A ja w tym roku już wczesną wiosną zlokalizowałem parę żurawi w rezerwacie - nomen omen - Żurawiowe w Puszczy Kampinoskiej. Wykazały się niespotykanym spokojem, jak na te ptaki, bo przerwały swe zajęcia i odleciały dopiero, gdy podszedłem na jakieś 250-300 metrów :) Zwykle żurawie wieją szybciej. Z własnych obserwacji wysnułem ostrożny wniosek, że jest tych ptaków jakby więcej w niektórych rejonach kraju, a przy całym swym zamiłowaniu do spokoju jednak zaczynają również wkraczać na tereny często odwiedzane przez ludzi.
Porzucanie pól przez rolników doprowadziło też do regeneracji populacji niektórych gatunków związanych z ternami stepowymi, otwartymi. W tym roku widziałem spore zastępy dzierlatek, trznadli, a na terenach bliżej rzek położonych częściej bywa dzierzba gąsiorek. Ostatnio w B.N. widywaliśmy dzierzby siadające na drutach przy drodze w okolicach Jaślisk. Wytrzymywały bez ucieczki nasze przejście obok. Niech kto spróbuje tak blisko podejść gąsiorka w naturalnym biotopie w jakiejś dolinie na nadrzecznych krzolach. Z ptaków innych częściej słyszę derkacza między domami letniskowymi nad Pilicą (oj rzadko tam teraz bywam), a słowik szary zaczął podśpiewywać swe trele w miejscu mało romantycznym - na skrzyżowaniu bardzo ruchliwej szosy z olbrzymią linią energetyczną niedaleko mojej firmy, a bardzo daleko od jakichkolwiek zbiorników wodnych, z ktorymi zwykle jest związany. Tu też, w Sękocinie, mamy gołębia grzywacza - parka obżera się na alejce, po której co i rusz ktoś przechodzi. Znawcy wiedzą, jak trudno tego ptaka podejść w odległych rejonach lasu. Nierzadko niepokoją nas też dzięcioły czarne :) Wiosną piękne drozdy obrożne wypasały się na łączce koło schroniska na Starych Wierchach w Gorcach niewiele się przejmując przechodzącymi obok, szlakiem, ludźmi.
Czyli jakby przyroda postanowiła nieco dostosować się do naszej wszędobylskości i wypuszcza co raz to nowe 'macki' poszukując swej szansy w zupełnie przez ludzi opanowanych środowiskach. Szkoda, że nie wszystkie gatunki mają takie zdolności adaptacji...