Wersja do druku
A gdy mi tylko zostaną wspomnienia
i stopy po górach nie zechcą już nosić,
spojrzę do tyłu, zajrzę w głąb siebie
i będę Ciebie najgorliwiej prosić:
"Chleba naszego poprzedniego daj mi,
aby nakarmić głodnych myśli sforę,
żeby z tęsknoty przestały ujadać,
u kolan przycupnęły w wieczorową porę.
Chleba naszego poprzedniego daj mi,
bo przrtrwać nie potrafię
w żaden inny sposób,
daj we wspomnieniach jego zapach poczuć
i pogodzić się łatwiej z zakrętami losu.
Chleba naszego poprzedniego daj mi...."
Tak, dokładnie tak. Jak wyrazić mój podziw i uniknąc sloganów...
Smutne…, a zarazem krzepiące…, na pewno piękne!
tak - bardzo prawdziwe, smutne ale i krzepiące zarazem.
Prawdziwe, ... aż do bólu.
To samo pomyślałem kilkanaście dni temu jak robiłem to zdjęcie -nigdzie tak pięknie nie odczuwa się przemijania jak w Bieszczadach.
Smutne to - ale piękne.
http://forum.karawaning.pl/uploads/1...76_47_4139.jpg
tak i cykl życia się zamyka. Oby tylko nogi jak najdłużej nam służyły najlepiej do samego końca. Zdjęcie idealnie dopasowałeś.
.........
Żywcem wiersz dla "Staszka - dziadka" z budy na kiczerze sokolickiej .....
z ostępów bieszczadzkich u podnóża Halicza droga jego wiodła do domu opieki w Moczarach...... smutne...
pozdrawiam
Może miał co wspominać dla pokrzepienia serca?
:-(
hm.....
raczej nie ....... smutek ....nie jest dobrym wspomnieniem :!:
byłem u Niego w Moczarach......... :-(
oderwanie od Wolności ...boli :!:
Znam to miejsce. Jak każde, tego typu, nie nastraja optymistycznie. Myślę, ze też Władek Nadopta (Majster Bieda) bardzo tam tęsknił, mimo dobrych warunków.Jednak ciągle, uparcie twierdzę, ze warto mieć wspomnienia. Pozdrawiam.
Bardzo ostatnio lubię wracać do tej piosenki!