremoszów w latach 20-30. XIX wieku, ale w Marmaroszu, na Cisie i Wazerze szły już od połowy XVIII wieku.
Druga taka przełomowa cezura kresu dawności to I wojna światowa - po raz pierwszy od wieków zaprzestano wypędzania stad na połoniny, a pobudowane zostały drogi i linie umocnień.
Trzecie cezura to II wojna światowa i komuna po niej - kolektywizacja wypasu, fermy wypasowe i "maszyny" na połoninach, rozjeżdzenie płajów; wycinka lasów, ustanie spławaczki w latach 70.
Czwarta cezura - ustanie wypasu na połoninach.

Dla mnie osobiście to: ostatnia jazda drewnianym wozem z okuciami kowalskiej roboty, ostatnia orka takim pługiem, skrudlenie takimi bronami, ostatnia młocka cepami, ostatni zaprzęg krowami (bo już nie wołami) - to w naszych Karpatach, a w rumuńskich - ostatnia widziana na gazdówce trembita, bicz pasterski, drewniane widły w użyciu, ostatnie zmagania pasterzy z niedźwiedziem na szałasie; w ukraińskich - ostatnie granie trembity na pochorony, ostatni nierozjechany kawałek głównego płaju Połonin Hryniawskich (ścieżki nie drogi!), ostatni słupek z przedwojennej granicy...

Dużo tego, jak na pól wieku żywota, więc nie jedna łza się w oku kręci...

Jeszcze gwoli ścisłości – bo czytając pierwszy raz post Tomnatyka chyba nie zrozumiałem go poprawnie – napisał on bowiem, że „(...)"koniec dawności" nadszedł tam jednak dobre dwie dekady temu, gdy opleciono masyw Kreczeli szerokimi drogami stokowymi, sięgając zrębami zupełnymi w źródliskowy kocioł Perkałabu/Izworu(...)”, czyli, jak rozumiem chodziło mu o to, że stokówki owe osiągają kocioł „od dołu”, a ja początkowo opacznie zrozumiałem, iż z ramion Kreczeli-Żupanii schodzą one w dól kotła, potraktowanego sensu largo, czyli zamkniętego ramionami Zanogi i wschodnim ramieniem Żupanii. Stąd w kolejnych postach wkradło się nieporozumienie – w rzeczywistości w czerwcu 2015 r z towarzyszami mej wędrówki osiągnęliśmy dno doliny źródłowego potoku Białego Czeremoszu, czyli Izworu w miejscu, w którym dochodzi do niego droga z Pasul Sarata (Przełęczy w Żupanii) i stamtąd rozpoczęliśmy wspinaczkę w kierunku siodła Styniszory.
Jeszcze małe sprostowanie (bo „pochrzaniłem” po latach kolejność) – dno tej doliny osiągnęliśmy wówczas wędrując wschodnim ramieniem Żupanii i na Pasul Sarata robiąc zwrot o 180 stopni zeszliśmy w dolinę Izworu, natomiast po zejściu z Zanogi wracaliśmy stokówkami w kierunku Kreczeli i po osiągnięciu jej wschodniego trawersu ruszyliśmy nim do owej „ślepej ścieżki” wiodącej na wschodni wierzchołek.

Przejrzałem zdjęcia z mej wyprawy z 2015 r i na jednym z nich zaznaczyłem prawdopodobną trasę autorów przewodnika Twierdza rumuńskich Karpat i miejsce, do którego udało im się zjeść ze wschodniego wierzchołka Kreczeli (widok z Zanogi):

Załącznik 48839 Załącznik 48840


To zdjęcie zamieszczam jeszcze, żeby zobrazować czytelnikowi, jak wysoko na zbocza Kreczeli wspinają się owe stokówki (widok z podejścia na Zanogę):
Załącznik 48841

Tak to wygląda na aktualnych zdjęciach satelitarnych z Google maps:
Załącznik 48842
Od pd-wsch, wsch, i pn.-wsch. masyw jest niemal całkowicie odlesiony po stronie rumuńskiej. Pozostały skrawki starodrzewów u górnej granicy lasu. Kreczela zieleni się od tej strony właściwie tylko łanami kosówki.
Masyw wielkości naszej Babiej Góry. Przed II wojną projektowano objąć tereny źródliskowe Białego Czeremoszu ochroną od polskiej i rumuńskiej strony. Miał tam powstać międzypaństwowy rezerwat fauny puszczańskiej...

