"....i znów jest wieczór w szarudze i słocie
I lampę trzeba świecić juz o czwartej....."

i pomyslałam by odgrzebać wątek, w którym kiedyś było tak ciepło i zielono i wesoło.
Był to mój ulubiony forumowy kącik z poezją. A teraz patrzę, aż tak daleko spadł!
A może by tak reanimować???? Bedzie kto chętny??
Bo na razie to:

Dusza nam sie jak okno, na zimę zamyka
I dzień sie pośród godzin obraca samotny,
Jak pośród pól ostatnie serce słonecznika
Pod osowiałą nudą beznadziei słotnej.

Skrzypią obdarte drzewa, dudnia dudnia rynny,
A w nas co dzien ukradkiem jakiś sen skrzydlaty
Wypatruje na dworze bieli dobroczynnej
Co nam serce, jak szyby, pomaluje w kwiaty

Kazimierz Wierzyński
Pozdrawiam jesiennie (jeszcze).