z Przełęczy do Butelki

[Wojtek Pysz]

Docieramy do sklepu.


Magazin - takie małe coś, a tyle radości


Do magazynu przychodzi się na zakupy ...


… ale także, by pogadać ze znajomymi i nieznajomymi.


Zakupione (i niezakupione) produkty można konsumować zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz sklepu. Można też skorzystać z dostępu do Internetu (Пароль Wi-Fi: вісім одиниць).


Przed sklep - oprócz klientów pieszych - zajeżdżają różne środki transportu. Ten słup to nie wina fotografa; on naprawdę jest krzywy;-)


Jeden z nich to mobilna poczta. Przyjeżdża we wtorki i czwartki. Stoi tu ponad godzinę, więc każdy zdąży odebrać swoja paczkę od siostry z Niemiec lub list od syna z wojny.

[Wojtek Pysz]

Na zakończenie części wiejsko-architektonicznej znów kilka zdjęć bez komentarzy.













Dochodzimy do ostatnich domów, kawałek wyżej kończy się zabudowa. Za chwilę wejdziemy na hale, potem do lasów i z powrotem na grzbiet.

[don Enrico]

Gratuluję fajowskiej wędrówki i to w takich trudnych czasach
Po pierwsze - w czasach wojennych
po drugie - w czasie budowy
po trzecie - w czasie największych upałów w tegorocznym lecie.
Za to wszystko moje uznanie.
Pozostaje tylko niezgłębiona zagadka z tą niezwykłą trajektorią wędrówki.
Idąc grzbietem biegnącym przeważnie 1000 m npm. nagle decydujecie się zejść w dół (prawie 300 m w pionie)
do wsi Karpackie , aby przejść obojętnie wobec największej atrakcji w tej wsi, nie oglądając jej ??
Gdzieś kryje się drugie dno i sens takiej wersji ?

(...)



(...)

[Wojtek Pysz]

W odpowiedzi na pytania dona Henryka:

Po pierwsze - wojna dotyka karpackie wioski głównie w ten sposób, że wielu młodych mieszkańców wyjeżdża ma wojnę nie z własnej woli a wraca w trumnie. Mieliśmy taki przypadek w bezpośredniej bliskości.

Po drugie – o jaką to budowę chodzi?

Po trzecie – jakoś te upały nas ominęły a momentami nawet udało nam się zmarznąć ;-)

Rozwiązanie zagadki (decydujecie się zejść w dół prawie 300 m w pionie) jest banalne. Karpackie to jedna z wiosek, którą warto odwiedzić bez względu na ewentualne przeszkody. Starsi mieszkańcy nadal nazywają wieś "Hnyła". Taka nazwa widnieje na prawie wszystkich tabliczkach z numerami domów. Byłem tu ostatnio 6 lat temu rowerem. Jadąc rowerem ma się mniejsze możliwości krajoznawcze i towarzyskie w porównaniu z wędrówką pieszą. Udało się po paru latach dotrzeć tu pieszo. I przejść przez wieś z szeroko otwartymi oczami (wspomaganymi okularami +4,5). Gdyby nawet było 900 m w pionie, warto było. Tutaj od kilkudziesięciu lat niewiele się zmieniło. Zauważalna zmiana (na niekorzyść), to brak beczkowego kwasu i piwa w miejscowym sklepie. Dawniej było:


Drugą widoczną zmianą jest nowy samochód pocztowy – dawniej przyjeżdżał tu UAZ – blaszanka.

A względem cerkwi – jaka ona jest, każdy widzi, można przystanąć, obejrzeć, zdjęcie zrobić. W dostępnych źródłach nie znalazłem informacji, czy w środku jest coś ciekawego. Gdyby była otwarta, pewnie zajrzelibyśmy do środka. Zamiast szukać klucza, poświęciliśmy więcej czasu na kilka ciekawych rozmów z mieszkańcami.

Ot i cała tajemnica ...

[bartolomeo]

W drodze na nocleg jeszcze jedno ciekawe spotkanie,



a na sam wieczór ciepłe słońce, można było się kapkę podsuszyć.



Po zachodzie słońca mogliśmy pooglądać panoramę od Drohobyckiego Kamienia aż po Opołonek.


Po kliknięciu w zdjęcie większa wersja.

Na sam koniec dnia nawet maleńkie ognisko udało się Antkowi zapalić

Dobranoc!

[bartolomeo]

Rankiem czwartego dnia łażąc po naszej biwakowej łące można było wypatrzyć i Kińczyk Bukowski...



i Ostrą Horę.



Zebraliśmy się bez pośpiechu i przyjemnymi drogami





z częściowym widokiem na Sianki



dotarliśmy do Jaworowa.

[bartolomeo]

Jeszcze kilka zdjęć z Jaworowa, Wojtek z pewnością coś dorzuci.

[Wojtek Pysz]

Ostatni nocleg był pod szczytem Perejba. Tym razem zamiast deszczu dostały się nam kabanosy pieczone na ognisku.



W Jaworowie, do którego zeszliśmy, jest szkoła, ale podczas wakacji nikt nas tu nie chciał niczego nauczyć


Ostatnie zejście, już do Butelki Niżnej, przez wielkie pole gryki.

[bartolomeo]

I już jesteśmy w Butelce,



moment po przybyciu na miejsce wszystko wokół jest zajęte przez suszące się spodnie, koszule, buty i namioty

Dalej był przepyszny, tradycyjny obiad u naszego gospodarza i ze trzy godziny na granicy w Krościenku. Jak stwierdził ukraiński celnik "dziś Polacy od rana nie pracują". Faktycznie - po polskiej stronie działał tylko jeden celnik, na dodatek opryskliwy i niegrzeczny. Aut nie było dużo, ale przecież przejście graniczne może pracować z przepustowością jedno auto na kilkanaście minut Kiedyś narzekaliśmy na służby ukraińskie, ale to było dawno. Bardzo dawno. Od lat wszystkie złe wspomnienia na granicy wiążą się ze służbami polskimi

[Wojtek Pysz]

W nawiązaniu do suszących się namiotów - ten sposób jest bardzo wydajny



Pożegnanie z Bieszczadami Wschodnimi. Bерхнє (d. Butelka Wyżna).



Dla tych, którzy zaczynają czytać od końca: mapka