Pokucie

[bartolomeo]

Na Rotyle widoczność była słabiutka, w dodatku popadywał deszczyk:



Na Grehicie było lepiej:



Najpiękniej jednak było w lesie za Grehitem. Miękko i bajkowo:





A "polany" grechotu pozwalały porozglądać się po okolicy:


Po kliknięciu większa wersja.

Na jednym z powyższych zdjęć widać oznaczenia szlaku. Był! Ale skąd, dokąd i którędy nie byliśmy pewni - to z resztą tradycyjna uwaga dotycząca wędrówek po Ukrainie. Szlaków teraz jest zatrzęsienie, ale nie ma ich na mapach albo są z innym kolorem lub prowadzą do innego celu niż zaznaczono na mapie. Ich przydatność jest jednak olbrzymia: upewniają, że dana ścieżka dokądś prowadzi

[Wojtek Pysz]

Ich [szlaków] przydatność jest jednak olbrzymia: upewniają, że dana ścieżka dokądś prowadzi

Trzeba jednak utrzymywać czujność, bo nie zawsze to "dokądś" jest zgodne z planami wędrującego. Tutaj dużego niebezpieczeństwa nie było, gdyż odtąd wszystkie drogi w dół prowadziły do położonej w dolinie Pistynki wioski Kosmacz.

Drugie śniadanie zjedliśmy na komfortowym miejscu wypoczynkowym na grzbiecie Prełuka.



Przy okazji dosuszył się namiot. Widoczne w dole po prawej domy to już przysiółek Kosmacza - Zawojeli.



Na teren miejsca odpoczynku wchodzi się przez perełaz "ludzki" - po pieńkach nad woryniami. Krowy tędy nie przejdą



Na dole pojawiają się kolejne przysiółki Kosmacza a przy drodze liczne budowle pasterskie.



Na północnym-wschodzie widać ostatnie, niewysokie pasma Beskidu Huculskiego a dalej już jest płasko, płasko.



Z tego miejsca na trasie pochodzi obrazek, którym rozpocząłem relację. Huculskie pięć w jednym: góry, polany, siano, drewniane staje i drewniane worynie.



Rozpoczyna się zabudowa mieszkalna. Ciekawym elementem jest tu brama weselna z wiszącą pełną butelką u góry.