Wody w górach nie brakowało;-)

[Wojtek Pysz]

Wody w górach nie brakowało. Lała się nie tylko korytami strumieni, ale także ścieżkami, drogami leśnymi i asfaltowymi oraz losowo wybranymi zgłębieniami. Wracając dzisiaj, dowiedzieliśmy się z wiadomości radiowych i e-maili od rodziny, że w wielu miejscowościach leżących w pobliżu naszego miejsca zamieszkania oraz naszego miejsca przebywania, zdarzyło się wiele nieszczęść spowodowanych ulewami. Ale moja relacja będzie - na przekór nieszczęściom - pogodna i zwyczajna. Będzie, gdy się wypakuję, wysuszę, wymyję i wypiorę.

Dzięki wodzie spływającej różnymi sposobami z góry na dół, nie trzeba było nosić z sobą dużych jej zapasów;-)

[Wojtek Pysz]

W czwartek, 25 czerwca 2020 roku dwuosobowa ekipa, w skład której wchodził jeden bezrobotny i jeden emeryt, wybrała się w Bieszczady. Ten status zawodowy pozwala na wyjazd w góry nie tylko podczas weekendu. Rodzina i znajomi straszyli nas, że Podkarpacie jest mocno pozalewane a będzie jeszcze bardziej. Ale Bieszczady to już Karpaty, a nie Podkarpacie, więc może tam nie zalewa.

Po dotarciu na miejsce, przy jednym z dwóch domów we wsi zostawiliśmy samochód. Trochę niżej, na drodze były naniesione przez wodę konary, krzaki, kamienie i inne różności leśne. Nasz samochód został tuż obok pojazdu gospodarzy, wiec w miejscu bezpiecznym.



Bez zbytniego ociągania się ruszyliśmy pod górę. Zbliżała się 18:45, a chcieliśmy jeszcze zobaczyć panoramę ze słynnej wieży widokowej.

Wygląd leśnych dróg wskazywał, że jakiś czas temu coś tutaj padało, ale taki stan dróg spotyka się tu również w okresach suchych.



Jeszcze przed 21 dotarliśmy na szczyt.



Ostatni raz byłem tu równo 32 lata temu i zauważyłem na szczycie ten sam punkt triangulacyjny - trójnóg z betonowych słupków, łączonych w połowie długości stalowymi płaskownikami. Nie lubię się pchać przed obiektyw ale tym razem poprosiłem Pawła, żeby żeby mi zrobił zdjęcie przy trójnogu, bo na zdjęciu sprzed 32 lat się nie załapałem
Jeśli ktoś jeszcze nie wie, co to za góra – jest podpisana na słupku nad głową modela.



Pomimo zapadającego zmroku widok był piękny i czytelny. Ogólnie nie lubię takich wynalazków, jak wieże widokowe, ale ta mi się wyjątkowo spodobała.

[bartolomeo]

Co za malkontent! Przed obiektyw się nie pcha, wież widokowych nie lubi... Zobaczymy czy po takim zachodzie słońca nastrój mu się poprawi

PS Ta mapa w ręce nieprzypadkowa, prawda?

[Wojtek Pysz]

Co za malkontent!

Tak mam na początku. Potem jestem kontent;-)

PS Ta mapa w ręce nieprzypadkowa, prawda?

To jest taki rekwizyt. Wyciągam z plecaka do zdjęcia lub w schronisku - zawsze to turysta z mapą poważniej wygląda. I nie awanturuje się.

[Wojtek Pysz]

Oprócz wieży widokowej pod szczytem są dwie wiaty ze stołami i ławkami, miejsce na ognisko oraz schron, w którym w razie konieczności może się schronić/przespać kilka osób.


Z Korbani planowaliśmy zejście na Hyrczę (przełęcz) i dojście obok kapliczki na drogę z Tyskowej do Łopienki. Skusiła nas jednak znakowana ścieżka przyrodnicza – w nocy idzie się wtedy na odpowiedzialność znakarza i nie trzeba myśleć gdzie skręcić. Ścieżka nie okazała się najlepszym wyborem, ale do cerkwi po dwóch godzinach dotarliśmy. Na północnych drzwiach przymocowana była kartka z informacją, że drzwi są otwarte oraz prośbą, by je za sobą zamykać, wydrukowana i podpisana „Z.K.”. Mam zdjęcie tej kartki sprzed 10 lat, wtedy była napisana odręcznie i podpisana "ZB.".


We wnętrzu posiedzieliśmy prawie pół godziny. Było tu trochę jak u siebie. Oprócz tutejszej Gospodyni – Matki Bożej Łopieńskiej, po prawej stronie wisiała kopia ikony z jarosławskiej cerkwi Przemienienia Pańskiego „Милосердя Двері”.


Gdy wychodziliśmy, na ławeczce przy zamkniętym, głównym wejściu do cerkwi siedział Z.K. (ten z opisanej powyżej kartki na drzwiach). A może tak się nam tylko wydawało? Jednak siedział. Odpowiedział na pozdrowienie, ale próba nawiązania dłuższej rozmowy nie powiodła się. W końcu nie każdy ma ochotę rozmawiać koło północy z nieznajomymi, których tu nie powinno być.

[Wojtek Pysz]

Na nocleg idziemy dzisiaj do Studenckiej Bazy Namiotowej. Przypuszczalnie jeszcze nie działa i będzie tam pusto. Zanim się przekonaliśmy, że jest pusto, trzeba było przeprawić się na druga stronę potoku Łopienka. Zazwyczaj można go było przejść sucha stopą – mokrą podeszwą. Tym razem wody było sporo, w dodatku rwącej i brudnej. Na szczęście potok nie jest szeroki. Każdy z nas pokonał potok swoim sposobem: Paweł za pomocą skoku o tyczce, ja po pniu zwalonego drzewa. W bazie byliśmy około północy. Gdy po wytwornej kolacji szliśmy spać, zbliżała się godzina pierwsza. Zdjęć z tego dnia już nie było.

Na bazie wprowadzono w ostatnich latach wiele nowoczesności, np. gniazda RJ-45


W nocy coś tam popadało ale nad ranem było już ciepło i prawie sucho. Śniadanie zjedliśmy na świeżym powietrzu.


Wody dzisiaj w górach nie będzie brakowało, ale dobrym zwyczajem jest wyruszać w trasę z pełnymi butelkami.

[Wojtek Pysz]

Teraz idziemy na Łopiennik ścieżką znakowaną biało-czerwonymi kwadratami.
Często idąc ścieżką, z resztkami wody w plecaku przyglądamy się z nadzieją każdemu zagłębieniu i żlebikowi, który przecina ścieżkę. Widać, że tam kiedyś płynęła woda, ale musiało to być bardzo dawno. Tym razem co parę minut w poprzek ścieżki przepływał potoczek.


A potem kolejny potoczek


Niektóre potoczki sprawdzają, jak to się płynie ścieżką.


A na rozwidleniach dróg były połączenia potoczków.


Na wysokości >900 m skończyły się potoczki i na szczyt szło się już po suchym.

[bartolomeo]

Czyżbyś tym razem wody przed Jaworzcem w bród nie przekraczał? Jak to tak?

[Wojtek Pysz]

Czyżbyś tym razem wody przed Jaworzcem w bród nie przekraczał?

Tak, na śladzie nic się nie ukryje. Nawet to, że ze trzy razy zabłądziliśmy.
W planie było dojście do schroniska "na krechę", ale Pawłowi nie spodobała się brudna woda;-)