Hej:)

Jako człek wiekowy już wreszcie rozpoznałem przyczynę owego zróżnicowania powitań szlakowych na 'cześć' i 'dzieńdobry'. Zasada jest prosta: młodzi mówią młodym to pierwsze, a starym (w ich ocenie) to drugie. I tyle. Szczególnie śmiesznie jest, gdy idę z Czarcikiem szlakiem. Czarcik słyszy zawsze cześć, a ja, trzy kroki za nią, od tych samych osób zawsze usłyszę 'dzieńdobry' (co nie dziwi, bowiem Czarcik bywa proszony o D.O. przy zakupie piwa:D). Gdy uprzedzam owo 'dzieńdobry' swoim 'cześć', bywa, że w odpowiedzi nie słyszę nic lub zaskoczone 'dzie...czee..ee.ść':) Tak czy siak, zwyczaj pozdrufki szlakowej, jakkolwiek denerwujący np na czerwonym karkonoskim deptaku, jest godzien podtrzymywania. Aha...Chris...skracanie form poszło dalej...już nie 'dobry' tylko 'bry' można usłyszeć:) Ale i tak dobrze, że się słyszy.
Turysty, jakie by nie były, są pewną wspólnotą, przynajmniej na czas, gdy odeptują górki urlopowo. Dzieńdoberkowanie jest tego przejawem. Niechaj będzie dalej:)

Pozdrawiam,
Derty