PS
Oczywiście Luki ma rację z uściśleniem "kotła źródliwskowego" - dla uproszczenia określam tak cały ten górny fragment zlewni Izwora odcięty granicą ukraińsko-rumuńską.

Otrzymałem właśnie od Marka mapkę z wyrysowaną przez niego trasą naszej wyprawy. Ponieważ jest znacznie lepsza, niż zalinkowana poprzednio przeze mnie, pozwolę sobie zamieścić ją tutaj:

Załącznik 48843


I jeszcze gwoli ścisłości – nasza wyprawa odbyła się w dniach 23-31.07.2022, ale jej zasadniczy, rowerowy odcinek z Sianek do Hliboki, w dniach 24-30.07.2022.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Otrzymałem właśnie od Marka mapkę z wyrysowaną przez niego trasą ....

---

A czy mógłbyś od rysownika uzyskać sam ślad wędrówki w postaci cyfrowej (GPX, KML czy jaki tam wyprodukował)?

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

A czy mógłbyś od rysownika uzyskać sam ślad wędrówki w postaci cyfrowej (GPX, KML czy jaki tam wyprodukował)?

---

Pytanie przekierowałem do Marka, lecz nim odpowie, to zacznę za niego – wątpię, bo na dłuższych odcinkach wyłączaliśmy komórki w celu oszczędzania baterii (aczkolwiek zaznaczę od razu, że nie mam pojęcia, czy taka wyłączona komórka "zapamiętuje" mimo wszystko swoją trasę ;-) ). W terenie nawigowałem za pomocą kompletu map papierowych, natomiast ostatnio wyrysowałem „z pamięci” w miarę wiernie i dokładnie naszą trasę na podkładzie map.cz, które z kolei wykorzystał Marek do wyrysowania swojej mapki.
Jeśli chciałbyś się z nimi zapoznać, to mogę Ci przesłać na priv – jest to komplet 6 map (12,4 MB), lub wykonana z nich całość (11,7 MB) i jak widać są za duże, żeby je umieścić na forum.

Ta niewinnie zaczynająca się wyprawa z Sianek przez wieś Karpackie poszła w duży rozmiar , którego trudno mi ogarnąć.
Pozostaje pełen szacun ( chociaż tych rumuńskich rejonów nie ogarniam)
Nie mniej wróciło mi pytanie ( z początku relacji) ... co to jest WOJNA ?
i czy można się pchać tam gdzie ludzie doznają uszczerbku na zdrowiu i majątku ....?
Pytania się pojawiły , a odpowiedzi brak , w dodatku zamyglenie w postaci oceny

Cytat:

---

Czekając na mych współtowarzyszy zmuszony jestem wysłuchiwać zachwytów (oczywiście w języku rumuńskim, którego prawie zupełnie nie znam) wypowiadanych przez gospodarza na temat Putina i jego polityki

---

Dla mnie WOJNA jest złym zjawiskiem nie podlegającym dyskusji
.... ale czy tam jest wojna ?

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

A czy mógłbyś od rysownika uzyskać sam ślad wędrówki w postaci cyfrowej (GPX, KML czy jaki tam wyprodukował)?

---

Wojtku, wysłałem Ci odpowiedź na priv-a.

