Tatry z dystansu.

[kulczyk1]

Czas przejść w Pieniny Spiskie. Trzymając się czerwonego śladu przez Jurgowskie Stajnie wyłażę na Żar. Jest południe , słoneczko daje żaru (pewnie stąd ta nazwa ) w takich chwilach wiadomo po co człowiek ma ten rów poniżej pleców. Dobrze , że widoki wynagradzają wysiłek.





Pokazują sie Gorce.



Po wyjściu z lasu nad Nidzicą ukazuje sie planowany koniec trasy na dziś czyli Czorsztyn a konkretnie myslałem o łąkach na Majerzu.



Ostatni dziś widok tatrzański



Tutaj spotykam pierwszych dziś ludzi na szlaku , łatwo sobie wyobrazić co przy takiej pogodzie działo sie na Homolach czy Sokolicy a tu pustki.
Wdaję sie w rozmowe z parą w słusznym wieku , miła dama dowiadując sie , że jestem na Spiszu pierwszy raz podpowiada mi co jeszcze należy zobaczyć , potem opowiada jak jeździli w Bieszczady końcem lat 50-siątych.
Schodzę pod zamek i tu niespodzianka - flota odpłynęła beze mnie no kurcze Dunkierka.
Busy podobno też nie kursują - misterne plany w proszku. Łapie jednak busik do Sromowców , nastepny do Szczawnicy , tam szybkie zakupy i kolejnym do Jaworek. Po wejściu pod Durbaszkę okazuje się , że dziś śpię u harcerzy.
Jako , że u harcerzy to wiadomo nie spożywa się nabyty w kurorcie wyskok piwny wypijam na tarasie z widokiem na Lubań.



Start wcześnie rano - dziś wracam do domu.
Poranne Pieniny , Sadecki , Gorce , bystre oko wypatrzy znane szczyty Wyspowego.



Tatry z Wysokiej.



Tu właściwie można byłoby skończyc bo tytułowych gór już nie zobaczę jednak z kronikarskiego obowiazku podam , że przeszedłem przez Rozdziele , Obidzę , Eliaszówkę do Piwnicznej.
Widoki początkowo na Pieniny potem na Sadecki rozpieszczały.







Można było popatrzeć na Tatry z wieży na Eliaszówce ale z zasady jestem przeciwnikiem tego typu budowli w górach. Jesli ktoś szuka widoków należy nabyć mapę i ją przeczytać - 90% gór z wieżami ma jakieś polany podszczytowe , które oferują podobny widok tylko trzeba sie pofatygować. Poza tym budowa wież ma głównie wydźwięk medialno - marketingowy. Nikt sie nimi nie zajmuje , nie konserwuje i po kilku latach po cichu wiesza się tablicę o zakazie wstepu. Ostatni argument przeciw widoczny na poniższym zdjęciu - las tablic , śmieci i obowiązkowa terenówka .



Pozostał powrót i tu szczęście dopisało (nie wnikając komu sprzyja i kto ma owe szczęście) z kurortu Piwniczna do kurortu Horyniec przez Gorlice , Jasło , Rzeszów z 5-cioma przesiadkami dojechałem w niespełna 7 godzin.

[kulczyk1]

Kolejny wyjazd w te strony nastapił po roku.
Tym razem do planu dokładam Podhale i zaczynam jak Ilicz w Poroninie. Przypuszczam , że on dojechał furką bezproblemowo ja przez korki wychodzę z nerw i wysiadam jeszcze przed przystankiem dochodząc do wniosku , że pieszo będzie szybciej. Nastepnie niespiesznie kieruje sie na wschód.
Koślowa Grapa.



Gliczarów Górny.



Wiekszość trasy to asfalt.
Kosciół w Bukowinie.





W Czarnej Górze przechodzę na prawy brzeg Białki witany tradycyjnie przez ciekawą młodzież cygańską i znów jestem na Spiszu.
Jurgów - kościół i straż pożarna.







Rzuca sie w oczy napis na remizie. Możliwe , że to pamiątka po czasach Tiso - budynek wybudowano w 1943 roku.
Pozostało doczłapać znów asfaltem do Łapszanki.



Dla odmiany tym razem agro w Łapszance (przy dzwonnicy) bedzie bazą wypadową.

[kulczyk1]

Poranek w Łapszance. Dziś idę za granicę czyli na południe.



Małe Osturniańskie jeziora okazują się jedynie wspomnieniem .





Nie należy sie zrażać jeziorek ma być więcej.
Z Polianki pierwszy widok na Tatry.



Planowałem dojść na przełęcz Żdiarską , leśna droga przy szlaku okazuje sie wyasfaltowana i dosyć ruchliwa. Udaje sie złapać stopa i tym sposobem jestem dwie godziny do przodu.
Powrót przez Magurke to sama przyjemność dla nóg i dla oczu.





Nie należy się sugerowac mapami o zalesieniu i braku widoków. Pamiętna kalamita jeszcze przez kilka lat zapewniac bedzie szerokie panoramy.
Wreszcie jezioro z wodą. Na mapie zwie sie Osturniańskie na tablicach jest napisane , że to jazero Miszki Kowala.



Jeszcze mały wodospad



i wracam do Osturni. Pierwsza knajpa - wypasiony lokal zamkniety . W centrum jest drugi czynny - w środku normalnie podróż w czasie , późny Edward - stare masywne meble , "boazeria" z płyt pilśniowych . Oprócz mnie czterech klientów (wygladają na stałych) trzech dziadków popijajacych nieśpiesznie browara i kurzących fajury oraz jeden młodszy - pewnie stażysta.
Jest chłodno i przyjemnie , zamawiam u bufetowej obiad dwudaniowy , chyba koźlina bo na zastawie napisane było Kozel.

[kulczyk1]

Teraz tak naprawdę po co tu przyszedłem wieś ma statut Rezerwatu Architektury Ludowej i takim jest . Dla miłośników drewnianej zabudowy to naprawde punkt obowiązkowy.
Poniżej kilka przykładów zabudowań . praktycznie kazda chata inna.













Wracam przez wielkie jezioro , którego nie odnajduję spotykam za to pana zaskrońca w trakcie obiadu - to wyraźnie nie koźlina.



Jeszcze tylko widoki prawie alpejskie z Kopylca



Zachód słońca .



Wieczorem z balkonu koncert wilków pod Repiskiem i rano zejście w mżawce do Białki.
Na koniec nie sugerujcie sie wiatami zaznaczonymi na mapie wyglądają tak:



a czesto tak: