I jeszcze coś strasznego sobie przypomniałem. W zeszłym roku poczyniłem małe spustoszenie w faunie bieszczadzkiej: zabiłem szerszenia, który latał po moim pokoju.
Ale w tym wypadku nie tylko ja jestem winien. Ów mój nikczemny uczynek widział Bartko i nie doniósł !!! To skandal. Teraz niniejszym ja, tu - na Naszym Forum, donoszę na Bartka: On nie doniósł !!!
Serdecznie pozdrawiam
Stały Bywalec.
Pozdrawia Was także mój druh
Jastrząb z Otrytu
Synu, a czy to napewno są juz wszystkie Twe niecne uczynki przeciw florze i faunie bieszczadzkiej??? Jestes pewien???Stały Bywalec
I jeszcze coś strasznego sobie przypomniałem. W zeszłym roku poczyniłem małe spustoszenie w faunie bieszczadzkiej: zabiłem szerszenia, który latał po moim pokoju
No jakby tak dobrze pogrzebac w pamięci, to napewno coś by się jeszcze znalazło.
Uczyn to więc niezwłocznie, by sumienie Twe dokładnie się oczyścić mogło :D:D:D
A jednak.... zawsze Bieszczady... I Sanok, najpiękniejsze miasteczko świata :-))))
www.odkryjbieszczady.pl
Eeee, nie jest źle, SB zubożyl faune o szerszenia, ale wzbogacil o pawia, bilans wychodzi więc na zero. :D
A ja z lubością przypominam sobie te hektolitry piwa wyżlopane na szczytach i w dolinach, herbatę zaprawianą rumem tuziemskim na DK, jabola "Bieszczady" obalonego z gwinta w drodze na Wetlińską, tequilę od Ciekawskiej i whisky z piersióweczki Zbyszka i Wioli wypite na zeszlorocznym kimbie, gorzką żolądkową w Lesku, wytrawne chilijskie wino w Jaworzcu, kadarke, beherowkę i inne trunki, ktorych tu nie pomnę...
Nie,nie, to nie jest rachunek sumienia.
Bo za grzechy, moi drodzy, to trzeba by wtedy żalować. :P
Do WueM: przeglądając ten temat doszedłem do wniosku, że chyba zostaniesz zaliczony do stonki, bo ja to na 100%. W góry zaglądam sporadycznie (notoryczny brak czasu), ale jak jestem to potrafię terenowym autem marki 126p wjechać gdzie się da a raczej nie da (pod J. Dusztyńskie- 1987r), wykupić całą dostawę piwa do sklepu (tylko 2 skrzynki- coś koło 197...), w białej koszuli i pantoflach pałętać się po Wetlińskiej i najgorsze na koniec: plątać się po Bieszczadach z karawanem (lodówka, telewizor itp.).
Na pociechę: pamiętajcie, tylko krowa poglądów nie zmienia, kiedyś miałem podobne poglądy jak większość tu obecna (bez obrazy).
Pozdrawiam wszystkich.
PS W czerwcu będę okazyjnie w Bieszczadach i na pewno będę miał w bagażniku garnitur, namiot, kalimatę, śpiwór, laptoka, komórkę, maszynkę do golenia (elektryczną) i wszelkie inne zło, które mnie dyskryminuje w oczach prawdziwych turystów.
I jeszcze jedno: "Piwo pite z umiarem nie szkodzi w żadnych ilościach"
A mógłbyś powiedzieć gdzie będziesz parkował? ;-)))Zamieszczone przez tomekpu
A tak poważnie: też wożę podobne rzeczy i nie widzę w tym nic złego. Dawniej bywało róznie: mogę sie przyznać bo prawdziwi bieszczadnicy pojechali na KIMB i nie czytają,hehe: pod koniec 198. wiozłem na rowerze... koldrę i prześcieradło, a kuzyn poduszkę. Były niezłe jaja na polu namiotowym w UG i na Chrewcie, bo 2 godziny myśleliśmy i kombinowaliśmy jak to przeniesć do namiotu żeby nikt nie zauważył, hyhy - jeszcze kołdra byla taka ordynarna - w kwiatki ;-) jakoś sie udalo, ale byłby niezły ubaw jakby nas ludziska wyczaili z tym majdanem. Teraz jeszcze jak sobie przypomne to śmiać mi sie chce. I tak dobrze że nie wziąłem wtedy nieśmiertelnej pierzyny. W sumie tylko dlatego, że nie zmiesciła mi sie na bagaznik od roweru. :)
>>hehe: pod koniec 198. wiozłem na rowerze... koldrę i prześcieradło, a kuzyn poduszkę.