Cytat:

---

Zamieszczone przez don Enrico

(...)Nie mniej wróciło mi pytanie ( z początku relacji) ... co to jest WOJNA ?
i czy można się pchać tam gdzie ludzie doznają uszczerbku na zdrowiu i majątku ....?
Pytania się pojawiły , a odpowiedzi brak(...)

---

Na to pytanie, don Enrico, każdy już musi odpowiedzieć sobie we własnym sumieniu. Nie może tu być prostej odpowiedzi. Jedyne, co mogę powiedzieć to to, że nikomu tam nasza obecność nie przeszkadzała, a wręcz odwrotnie – budziła raczej, choć to za duże słowa - pewien podziw i szacunek u miejscowych dla nas, że mimo wojny odważyliśmy się do nich przyjechać. Taki był też jeden z celów, jaki nam przyświecał – nie dać się zastraszyć. Ludzie chcą żyć tam normalnie i robią wszystko, by żyć normalnie, działają kawiarnie, restauracje, sklepy są normalnie zaopatrzone, a lokalni „bonzowie” przemykają po dawnemu swoimi olbrzymimi SUV-ami z przyciemnianymi szybami. Na pewno na wojnie tracą właściciele małych rodzinnych agroturystyk i pensjonatów, bo tam nikt im nie wypłaci przecież „postojowego”, dlatego właśnie napisałem, że warto tam pojechać choćby i po to, żeby tych ludzi wspomóc finansowo. Ruch turystyczny, choć mniejszy niż zwykle, ma przecież w Karpatach cały czas miejsce.

Cytat:

---

Zamieszczone przez don Enrico

(...)ale czy tam jest wojna ?

---

Czy w Karpatach ma więc miejsce wojna? Gdyby nie to, że o niej rozmawialiśmy z miejscowymi, to bym mógł zapomnieć, że gdzieś tam jest. To, co rzuciło mi się w oczy na miejscu, to spora ilość mężczyzn, bo jakoś sobie wyobrażałem przed wyjazdem, że po wsiach spotkamy głównie kobiety i starców…

Cytat:

---

Zamieszczone przez don Enrico

w dodatku zamyglenie w postaci oceny "Czekając na mych współtowarzyszy zmuszony jestem wysłuchiwać zachwytów (oczywiście w języku rumuńskim, którego prawie zupełnie nie znam) wypowiadanych przez gospodarza na temat Putina i jego polityki"

---

To „zaciemnienie” („zamglenie”?) ma tyle do rzeczy, że putinowska propaganda pada miejscami na podatny grunt. A ten grunt to najwyraźniej (przynajmniej w Rumunii) ludzie, którym za Causescu powodziło się dobrze (lapidarnie wyraził to sam nasz gospodarz słowami, które zacytowałem: „Putin bun, Causescu bun”). Czym zajmował się w czasach „słońca Karpat” nasz gospodarz z Salistea de Sus, nie wnikam.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Wojtku, wysłałem Ci odpowiedź na priv-a.

---

Z otrzymanego śladu zrobiłem praktyczny użytek, wrzucając go na dynamiczna mapkę, gdzie można zmieniać podkład i skalę, używać googlowe StreetView itp.
https://ciekawe.tematy.net/strona/al...d=1f9134241f2c
Przysłałeś też poprawki, ale tylko narysowane "kredką na mapce", nie ma ich w prezentowanym śladzie. Może Marek wprowadzi je przy okazji do pliku GPX.

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

Z otrzymanego śladu zrobiłem praktyczny użytek, wrzucając go na dynamiczna mapkę, gdzie można zmieniać podkład i skalę, używać googlowe StreetView itp.
https://ciekawe.tematy.net/strona/al...d=1f9134241f2c
Przysłałeś też poprawki, ale tylko narysowane "kredką na mapce", nie ma ich w prezentowanym śladzie. Może Marek wprowadzi je przy okazji do pliku GPX.

