Moja głowa ocalona. Dzięki Grześ. Wspomnię może tylko o pewnej myśli, która mi się suła po głowie podczas mojej ostatniej wędrówki. Pojechałe sobie odwiedzić Sianki, Beniową, Bukowieć itd. N acałej długości ścieszki dydaktycznej - od Bukoeca aż do punktu widokowego na przeł. Użok ( lub jak kto woli Użockiej ) ludzi ile dusza zapragnie. Bez mała deptak ja na Wetlińskiej. Średni jak sobie wyliczyłem - co 15-20 minut mijał mnie ktoś idący do, lub od Sianek. Zarówno w jadną stronę ( ok.8.00 byłem w Bukowcu ) jaki w drugą stronę ( wracałem ok 17.00), po dwie, czasmi trzy i więcej ( nawet grupa ok 15 osób ) mijała mnie. Długo patrzyłem sobie na "pozostałości" po Siankach po Ukraińskiej stronie. Nie widać było specjalnego zainteresowania ruchami w worku po Polskiej stronie. Myślę, że gdyby BPN zgodził się puścić szlak graniczny ( raczej go odtworzyć - ponoć kiedyś tamtędy szedł szlak ) sprawa by się poniekąd samoistnie rozwiazała. Jeśli w okresie turystycznym w samych Siankach grasuje spora liczba turystó, nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie się pchał na widok i słuch takiej ciżby ludzi. Podobnie będzie jak granicą zaczną pomykać zwarte grupki ludków. Na początku na pewnio nie będzie tak łatwo - ale czas robi swoje. Ci, którzy żyją z przeżucania ludzi przez granicę dla własnego, bądź co bądź, sokoju , posazukają innego punktu przżutu. WOP jak znam życie też będzie musiał wysyłać w te miejsca większą liczbę patroli. Sami, bez niczyjej pomocy i w dość prosty sposób "możemy" to uczynić. Piszę "możemy", bo przecież Ja ani Grzegorz czy któreś ze szlachetnego grona bieszczadników, samo zrobić tego nie zdoła. Pytanie tylko czy będą zainteresowne władze BPN aby taki krok uczynić. Turystyka na pewno by zyskała - właśnie ta nie skalana. Przyroda ucierpi - nie sądzę. I tak wzdłużcałego pasma granicznego jest w dalszym ciągu radziecka "sistiema". Fakt dziurawa jak sito, ale jest. Nie wszyscy wiedza co to było, a zobaczyć warto.
Tyle spostrzeżeń. Trochę za długo, ale pomysł wart zastanowienia
Pozdrawiam
Piotr "Broda"