Piotrze to aż taki wiekowy z Ciebie facet?
No i jeśli pod koniec, to znaczy była zima, trzeba było jednak pierzynę zawsze to cieplej.
Wczesnie zaczynałem
Środek lata był. Koniec 198. - mialo być lat 80-tych, zapomnialem jaki to rok był. Wiekowy to i skleroza mnie coraz czesciej dopada. Pierzyna tak. Jest the best. Niestety wyszły mi juz wszystkie. Buuu.
Droga Angelo!
Moze to tylko taka prowokacja, ale moze i sie myle.
z parasolem w gorach jest tak jak juz ktos tutaj napisal - przyciaga piotuny.
picie alkoholu w gorach nie jest niczym zly, jezeli smieci zabieramy ze soba. bez mapy mozna bez problemu chodzic, jednak do tego trzeba miec chocby zielone pojecie jak dojsc do celu w ktorym zmierzamy. kazdy cieszy sie gorami na swoj sposob. jedni - tak jak pewnie Ty - lubia spokojnie chodzic po gorach z chlopakiem, a inni wola wypic winko w ciszy i spokoju podziwiajac gory. :)
pozdrawiam
stefankmiot
Trafił mi się ostatnio ciekawy tekst dotyczący określenia (bardzo wnikliwego) co to takiego jest "turysta"... Zygmunt Bauman w swojej książce pt."Dwa szkice o moralności ponowoczesnej" wyodrębnił 4 ponowoczesne (współczesne) wzory osobowości: spacerowicza, włóczęgi, turysty i gracza... chciałbym przytoczyć tu rozdział pt."Turysta":
... tekst o tyle ważny że w opisie tym z pewnością każdy z nas znajdzie tu jakis jeden swój grzeszek turysty... Myślę że rozdział ten przyczyni się też do łatwiejszego zdefiniowania tzw stonki... Polecam oczywiście całą lekturę tej książki.Podróżowano - grupą, w towarzystwie czy w pojedynkę, jak długo ist-nieje ludzkość. Zapuszczali się w nieznane tereny żołnierze, by podbijać lub plądrować. Wędrowali kupcy, by nabić kiesy. Podążali do miejsc świętych pielgrzymi, by zarobić na zbawienie duszy. Szukali po świecie zarobku nędzarze, dla których zabrakło żywności w domu. Przemierzali setki mil żądni wiedzy studenci, by usiąść u stóp Mistrza. Wędrowali cze-ladnicy - zanim, opanowawszy arkana rzemiosła, sami stawali się majstra-mi, do których ściągali na naukę uczniowie. Ale nikt z nich nie był turystą. Turysta jest postacią nowoczesną.
Turysta opuszcza dom w poszukiwaniu wrażeń. Wrażenia, i opowie-ści o wrażeniach - oto jedyny łup, z jakim wraca, i jedyny na jakim mu zależy. Od włóczęgi, którego pod wieloma względami przypomina, tym się różni, że podróżować nie musi. Nic go z domu nie wypędza, poza nieukojonym pragnieniem przygody. Co turysta czyni, czyni z własnej woli. Nie ma więc w turyście tej uległości wobec tubylczego świata, tej po-kory wobec kapryśnych i niezgłębionych jego reguł, tej rezygnacji wobec pełnego zaskoczeń losu, jakie cechują, z konieczności a nie z wyboru, włóczęgę. Wybrawszy wędrówkę, może się turysta zdobyć na wyniosłość wobec świata, jaki zwiedza: jego to wola uczyniła ten świat światem, jaki się zwiedza, światem wartym zwiedzania i świat ten musi spełnić ocze-kiwania turysty, musi się wysilić, aby godnym odwiedzin pozostać. Turysta płaci, turysta wymaga. Stawia warunki. Może w każdej chwili odwrócić się plecami, jeśli uzna, że warunki nie zostały spełnione, lub że spełnia się je opieszale czy niedbale. Włóczęga kłania się tuziemcom; turysta oczekuje tubylczych pokłonów.
