Pokucie

[Wojtek Pysz]

. Ominę ten fragment w relacji bo nie mam ani jednego zdjęcia, włączę się ponownie dopiero na Wielkiej Rokicie.

Dobrze, na mnie kolej, więc zabieram się do roboty. Kronikarz nie może obrażać się na rzeczywistość, która mu się nie podoba;-)
Przed połoniną Capul droga rozszerzyła się nawet do kilkunastu metrów a przy drodze pojawiły się urządzenia do wydobycia gazu ziemnego ...



... oraz eleganckie zbiorniki na ropę naftową.



Przypominam, że idziemy cały czas grzbietem głównego pasma Beskidu Huculskiego. Teraz zobaczymy, co tutaj jeździło.
A jeździły quady, ...



... turystyczne samochody terenowe (wszyscy nam machali, więc trzeba było "odmachać"), ...



... służbowe pojazdy do przewozu pracowników-gazowników, ...



... ciągniki gąsienicowe, ...



... oraz wszelakie silnikowe pojazdy jednośladowe oprócz rowerów.

I tak było aż do szczytu Mała Rokita.



Był jednak po drodze jeden przyjemny akcent: wizyta w tym budynku:

[bartolomeo]

Kronikarz nie może obrażać się na rzeczywistość, która mu się nie podoba;-)

Ja nie jestem kronikarzem, opisuję z wyjazdów to co mi się podobało. Złe chcę jak najszybciej zapomnieć

Na szczęście to złe trwało ok. 2,5h a potem się skończyło. Już trawers Małej Rokity był balsamem dla zmysłów, jedynie w oddali coś huczało, pierdziało i smrodziło. Na trawersie było spokojnie i można by rzec nawet przytulnie

Na podejściu pod Wielką Rokitę widoczne jeszcze rany po terenówkach, chyba nawet coś nas na podejściu mijało, ale to już były drobiazgi:



Nawet widok wstecz, na Małą Rokitę, nie był niebezpieczny



Pasące się pod szczytem krówki miały jeszcze z jednej strony wspaniałe, górskie widoki (z lewej Chomiak)



ale z drogiej oglądały już nieuchronny koniec Karpat: