Ze smutkiem wczuwałem się w Twój wiersz, WUKA, mając przed oczami ruinę cerkwi wśród drzew. Piękne. Jakimś dziwnym skojarzeniem przyszły mi na myśl Sokoliki Górskie, gdzie dla odmiany wiatr smaga nagie ściany świątyni stojącej dla Boga, nie służącej ludziom...


Odpowiedz z cytatem