Odp: Tak sobie pojechałem...
Dzień drugi
Wstałem. Zjadłem śniadanie i podjechałem do Barnaby. Tam towarzystwo bardzo zmęczone. Zabrałem Barnabę i pojechaliśmy połazić. Pojechaliśmy daleko. Po drodze zatrzymaliśmy się w miejscowości będącej siedzibą Straży Granicznej. Ku mojemu zdziwieniu buda, w której zawsze odwiedzałem właściciela jest otwarta. Właściciel przecież miał być nad Bajkałem. Włazimy do środka. Poeta, rzeźbiarz, gawędziarz jest jak zwykle na miejscu. Fakt. Ostatnio przeżył dużo. Zbyt dużo, jak na jednego człowieka. Ale wierzcie mi trzyma się. Ma zamiar wyjechać na Syberię, ale według naszej oceny ma tu dużo do załatwienia. Jedziemy dalej. Chcemy sobie połazić tam, gdzie nigdy nie byliśmy. Podjechaliśmy tak daleko, jak tylko się dało. Potem pieszo. Sporo śladów żubrów widzieliśmy, Natomiast zwierzyny żadnej. Na przełaj przez potoki, krzaczory, że nie wspomnę o deszczu, który padał cały czas. Nawet trochę pobłądziliśmy. Było fajnie. Naprawę fajnie. Deszcz, przyroda, nieznane nam tereny i może zabrzmi to dla niektórych dziwnie…, ale byłem razem z Synem i robiliśmy to, co naprawdę lubimy robić. Wato było moknąć. Błoto było piękne. Byłem w błocie po same.. /od uświadamiania jest Lucyna/. Barnaba zwątpił w leśników. Marcin, co Ty na to? Po prostu widzieliśmy miejsca, gdzie wycinano drzewa, a klika metrów dalej leżały metrówki. Stare metrówki. Bardzo stare. Na nich wyrósł świerk. To, po co się te lasy wycina? Ku..a. może się nie znamy, ale wygląda to ch….o. Przepraszam, ale drażnią mnie takie widoki. Udało w końcu się nam odnaleźć karawan. Pojechaliśmy tam, gdzie nie lubi przebywać WojtekR. Cóż tu mamy różne zdania. Barnaba i jalubimy to miejsce. Lubimy ludzi tam mieszkających, lubimy tamtejszą kuchnię i wszystko to, co z tym miejscem jest związane. Wolno nam…
Zjedliśmy, wypiliśmy, pogadaliśmy i wyjechaliśmy. Po drodze, tak na wysokości „Chaty Wędrowca” Barnaba oznajmił mi, ze zostawił swoją komórkę, Tam gdzie jedliśmy. Jeden telefon i problem rozwiązany. Jutro komórka do odbioru w Sanoku. Kupiłem sobie kiełbachę w sklepie, żeby ją opalić w kominku i pojechaliśmy dalej. W pewnym momencie mówię Barnabie, że przydałyby mi się patyki do kiełbasy. Barnaba każe się zatrzymać, coby znaleźć patyki. Staję. Nagle obok mnie staje inny pojazd i jego kierowca dyskutuje z Barnabą. Myślę sobie „ pojeb..o go? O patyki mu chodzi?”. Pojechał. Zawiozłem Barnabę na miejsce. Obok z pojazdu wysiada kto? Pastor. Jak potem opowiadał rozpoznał karawan i drogą dedukcji stwierdził, że osobnikiem zbierającym patyki jest Barnaba. Boże ile on zniósł razem z innymi mieszkańcami tego magicznego miejsca płynów z auta na nocleg. Byłem zadowolony z tego, że nie muszę z nimi zostać i spożywać. Umówiłem się z Barnabą na 9:00 u mnie i pojechałem. W sercu pozostało uczucie niedosytu. Nie popróbowałem nalewki. Co się odwlecze, to nie uciecze. Zdjęcia ma Barnaba. CDN
Odpowiedz z cytatem