---

Poprawki wysłałem Markowi. Jeśli wygeneruje on uwzgledniający je nowy plik GPX, z pewnością podeślę ten plik Tobie. Ja niestety, tak jak Ci napisałem, nie umiem tego zrobić. Myślałem, że jesteś sam w stanie nanieść wyrysowane przeze mnie poprawki na swojej mapie.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Poprawki wysłałem Markowi. Jeśli wygeneruje on uwzgledniający je nowy plik GPX, z pewnością podeślę ten plik Tobie.

---

Nie trzeba podsyłać, wysłałem Ci adres, gdzie Marek może to zrobić samoobsługowo.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Myślałem, że jesteś sam w stanie nanieść wyrysowane przeze mnie poprawki na swojej mapie.

---

Może i jestem w stanie ale nie robi się porządków w cudzym plecaku. Wszak to wasza mapa, tylko wisi na moim słupie:-)

@luki_ Kawał ciekawej przygody, z zainteresowaniem to czytałem jak wciągającą książkę :) Szacun ! Również świetne zdjęcia i mapki - dzięki ! Każda taka ciekawa opowieść jest dla mnie inspiracją do planowania kolejnych wypraw :)

@Wojtek Pysz - dzięki za link do śladu na dynamicznej mapie

Pod udostępnionym pod tym adresem przez Wojtka linkiem (dziękuję!): https://ciekawe.tematy.net/strona/al...d=1f9134241f2c pojawiła się już poprawiona wersja interaktywnej mapy naszej wyprawy rowerowej. Niestety nie wszystko udało się skorygować - te odcinki, których nie udało się poprawić dodałem w załącznikach w postaci dwóch mapek "statycznych", na których naszą właściwą trasę oznaczyłem czerwonym "kolorkiem" ;-) : pierwsza z okolic Hnyły: Załącznik 48844, druga z okolic Żupanii: Załącznik 48845.
Podana przeze mnie uprzednio liczba kilometrów - 550 - to całość naszej eskapady - łącznie z odcinkiem Przemyśl – Medyka – Mościska wtaroje, jazdą po Lwowie i jazdą po Czerniowcach. Odcinek zasadniczy: Sianki - Hliboka to ok. 500km.

Cytat:

---

Zamieszczone przez _PrEzY_

@luki_ Kawał ciekawej przygody, z zainteresowaniem to czytałem jak wciągającą książkę :) Szacun ! Również świetne zdjęcia i mapki - dzięki ! Każda taka ciekawa opowieść jest dla mnie inspiracją do planowania kolejnych wypraw :)

---

Dziękuję. Cieszę się, że podobała Ci się moja relacja.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

.... Niestety nie wszystko udało się skorygować ....

---

Pozwoliłem sobie na nieautoryzowane poprawki Twoich poprawek:-) Już są naniesione na pierwotna mapkę: https://ciekawe.tematy.net/strona/al...d=1f9134241f2c

Cytat:

---

Zamieszczone przez Wojtek Pysz

Pozwoliłem sobie na nieautoryzowane poprawki Twoich poprawek:-) Już są naniesione na pierwotna mapkę: https://ciekawe.tematy.net/strona/al...d=1f9134241f2c

---

Poprawki niniejszym autoryzuję ;-) i jeszcze raz dziękuję za ich (jak i kilku innych, zgłoszonych mailowo) naniesienie.

Cytat:

---

Zamieszczone przez don Enrico

... co to jest WOJNA ?
i czy można się pchać tam gdzie ludzie doznają uszczerbku na zdrowiu i majątku ....?
Pytania się pojawiły , a odpowiedzi brak

---

Może odpowiedź znajdziesz w tym:
https://hromadske.ua/ru/posts/zhitel...-dron-dlya-vsu

Ołeksandr Kołomyjec z miasta Dergacze w obwodzie charkowskim w ciągu 24-dniowej "rundki" rowerowej przez Ukrainę przejechał 3024 km i wszedł na Howerlę. Zebrał przy tym 95000 hrywień na drona dla ukraińskiej armii broniącej jego rodzinnego miasta.

