Rzeczywiście tak jak księżyc...

[Kaleń]

Cześć!

Przyłączam się do grona wielbicieli głosu Ezechiela. Rzeczywiście Ezechielu masz zacięcie literackie! A, że (w co nie wątpię) dzielisz się z nami tym co Ci w duszy gra, z tym większą przyjemnością chłonę ten wątek. Dla tych co nie bardzo czują blues'a, podpis "Astronom, fizyk, matematyk" może być nieco mylący. Wystarczy jednak być otwartym na tę lepszą część świata, mieć świadomość, że "matematyka jest poezją życia" a wszystko staje się jasne. :)

Osobiście znam parę osób, siebie nie wyłączając, które mimo iż zaszeregowują siebie raczej do umysłów ścisłych, to jednak całym sercem otwarte są na bardziej uduchowioną sferę życia. Jedno drugiego wcale z resztą nie wyklucza ...

A zatem - Ezechielu - "powiedz dokąd znów wędrujesz, czy daleko jest Twój sad ... "

Miłego dnia !

[Ezechiel]

Drogą dygresji wyjaśnię, że podpis :

"Astronom, fizyk, matematyk" pochodzi od Stanisława M. Ulama- polskiego matematyka XXw, współtwórcy bomby atomowej.
Podpis ten Ulam umieścił na swoim dzienniku, jako motto jego drogi życiowej. Jako, że jestem jeste jego postacią (i osiągnięciami) dosyć zainteresowany stąd podpis.

A umysły ścisłe góry lubią, bo dla ściślaka świat jest równie ważny jak człowiek. (inaczej niż u humanisty). A góry to cała poezja świata.

Następne części będą, jak wena przyjdzie.

[Ezechiel]

Wychodzenie z "Koliby"jest sztuką trudną. Obok trudności obiektywnych (podła pogoda, bol stawów) dochodzi widmo tęskonoty za ludźmi i miejscem. Zwykłe lenistwo idzie tu o lepsze z nostalgią, przy wtórze świadomości ostateczności dokananego wyboru.
Szanownemu czytelnikowi winien jestem wyjaśnienie, tych nieco patetycznych, zdań. Otóż chodząc bo Biechach miałem świadomość nomada. Całe moje miejsce mieściło się w plecaku. Wszędzie byłem gościem, a nie domownikiem.

W Kolbie przestałem być gościem, choć nazwanie się domownikiem byłoby nadużyciem. Zostanę przy okresleniu przyjacielem ogniska.

Stąd też wynikły moje problemy z wyjściem. Trwały 10 dni. W międzyczasie paliłem ognisko, jadłem barana, wznosiłem toasty herbatą. Katowałem nogi, zgubiłem palnik i grałem w teatrze. Nauczyłem się trochę gotować i oszczędzać. Chyba więcej pomogłem, niż przeszkodziłem.

Wreszcie, spotkawszy dość interesujące towarszystwo (matematyk-filozof- teolog- wszyscy in spe) postanowiłem opuścić Kolibę, pragąc zachować niedosyt miast przesytu.

Pewnie gdyby Połonina Caryńska miała 40 km długości rozwiązalibyśmy wszytskie tajemnice wszechświata. Pewnie gdyby burza nad Wetlińską trwała dłużej poznalibyśmy sedno cżłowieka. Pewnie gdybyśmy nie poszli bo burzy na Połoninę do końca życia bym żałował. Wobec nie spełnienia tych warunków ruszyliśmy dalej.

Zeszliśmy do Wetliny. Skonczyłem Nienackiego. Zjadłem kuskus. Wróciłem do domu, choć przecież nigdy z niego nie wyszedłem.

W Krakowie spałem u Dziadka, jak zwykle kończąc na wymowkach w stosunku do mnie i moich rodziców. (Na dyskretną uwagę, żę Tata w moim wieku robił to samo, dziadek nie zareagował). Resztę pieniezy wydałem na książki. W pociągu był tłok, i jakaś młodzież akademicka chlała wódę. Wrcałałem do życia, do wczoraj.Od jutra, bo pociągiem nocnym.