Duże zwierzę

[sir Bazyl]

Dróżka, wielce przyjemna, będąca kiedyś płajem prowadzącym ku pastwiskom na połoninach, spowodowała, że chyżo przebierałem nóżkami i wkrótce byłem na rozległej, widokowej polance (foto_25 ). Jeszcze tylko kawałeczek i tuż przede mną ukazało się w całej okazałości, zwaliste cielsko Słonia (foto_26 ). Całkowite zbliżenie, którego pragnąłem (jemu zapewne było to obojętne) uniemożliwiała mi niewidoczna, rzec by można zawieszona w próżni granica parku. Patrzeć, podziwiać, nie dotykać. Taki odrobinę platoniczny związek, choć nie do końca, gdyż ja, jak wcześniej napisałem, pragnąłem zbliżenia cielesnego. Niestety musiałem ująć swoje żądze w cugle i usadowić je w miejscu. Okiełznawszy co nieco rozbuchane hormony, sięgnąłem do plecaka w poszukiwaniu czegoś zimnego, co mogłoby mnie otrzeźwić . W ramach ćwiczenia silnej woli (jak nie przymierzając rycerz Jedi) targałem od wczorajszego poranka, jeszcze jedną puszeczkę, przeznaczoną właśnie na tę okazję. Ułożywszy się na trawie, podziwiałem prawie dookolną panoramę spijając żółciutki nektar. Dość wyraźnie prezentował się najwyższy szczyt Bieszczadów (foto_27 ) a za nim już mniej wyraźnie, ośnieżone stoki pasma Borżawy(?) (foto_28 ).
Troszkę się zasiedziałem, a tu zrobiło się już popołudnie. Ruszyłem więc cztery litery i odwracając się do obiektu moich westchnień plecami, rozpocząłem odwrót.
Minąwszy drugą z kolei, śródleśną polankę zszedłem ze ścieżki jakieś dwadzieścia metrów na bok w celu rozejrzenia się, co też znajduje się za załomem grzbietu. Za załomem znajdowało się dokładnie to samo co i przed, czyli piękny bukowy las. Już miałem wracać na drogę, gdy nagle usłyszałem silnik motoru. Na ścieżce, którą wcześniej szedłem, dojrzałem pędzących na dwóch motorach, uzbrojonych mężczyzn.

[Kelly]

Jaka nazwe nosi ten popularny Slon na mapach???

[sir Bazyl]

Jaka nazwe nosi ten popularny Slon na mapach???

Troszkę odpowiedź spóźniona, ale oto co odnalazła wyszukiwarka internetowa na temat słonia bieszczadzkiego:
Najpierw wyszukała stronę „Dzikie Świnie z Bieszczad RPG”, z której pochodzi poniższy cytat:
„Pierwszą rzeczą jaka się rzuca w oczy kiedy się patrzy na Dzikiego Słonia Bieszczadzkiego, to wprost niesamowita tusza tej bestyi. To jest góra tłuszczu! Jak się niedawno okazało, Słonie Bieszczadzkie rosną przez całe swoje życie (które w porywach osiąga 200 lat) średnio 1 metr na 1 rok.
Słonie są bardzo duuuże. Dla porównania umieścilimy na obrazku zapałkę (tuż nad prawym uchem), ale jej nie widać, toteż umiecilimy również Sekwoję Bieszczadzką (więcej się o niej dowiesz czytając o florze i faunie Bieszczad).
A tak ogólnie słonie są złe... Są również niezbyt inteligentne i, co za tym idzie, nie potrafią wykorzystać swej masy (i bardzo dobrze!).
[...] Podobno koniec świata nadejdzie wtedy, gdy dwa słonie idące z przeciwka nie zdążą się wyminąć.
[...] Średnio słoń bieszczadzki osiąga 40 m. wysokości i 20 szerokości. Ciężaru jeszcze nigdy nikt nie obliczył. Słonie żywią się sekwojami bieszczadzkimi i powietrzem. Raz na dziesięć lat gromadzą się nad Morzem Bieszczadzkim, by tam odprawiać swoją ruję; podobno jest to najbardziej obrzydliwa rzecz na świecie, jaką dobry Bóg wymyślił.”

Słoń, o którego ja się otarłem, na szczęście należał do innego podgatunku i był tym samym osobnikiem co opisany na tej stronie:
http://skibicki.pl/?a=2&o=14