cz.3
Dolinka prowadzi nas dalej lekkim zakrętem. Za nim otwierają się rozłożyste ramiona zielonych zboczy.
Zboczy zielonych delikatną , równiótką trawą – najwyraźniej efekt prowadzonych wypasów. Dzięki temu przypomina dolinki tatrzańskie z przecinającym potokiem Dniestru. Cudowne.
Cudnie prezentują się też na tych eleganckich łączkach krzaki jałowców.
Mijamy nieliczne zabudowania hutoru.
Obierając azymut po przekątnej polany mamy nadzieję że trafimy na jakąś drogę.
Rzeczywiście na granicy lasu trafiamy na drogę która systematycznie wznosi nas w górę.
Mijając kolejne leśne polany dochodzimy do trubki. Tak nazwaliśmy prostoliniją przecinkę w lesie która została jak szrama po układaniu rurociągu..
Wskakujemy więc na trubkę i ciągniemy ostro w górę. Teraz jest po czym robić odpoczynki dzięki czemu łapiemy widoki z coraz wyższej półki.
Tuż przed granią dochodzimy do dróżki trawersującej szczyty. Doprowadzi nas wkrótce na szeroką polanę.
Na tej polanie padliśmy z nóg . Po prostu brakło oddechu , i to nie z powodu wysiłku ale z powodu widoku.
To właśnie taki widok zapiera dech w piersiach.
Zalegliśmy w trawie, przeżuwając po kawałku każdy , kolejny fragment horyzontu.
Mimo że nie było krystalicznej widoczności bez trudu można było podziwiać poczynając od lewej
-Pasmo Pikuja (ech! jak tam było jesiennie)
-Na prawo za Użocką całą Połoninę Bukowską z wystającym wyniośle Kińczykiem
-Dalej Rozsypaniec jednoczący się w jedną grupę z Haliczem i Tarnicą
-Na dalszym horyzoncie obydwie Rawki
-Jeszcze na prawo Caryńska a za nią Wetlińska.
To po prostu się nie mieści aby z jednego miejsca zobaczyć to wszystko. To wszystko co już kiedyś w kawałkach dane mi było dotknąć.
Dlatego leżąc w tej trawie myśli chodziły po wspomnieniach wcale nie wyrywając się do przodu.
Ale, kiedyś trzeba ruszyć dalej. Idziemy wspomnianą dróżką trawersując od południa zalesiony grzbiet.
Nie mamy pojęcia jak szukać tego źródła. Wybieramy kierunek licząc na łut szczęścia.
No i jest . Po półgodzinnym marszu zauważamy w krzakach zardzewiałą tablicę.
Można odczytać z niej że jest tu obszar ochronny źródeł Dniestru. Tak, tyle tylko że nie ma tu żadnej wody ???
W słowo pisane nie zawsze można wierzyć. Pada propozycja aby rozstawić się szeroko i indywidualnie szukać żródła.
Jak się pogubimy to spotykamy się na dolnej łączce.
Przedzierając się przez gęstwę krzaków dotarłem po kwadransie do strumyka spływającego w dół.
Uszczęśliwiony że dotarłem do źródeł Dniestru wykonałem odświeżającą kąpiel. Pamiątkowe zdjęcie i pierwszą napotkaną leśną drogą zszedłem na polany hutoru.
I tu okazało się że mój potoczek to nie ten. Tylko jeden z nas trafił na studzienkę wybudowaną przy źródle.
Prowadzi do nie wyraźna ścieżka. Trzeba tylko wiedzieć która.
No odkrywcy, do roboty.
Opowiedziana historyjka mówi że jest jeszcze tyle pięknych miejsc do odkrycia. Powodzenia.
Odpowiedz z cytatem