Po kiego diabła ... ?

[don Enrico]

Za oknem szaruga, dzień krótki, depresyjna aura, czyli najlepiej zaszyć się w fotelu przy kominku z książką w ręce
a nie plątać się po opuszczonych dolinach bieszczadzkich
Po kiego diabła...?
...

...
Słońce nie może przebić się przez zalegające mgiełki w dolinach
Tak samo jest na górze,
ale gdy już wyjdziemy i jest się górą, wygląda to o wiele lepiej
( na horyzoncie połoniny)
....

...
Nie, żadne połoniny,
nie ma sensu tam chodzić ( i jeszcze płacić za wejście).
Nie ma sensu nigdzie chodzić, no bo po co ?
Po to, aby w błotnych kałużach zobaczyć odbitą abstrakcję niczym w lustrze kieleckim ?
...

[don Enrico]

Przejrzałem ślad trasy wędrówki zapisany w Locusie i ze zdziwieniem stwierdziłem że ta trasa nie pokrywała się z żadnych szlakiem turystycznym
Po kiego diabła więc plątać się po opuszczonych dolinach bieszczadzkich grudniową porą ?
O tej porze nikt nie chodzi ... chociaż ?
Leży trochę śniegu , więc łatwo zobaczyć że nie jesteśmy sami, przed chwilą był tu już pluszowy miś, (mimo że jego nadleśnictwo ogłosiło mu porę snu)
..

...
Szukamy. Czy ciekawym będzie odnalezienie zapomnianych miejsc po nieistniejącej już dawno wsi.
Na zboczu postawiony przez leśników krzyż przypomina że tu stała kiedyś cerkiew.
...

...
Parę dziur w ziemi , to pozostałości po piwnicach i studniach , które stworzyli dawni mieszkańcy
Dzisiaj można się na nich uszkodzić, nieopatrznie wędrując
....

Błądzimy po stromych zboczach , które kiedyś były świadkiem wielu wojennych zmagań
To tutaj , też w grudniu, ale 1914 roku , gdy zima była okrutna i śnieżna przyszło walczyć , a ginących nie było jak pochować
Potem przez wiele lat zapomniano o nich, teraz znaleźli się ludzie którzy przywracają pamięć tamtych czasów
...

....
Buszując po bezdrożach trafiliśmy na dawną drogę żelaznej wąskotorowej kolejki,
obiekt zacny , w dobrym stanie, aczkolwiek nieoznaczony ani nieopisany, czeka na koneserów poszukujących zapomnianych detali
....

...
Parę godzin wędrowania dawało oznaki zmęczenia, czas na odpoczynek ,
tym bardziej że grudniowy dzionek krótki i trzeba było go na koniec rozjaśnić czołówkami,
aby dotrzeć do schroniska , gdzie nikt na nas nie czekał
...

[don Enrico]

Końcówkę dzisiejszej trasy pokonujemy w świetle czołówek , aby dotrzeć do schroniska , gdzie nikt na nas nie czekał
Zamknięte. Gospodarz zajęty był gospodarskimi zajęciami, ale schronisko wyglądało jak żywe
...

.
Odpoczywamy spokojnie na ławeczce, przy okazji uzupełniając ubytek płynów.
.
Cisza, tylko gdzieś w oddali światełka domostw przypominają że jesteśmy obok cywilizacji.
Pojawia się gospodarz schroniska i wpuszcza nas do środka.
Jest nim sympatyczny młody człowiek z którym ucinamy sobie wieczorną pogawędkę,
Bez zakłóceń , bo w schronisku nikogo poza nami nie ma.
( czy wiecie jak jest w schronisku poza sezonem?)
Klimatyczna sala główna
Pojawia się temat : czy jest sens organizowania w przyszłosci spotkań kimbowych ?,
W tym schronisku, w tej sali , miał kiedyś zkończenie drugi dzień rajdu ,w której onegdaj gościła uczestników RIMB-u
...

....
Upss, łapię się na pomyłce.
przecież Drugi RIMB ( Rajd Internetowych Miłośników Bieszczad) to był rok 2009 , czyli jeszcze przed pożarem schroniska.
To piękne czasy gdy ludzie z internetu chcieli się spotkać w realu.
Wiele istotnych forumowiczów wówczas się pojawiło
Dziś oglądam katalog i widzę ludzi , którzy zniknęli, inni odeszli w lepszość , jeszcze inni zamknięci w swej chorobie siedzą gdzieś, a jeszcze inni na stanowiskach
....

..

...
po prawej stronie stoją pogranicznicy z Wetliny , którzy wpadli z przyjacielską kontrolą czy nie ma imigrantów ( przypomnę rok 2009)