Wody w górach nie brakowało;-)

[Wojtek Pysz]

Na nocleg idziemy dzisiaj do Studenckiej Bazy Namiotowej. Przypuszczalnie jeszcze nie działa i będzie tam pusto. Zanim się przekonaliśmy, że jest pusto, trzeba było przeprawić się na druga stronę potoku Łopienka. Zazwyczaj można go było przejść sucha stopą – mokrą podeszwą. Tym razem wody było sporo, w dodatku rwącej i brudnej. Na szczęście potok nie jest szeroki. Każdy z nas pokonał potok swoim sposobem: Paweł za pomocą skoku o tyczce, ja po pniu zwalonego drzewa. W bazie byliśmy około północy. Gdy po wytwornej kolacji szliśmy spać, zbliżała się godzina pierwsza. Zdjęć z tego dnia już nie było.

Na bazie wprowadzono w ostatnich latach wiele nowoczesności, np. gniazda RJ-45


W nocy coś tam popadało ale nad ranem było już ciepło i prawie sucho. Śniadanie zjedliśmy na świeżym powietrzu.


Wody dzisiaj w górach nie będzie brakowało, ale dobrym zwyczajem jest wyruszać w trasę z pełnymi butelkami.

[Wojtek Pysz]

Teraz idziemy na Łopiennik ścieżką znakowaną biało-czerwonymi kwadratami.
Często idąc ścieżką, z resztkami wody w plecaku przyglądamy się z nadzieją każdemu zagłębieniu i żlebikowi, który przecina ścieżkę. Widać, że tam kiedyś płynęła woda, ale musiało to być bardzo dawno. Tym razem co parę minut w poprzek ścieżki przepływał potoczek.


A potem kolejny potoczek


Niektóre potoczki sprawdzają, jak to się płynie ścieżką.


A na rozwidleniach dróg były połączenia potoczków.


Na wysokości >900 m skończyły się potoczki i na szczyt szło się już po suchym.

[Wojtek Pysz]

Myślę, że moje opowiadanie nie zostało potraktowane jako narzekanie na nadmiar wody. To były bardzo komfortowe warunki! Wręcz przeciwnie - jest ciepło, słonecznie, na głowę nie spadła _ani_jedna_kropla_ a pod nogami mamy stałe zaopatrzenie w wodę!
A to już Łopiennik.


I widok spod Łopiennika


Schodzimy do Dołżycy


Pod cerkwiskiem widać, że wczoraj było tu mokro.


Cerkwisko jest starannie wykoszone i posadzono dokoła młode dęby.


Potem poszliśmy do Skupu Runa Leśnego


Nic od nas nie skupiono, za to można było smacznie zjeść.

[Derty]

Hej:)
Miło czytać włóczęgowskie relacje. Mieszkam w górach, ale gdzie im do Bieszczad. Nawet nie ma takich fajnych punktów skupu Dawaj dalej:)
Pozdrowienia z dalekich Sudetów,
Derty

[Wojtek Pysz]

400 m podejścia na Falową po sutym obiedzie było trudnym startem Dobrym pretekstem, żeby odpocząć, były nieliczne dziury w lesie, przez które i tak prawie nic nie było widać.


Ale w końcu na Falową doszliśmy.


Potem już było lepiej. Czyli równo i bez błota.


Spotkaliśmy po drodze starą podmurówkę o wymiarach ok. 4 x 3m. Jest to tuż przy czarnym szlaku, po prawej stronie, w miejscu, gdzie szlak przecina grzbiecik Kiczery 931m schodzący do Nanowej. Ktoś może wie, co tu było?


To miejsce na mapce Krukara:


Po przeczytaniu ostrzeżenia, odtąd zachowywaliśmy wzmożoną czujność.


Po kilkunastu minutach dotarliśmy do Bacówki Jaworzec. Po kolejnych kilkunastu minutach czekania przy okienku (aż młodzież kupi piwo) dowiedzieliśmy się, że wolnych miejsc nie ma. Można za to postawić (obok pastwiska dla koni) swój namiot za 15zł + opłata klimatyczna od osoby. Po postawieniu namiotu załoga schroniska poinformowała nas donośnym głosem z balkoniku, że rozbiliśmy się na drodze (szlaku pieszym i konnym) i powinniśmy przenieść się gdzieś w lewo albo w prawo. Jako że po lewej były ławeczki, a dalej krzaki zaś po prawej bagienko, poinformowaliśmy załogę (donośnym głosem), że ewentualnie przechodzący tędy ludzie i konie nie będą nam przeszkadzać. I tak nam minął drugi dzień wędrówki.

[sir Bazyl]

Spotkaliśmy po drodze starą podmurówkę o wymiarach ok. 4 x 3m. Jest to tuż przy czarnym szlaku, po prawej stronie, w miejscu, gdzie szlak przecina grzbiecik Kiczery 931m schodzący do Nanowej. Ktoś może wie, co tu było?

Gdzieś, kiedyś czytałem, że to nie podmurówka tylko umocnienia po stanowisku strzeleckim (na armatę czy inne ustroistwo) z czasów I wojny światowej. Położenie idealne do ostrzału drogi w dolinie więc uznałem to za bardzo prawdopodobne ale czy to prawda to nie wiem.

[Wojtek Pysz]

W nocy nie podeptali nas pędzący szlakiem turyści ani nie stratowały konie.
Rano jemy wystawne śniadanie prawie na trawie i napełniamy butelki wodą. Niezależnie od warunków hydrologicznych, wodę lepiej mieć ze sobą.


Kontynuujemy marsz wczorajszym czarnym szlakiem. Oszczędzając podsuszone buty, gdzie się dało, bokiem.


Ten nie chciał iść bokiem i pewnie sobie łapy pobrudził.


Prognozy przewidywały na dzisiaj duże opady, a my mijaliśmy w pełnym słońcu jedna górkę, …


… drugą górkę i kolejne górki.


Czasem drogę zagradzały jakieś potwory


Miejscami leżały niesprzątnięte liście z ubiegłej jesieni


Były też ładne grzyby


I tak spokojnie dotarliśmy do przełęczy Szczycisko.