Z widokiem na Ostrą

[bartolomeo]

Zanim poszukamy klucza we wsi trzeba się zastanowić jak ona się nazywa. Na tablicy przy wjeździe do wsi stoi Буківцьово. Kawałeczek wcześniej, na wielkim drogowskazie



jest inaczej: Буківцьева. A na odręcznie malowanym szlakowskazie Букувцьова (na jedym z wcześniejszych zdjęć). To gdzie to w końcu jest?

[bartolomeo]

Kiedyś zobaczyłem na YT taki filmik:



Село Буківцьово зачаровує... Długo nie musiałem Henia przekonywać, aby zacząć naszą wycieczkę od tej wioski. W filmie mówią zdaje się, że mieszka tam 85 osób. My zobaczyliśmy jedynie część wsi,



tak do cerkwi



i zamkniętego na cztery spusty magazinu.



A na (chyba?) bibliotece czwarta wersja pisowni nazwy wsi:



Ile tablic, tyle wariantów...

Z daleka widzieliśmy także naszą terra incognita

[don Enrico]

Myślę że już czas objaśnić czymże jest ta "terra incognita" będąca celem naszej wyprawy.
Jest to górka niewiele niższa niż Połonina Caryńska i leży od niej na południowy-wschód jakieś 30 km (w linii prostej)
Jest więc do zobaczenia z większości górek w polskich Bieszczadach.
Nazywa się Mała Holica i sąsiaduje z wyższą siostrą czyli Lutańską Holicą.
Nie przebiegają przez nią żadne drogi, ani turystyczne szlaki. Mapy mówią o leśnych ścieżkach, ale czy te ścieżki naprawdę istnieją ? i czy są do pokonania ?
Znalezienie odpowiedzi na te pytania były naszym celem.
U stóp Małej Holicy leży zagubiona w górach wioska Bukiwcewo , które ukraińska telewizja określa, że zaczarowuje.
Nas nie zaczarowała, bo przerosło nasze pojęcie o "końcu świata". Po zjechaniu z głównej drogi poruszamy się przez 12 kilometrów wzdłuż potoku Lutanka aby dotrzeć do wsi Czarnogołowa.
Tu jeszcze jest cywilizacja , są sklepy, ludzie na drodze i docierają parę razy dziennie marszrutki.
Przejeżdżamy most i dalej kolejne 6 kilometrów pozostaje dziurawa droga , która przekształca się kamienistą szutrówkę wywołującą modlitwy o spokój miski olejowej.
Bukiwcewo to zadupie większe niż myśleliśmy, wprawdzie mapy.cz mówią o dwóch sklepach , kawiarni , cerkwi oraz toalecie publicznej (! ?)
Tylko to ostatnie było otwarte
.

[bartolomeo]

Bukiwcewo to zadupie większe niż myśleliśmy

Tak bym tej wioski nie nazwał. To wymierająca osada na końcu świata, do najbliższego sklepu pewnie ze 4km po górach albo kilkanaście samochodem po paskudnej drodze. Co do tego czego się spodziewałem - to chciałem zobaczyć magazin w takiej wiosce. Spóźniłem się kilka lat... Myślałem też, że dojadę autem do centrum wioski, a musiałem je zostawić zaraz przy pierwszych chałupach. Pierwszy podjazd w wiosce mnie pokonał

[jojo]

Bukiwcewo to zadupie większe niż myśleliśmy,

A Pani Sołtys wioski występująca w filmie ma inne zdanie, cyt. " Kultura - jest, Klub - jest , i Biblioteka - też jest"

[bartolomeo]

Po krótkiej wycieczce zostawiliśmy wioskę, jej klub, bibliotekę i zamknięty sklep i pojechaliśmy do Łumszorów. Jak było napisane wcześniej z Łumszorów stromą ale wygodną drogą leśną zdobyliśmy Małą Holicę. Połoninka na szczycie niewielka,



ale piękna



Widoki i na polskie Bieszczady



i, co zrozumiałe, na sąsiednie szczyty


Po kliknięciu większa wersja.

Warto było się trudzić

Posiedzieliśmy chwilę na połoninie, odpoczęliśmy, przedyskutowaliśmy dalsze plany i odszukaliśmy drogę, która wyprowadziła nas na górę. Idąc nią dalej zeszliśmy do doliny potoku oddzielającego Małą Holicę od jej większej siostry, Lutańskiej Holicy. I gdzieś tam, na niewielkiej polance, rozbiliśmy obóz.

[jojo]

Widoki i na polskie Bieszczady

Bartek, a ta wioska w dole i grzbiet nad nią to co to ?

Ładna ta Mała Holica - zazdraszczam kolegom tej wycieczki .

[bartolomeo]

Wieś Liuta a grzbiet Stynka (dalej przechodzi w Syhlovatyi a ten z kolei w Ostrą Horę).

[jojo]

Wieś Liuta a grzbiet Stynka (dalej przechodzi w Syhlovatyi a ten z kolei w Ostrą Horę).

Tak sądziłem, ale nie byłem pewny. Dzięki Bartek za odpowiedź.

[bartolomeo]

Rankiem, jak się tylko zebraliśmy, wróciliśmy kilkaset metrów do wypatrzonej wcześniej drogi idącej w odpowiednim kierunku (to ta w prawo na zdjęciu poniżej).



I, szczęśliwie, ta droga pewnie przeprowadziła nas przez sporą część podejścia na Lutańską Holicę.



Nie do końca jednak. Urwała się w połowie stoku a jaj końca pilnował przyczajony-tygrys-ukryty-smok



Jak się później okazało przywiózł tu zbieraczy borówek, którzy wydeptali dla nas wygodną ścieżkę na boczny język połoniny.



Im wyżej połoniną tym ścieżka była mniej widoczna, ale nie miało to większego znaczenia. Byliśmy już tak wysoko, że mogliśmy oglądać nasze odkrycia z dnia poprzedniego.



Jeszcze przed południem zameldowaliśmy się na szczycie drugiej z Holic, tym razem Lutańskiej.