Luki gratuluje wycieczki. Ja się trochę rozleniwiłem i na takiej porządnej wycieczce rowerowej nie byłem ze 3 lata.

Cytat:

---

Zamieszczone przez luki_

Tym sposobem jesteśmy w Rumunii!!!
Nowy kraj - nowe wyzwania i obyczaje. Przede wszystkim od razu daje się nam we znaki dużo większa niż na Ukrainie liczba samochodów, a Rumunia to kraj zdecydowanie dla zmotoryzowanych. Rowerzysta najwyraźniej nie cieszy się wśród tamtejszych kierowców poważaniem i traktują go na szosie jak intruza, przeszkadzającego im w swobodnym rozwijaniu dużych prędkości. Dlatego prawie wszyscy mijają nas „na centymetry”, o regulaminowym odstępie 1 metra od rowerzysty nie ma tu mowy.

---

W Rumunii im główniejsza droga tym rowerem jeździ się gorzej. Zdarzyło mi się jechać fragmentami DN1 i DN79 w okolicach Oradii i truchlałem o swoje życie. Na lokalnych drogach, po wsiach, poza asfaltem jeździ się fajnie. Moim zdaniem Rumunia to dobra destynacja na rower a samych Rumunów jeździ bardzo mało. Do poprzedniego roku włącznie prawie nigdy nie spotykałem rowerzystów turystów, bo takich co do sklepu przez wieś jadą, to nie liczę. W ostatnich dniach sierpnia o dziwo mijałem trochę ludzi na jednośladach, w tym szosowców.

Przy okazji mam pytanie do Ciebie i Tomnatyka, bo widzę, że jesteście dobrze zorientowani w temacie - czy da się wejść na Kreczelę, bez konkretnego przedzierania się przez kosodrzewinę? Na mapie Gór Marmaroskich jest zaznaczona ścieżka od strony Preluca Prislopu Cataramei ale jak to się ma do rzeczywistości? Chciałbym kiedyś wyjść tam pieszo. Rowerem przejechałem (w części przepchałem) odcinek czerwonego szlaku od Tarnita Balasani do Saua Galiu, ale wtedy o samym szczycie Kreczeli nawet nie myślałem.

Cytat:

---

Zamieszczone przez krzychuprorok

Luki gratuluje wycieczki. Ja się trochę rozleniwiłem i na takiej porządnej wycieczce rowerowej nie byłem ze 3 lata.

---

Dziękuję!

Cytat:

---

Zamieszczone przez krzychuprorok

W Rumunii im główniejsza droga tym rowerem jeździ się gorzej. Zdarzyło mi się jechać fragmentami DN1 i DN79 w okolicach Oradii i truchlałem o swoje życie. Na lokalnych drogach, po wsiach, poza asfaltem jeździ się fajnie. Moim zdaniem Rumunia to dobra destynacja na rower a samych Rumunów jeździ bardzo mało. Do poprzedniego roku włącznie prawie nigdy nie spotykałem rowerzystów turystów, bo takich co do sklepu przez wieś jadą, to nie liczę. W ostatnich dniach sierpnia o dziwo mijałem trochę ludzi na jednośladach, w tym szosowców.

---

Niestety moje doświadczenia z drogami w Rumunii, są takie, jak napisałem wcześniej. Jedynie na mocno bocznych i „ślepych” szosach ruch jest mniejszy (nie wspominając o szutrach, gruntówkach itd). Nawet zresztą nie chodzi o natężenie ruchu, ale o kulturę jazdy i sposób wyprzedzania rowerzystów. Nieco lepiej niż w Maramureszu było chyba na Bukowinie, ale to może tylko takie wrażenie – bo i ruch nieco mniejszy i człek się przyzwyczaił.