Jako że to jego nieprzymuszona inicjatywa jest przyczyną sprawczą tego, że znalazł się w tej, a nie innej okolicy (i że w ogóle opuścił dom, w jakim mógł przecież równie dobrze pozostać) - turysta postrzega świat jako tworzywo posłuszne jego dłoniom i, co najważniejsze, woli. Turysta nie wystawia swych sztuk w teatrze wyobraźni, jak to czyni spacerowicz: chce, by aktorzy grali naprawdę, dobierając scenariusze odpowiednio do jego upodobań. Aktorzy mają być świadomi jego wyma-gań, a wymagania te kierować mają ich postępowaniem. Turysta jest artystą; turystka jest twórczością. Świat przez turystę odwiedzany jest surową bryłą marmuru, której turysta nada kształt swoich przeżyć.
Jeśli włóczęga opuszcza miejsce chwilowego postoju, by odmienić nie-znośny los, turysta wybiera się w obce strony, by wzbogacić skarbiec swych wrażeń. Szuka nowych „doświadczeń"; a nowych doświad- • czeń dostarczyć może tylko inność - coś, czego jeszcze nie wi-dział, a w każdym razie coś, co odbija od codzienności. Inny wygląd ludzi, inny wystrój ulic, inne obyczaje. Widoki, odgłosy, zapachy stają się wrażeniami - pamiętnymi wrażeniami, wrażeniami, jakie warto utrwalić na błonie fotograficznej, o których warto w domu opo-wiedzieć - o tyle tylko, o ile inne są od domowych. W odróżnieniu od włóczęgi, turysta nie jest bezdomny. Zabiera więc turysta w podróż dom: jako punkt odniesienia, standard dla mierzenia doznań, punkt, od którego pragnie się oddalić, ale tylko po to, by do niego po-wrócić z łupami egzotycznych doznań. Nie trzeba więc oddalać się zbyt daleko. Co najważniejsze, nie wolno tam, dokąd się oddaliło, urządzać się „jak w domu", zapuszczać korzeni.
Włóczęga nie należy do „miejscowych", wśród których popasa, ale nie uważa tego za przywilej, i najchętniej, gdyby się dało, fakt ten by zataił. Turysta ciska swą eksterytorialność tubylcom jak wyzwanie: nie ponoszę odpowiedzialności za to, co się u was dzieje, wyście to piwo nawarzyli, więc wy je pijcie; mnie wolno robić co mi się podoba! Turysta chce być ekranem wśród ekranów, ale różne prawa różnym ekranom przyznaje. Od niego nikomu nie wolno żądać zdjęcia przyłbicy, odsłonięcia tego, czego odsłonić nie ma chęci. Od innych zaś turysta domaga się, by uchylili po-włokę ekranu i zaprosili do udziału w tym, co się za nim kryje, a na nim tylko odbija. Turysta jest dziewiętnastowiecznym antropologiem wśród tu-bylców: przygląda się obyczajom, które czasem oburzają go, czasem bawią, ale zawsze dziwią, dorabia w wyobraźni „ręce i nogi" dziwactwom, o których „wie", że bez protetycznych zabiegów nie miały na czym by się wesprzeć, opatruje je etykietkami, klasyfikuje, szufladkuje w sejfie pamię-ci - sam skrzętnie przez czas cały kryjąc mędrca oko za przyciemnionym szkiełkiem. Turysta pożera świat, nie będąc przez świat pożeranym; przy-swaja, nie będąc przyswajanym; „oswaja" obcość innych, samemu dumnie obnosząc się z własną obcością. A wszystko to (tak sądzi), nie przynosząc pożeranemu światu szwanku, nie nadwyrężając jego dziewictwa, pozosta-wiając go w stanie, w jakim przebywał przed początkiem eskapady. Przy-najmniej tak się turyście zdaje... Ale o to wszak idzie, by się mogło zdawać.
Inaczej niż włóczęga, turysta czuje się w obcych stronach bezpiecznie. Ma dokąd wracać; ale przede wszystkim, ma pieniądze, a gdzie są pienią-dze, tam ściągają tłumnie tropiciele zysków. Turystyka obrasta potężnym przemysłem wytwarzającym ponowoczesne kamienie filozoficzne - takie, co to przekształcają kruche marzenia w twardą rzeczywistość. Wędruje więc turysta po szlakach turystycznych, z których usunięto pieczołowicie wszelkie niespodzianki, wypełniając je w zamian egzotyką, która na każdym kroku obiecuje przygodę. A nade wszystko ustawiono gęsto na trasie malowniczych tubylców, wytresowanych w zadziwianiu i demonstrowaniu gotowości do „oswojenia" (Dean MacCannell, autor głośnych Tourist Papers, pisze o Masajach w Afryce, że mogą oni zarobić na życie grając M a s a j ó w w nieskończoność).
W naszych ponowoczesnych czasach wszyscy jesteśmy po trosze turystami. I wcale nie tylko na wakacjach. Świat ma nam służyć do kolekcjo-nowania wrażeń; i tyle on wart, ile wrażeń dostarcza. Wszędzie, gdzie jesteśmy, jesteśmy przejazdem; kolejne przystanki życiowe są hotelami, których główny walor polaga na tym, że są położone blisko miejsc „cie-kawych": frapujących, pobudzających wyobraźnię, przyjemnych, a nade wszystko niecodziennych. Hotele mają być wygodne, ale także i zniechę-cać do rozgoszczenia się na dobre. Wynajmuje się je na okres z góry określony - czas dzieli się tu na „doby hotelowe". Chwilowość jest waż-na: nagradza nas ona anonimowością, prawem do wyboru profilu, jakim chcemy się tłumowi w westybulu ukazać, zwalnia od obowiązku ujawnie-nia tej „prawdy" osobie, jaką dzielić się z innymi tutaj i teraz, nie chce-my. Zdarza się nam przyjrzeć innym gościom hotelowym jak i my w
przejeździe przybyłym wczoraj z miejsc nam nieznanych i wybywających jutro w równie nieznanym nam kierunku. Zdarza się nam z niektórymi z nich nawiązać kontakt, sporzyć wspólnie posiłek^ czasem pójść do łóżka. Są to wszystko naskórkowe kontakty i hotelowe romanse, których urok na tym się właśnie zasadza, że jutro nadawać się już będą tylko do pu-chnącej z dnia na dzień teczki wspomnień. Wszystko, co się dzieje, dzieje się mimochodem, na marginesie „prawdziwego życia", w przerwach co-dzienności, z dala od „domu"...
Właśnie: co tu jest życiem prawdziwym, a co na niby? Co jest dniem powszednim, a co wakacjami? I gdzie jest dom? Tak wiele miejsc przy-pomina do złudzenia hotele, tak wiele dni upływa na podobieństwo ho-telowej doby, tak wiele romansów upodabnia się do hotelowych miłostek, że coraz mniej jest jasne, gdzie się znajduje ów „dom prawdziwy" i co miałoby go od reszty świata odróżniać. Gdzieś musi być dom, by wszędzie indziej można było czuć się jak „poza domem". Potrzebujemy domu z jego dniem codziennym, by bez skrupułów zanurzyć się w życiu „na niby": przecież wolno nam bez żenady rozkoszować się tym, co hotel ofe-ruje dlatego właśnie, że wiemy, iż jest to „tylko hotel". Kolekcjonowanie przygód jest wolne od frasunku o tyle, o ile gdzieś tam czeka na nas stryszek czy antresola, skrzętnie od na co dzień uczęszczanych pokojów oddzielone, do jakich je prędzej czy później odłożymy. Potrzebny jest nam dom jako postulat; dom - indulgencja; dom - wykręt. W zdaniach, w jakich powiadamy o domu, czasowniki występują w czasie przyszłym.
zachowanie w bieszczadach
Dziękuję, dawno się tak nie ubawiłam. Jesteście wspaniali. W dowód sympatii i kierując się moda kupuję parasolkę. Irek przygotowałes fotoreportaż? Chetnie oglądnęłabym
Aktualnie 1 użytkownik(ów) przegląda ten wątek. (0 zarejestrowany(ch) oraz 1 gości)
Uprawnienia umieszczania postów
Odpowiedz z cytatem