Cytat:

---

Zamieszczone przez krzychuprorok

Przy okazji mam pytanie do Ciebie i Tomnatyka, bo widzę, że jesteście dobrze zorientowani w temacie - czy da się wejść na Kreczelę, bez konkretnego przedzierania się przez kosodrzewinę? Na mapie Gór Marmaroskich jest zaznaczona ścieżka od strony Preluca Prislopu Cataramei ale jak to się ma do rzeczywistości? Chciałbym kiedyś wyjść tam pieszo. Rowerem przejechałem (w części przepchałem) odcinek czerwonego szlaku od Tarnita Balasani do Saua Galiu, ale wtedy o samym szczycie Kreczeli nawet nie myślałem.

---

Wygodną ścieżką możesz wejść na wschodni wierzchołek Kreczeli (zdjęcia z czerwca 2015): Załącznik 48851Załącznik 48852Załącznik 48854
Co do ścieżki na zachodni wierzchołek, zaznaczanej do dziś na niektórych mapach, to obawiam się, że ona już nie istnieje. Piszę „już”, bo była widoczna jeszcze m.in. na starej radzieckiej sztabówce arkusz „Sarata”, więc nie da się wykluczyć, że wówczas istniała w rzeczywistości. Niemniej jednak oczywiście możesz spróbować ją odszukać, a mając pewne doświadczenie w chaszczowaniu i niezłą orientację w terenie może uda Ci się zdobyć ów wyższy, zachodni wierzchołek. Ja osobiście nie jetem „fanem” takich „poszukiwań”, gdyż tam, gdzie nie ma ścieżek ludzkich przyroda „żyje” swoim rytmem i nie widzę powodu, żeby ten stan zakłócać.
W każdym razie ścieżka, odchodząca od wschodniego trawersu Kreczeli kończy się ślepo na niższym, wschodnim wierzchołku.

Cytat:

---

Zamieszczone przez krzychuprorok

czy da się wejść na Kreczelę, bez konkretnego przedzierania się przez kosodrzewinę? Na mapie Gór Marmaroskich jest zaznaczona ścieżka od strony Preluca Prislopu Cataramei ale jak to się ma do rzeczywistości?

---

Da się wejść na główny wierzchołek w porze letniej, ale z okolic połoninki zwanej na mapie: Preluca Jneapanu Hanchii http://www.montaniarzi.ro/harta-parc...talii-in-plus/ (z płytkim stawkiem). Z jej górnego skraju, przez las z polankami, ścieżką, momentami zanikającą, do "korytarza" w kosówkach w płytkiej depresji https://www.google.pl/maps/@47.71313...m1!1e3!5m1!1e4. Przesmykami w górę na grzbiet, tylko miejscami przeciskając sie przez krzaki, na grzbiecie po północnej stronie dalej śladowa ściezką pasem halizn w okolice kulminacji (na krawędzi grzbietu znakomicie zachowane transzej z zasiekami z I i II wojny), końcowy odcinek chaszczowanie wprost na szczyt ok. 30 m. Tylko po co? Kosówka na chłopa wysoka, kulminacja ledwo wyczuwalna. Znacznie lepiej iść w zimie lub wczesną wiosną (kwiecień-maj), jak kosówki są jeszcze pod śniegiem. Wtedy cały masyw "nasz". Przy schodzeniu opisanym wariantem w porze letniej trzeba b. uważać na zejściu z grzbietu, by trafić w przesmyk w kosówkach do depresji. Przy mgle, załamaniu pogody może być kiepsko ze schodzeniem na krechę. Kosówa tam jest największa w całych Karpatach.

Dzięki Panowie za wyczerpujące odpowiedzi. Jeśli się kiedyś wybiorę, to na wschodni wierzchołek. Marsz na krechę przez kosodrzewinę? - nie, dziękuję. Kiedyś się zdarzyło, ale już nie chcę do tego wracać:-D