Terka-Tworylne-Krywe-Zatwarnica

[stasiuvino]

Cóz, skręciliśmy więc w lewo i skacząc z kępy trawy na drugą kępę prubowaliśmy ominąć rozlewisko (zdj.11 i 12). Trzeba przy tej okazji nadmienić, że owe rozlewisko było urocze (zdj.13 i 14) i gdyby tylko nie chlupot wody w naszych butach... Zresztą po jednym z susów Monika "poleciała plakiem" prosto w jedną z kałuży (zdj.15). Gdyby kózka nie skakała w wodzie by się nie schlapała. Po przejściu mokradeł wyszliśmy na rozległą łąkę, gdzie pośrodku niej widoczna była spora kępa drzew (zdj.16). Do dziś wydaje mi się, że dobrze ją scharakteryzowałem (jeśli nie to poprawcie mnie) jako miejsce po cerkwi. Na przełaj przez łąkę doszliśmy do niej (zdj.17) po czym zrobiliśmy główny błąd naszej wycieczki. Tak mi się przynajmniej wydaje teraz gdy na spokojnie analizuję naszą wycieczkę obłożony mapami, przewodnikami i wspomagając się internetem. Otóż zamiast iść w górę w kierunkupółnocno wschodnim lub ewentualnie w kierunku przeł. Dił czyli południowo-wschodnim, my po minięciu skupiska drzew doszliśmy do polnej drogi gdzie skręciliśmy na północny zachód (zdj.18 ). A mogłem słuchać Moniki... I wten oto sposób nie wiedząc o tym kierowaliśmy się w kierunku najstarszej części zabudowy wiejskiej wsi Tworylne! Doszliśmy w końcu do brodu na Sanie (zdj.19) Odbiliśmy więc w prawo i dalej kontynuowaliśmy naszą wyprawę "na dziko" idąc wzdłuż Sanu. Jeśli piszę w tym miejscu bzdury to przepraszam ale tak przynajmniej teraz widzę nasze błądzenie. (cdn.)

[stasiuvino]

Teraz idąc łąkami mijaliśmy (o czym wówczas nie wiedzieliśmy) zabudowania wsi Tworylne (zdj.20 i 21). Ja bardziej byłem skłonny przyjąć, iż zabudowania te to "przedmieścia" Krywego. W pewnym momencie doszliśmy do ściany lasu gdzie... lipa! Koniec ścieżki, nie wiadomo gdzie iść. Czesiek jako najstarszy piechur zadecydował. Idziemy na dziko przez las do Sanu, a rzeka MUSI nas zaprowadzić do Kywego. Tak też zrobiliśmy i zagłębiliśmy się w bieszczadzką knieję (zdj.22). Nie zdawaliśmy sobie jednak sprawy z tego, że w tym miejsu San zatacza ogromne półkole... Ale po koleji. Po jakiejś godzinie przedzierania się przez gęste zarośla postanowiliśmy nieco oddalić się od rzeki. W tym celu odbiliśmy w prawo i baaardzo stromą i wysoką skarpą weszliśmy na górę. Chcieliśmy przy tym zorientować się czy z góry nie widać będzie już przeklętego (wtedy) Krywego. Trzeba było widzieć nasze miny gdy zorientowaliśmy się, że wyszliśmy w miejscu, w którym byliśmy jakieś 1,5 godz temu!!! Czyli dokładnie przy domniemanym przeze mnie miejscu po cerkwi w Tworylnem tylko jakieś 200 metrów wyżej. Zdaliśmy sobie również sprawę z tego, że autobus z Zatwarnicy ucieknie nam... Także miny mieliśmy nie tęgie.
Z dużym zdziwieniem spostrzegliśmy wyłaniającą się z chaszczy duża jak na tę okolicę grupkę turystów (zdj.23). Oni również nieco pobłądzili. Powiedzieli nam jednak, że powinniśmy spowrotem zejść baaardzo stromą skarpą w dół, dojść do polany gdzie tli się jeszcze ich ognisko, a za polaną wejść w las i zaraz wyłoni nam się droga do Krywego. Tak też zrobiliśmy. Najpierw ponownie ta cholerna skarpa (zdj.24). Na dole przywitał nas ponownie San. Gdzie ta łąka z ogniskiem, pytałem w duchu Znów w prawo wzdłuż Sanu (zdj.25). Po jakimś czasie jest i łąka. Żar ogniska jeszcze się tlił (zdj.26). OK to znak, że dobrze idziemy. Tylko, że gdy przeszliśmy łąkę i weszliśmy w bardzo gęstę zarośla to spodziewałem się końca naszej tułaczki. Nic bardziej mylnego! Po drugiej stronie chaszcy wyszliśmy na kolejne mokradła z trawą i trzciną na 2 metry. Gdzie iść? Dalej, walimy prosto na przełaj. I gdy powoli traciłem nadzieję na rychłe odnalezienie drogi, Monika dojrzała ją po prawej stronie wśród zarośli (zdj.27). Uffff, jaka ulga. W tym momencie wiedzieliśmy już, że idziemy w dobrym kierunku a nasze błądzenie dobiegło końca. (cdn.)

[stasiuvino]

Teraz znów przyjemnie i wesoło maszerowaliśmy leśną drogą. Droga w niektórych miejscach zupełnie błotnista, w innych miejscach przypominała małe stawy (zdj.2, które trzeba było omijać szerokimi łukami. W pewnym momencie jak zwykle najbardziej spostrzegawcza Monika dojrzała ślady... misia. I to całkiem świeże. Oczywiście obowiązkowe fotki (zdj. 29 i 30) i dalej w drogę.
W końcu doszliśmy do ruin zabudowań dworskich w Krywem (zdj. 31 i 32). Odbiliśmy w prawo i po 10 min. staliśmy już przy przepięknej i okazałej ruinie cerkwi (zdj.33 i 34). Uwagę zwracają również nagrobek kamienny (zdj.35), drugi - tradycyjny z metalowym krzyżem (zdj.36) oraz bardzo okazała murowana ruina dzwonnicy przycerkiewnej(zdj.37). Trzeba przyznać, że miejsce jest to wyjątkowe i warto zadać sobie trochę trudu aby trafić w to odludzie.
Spowrotem do szlakowskazu przy ruinach dworu. Stąd zgodnie z czerwonymi znakami kierowaliśmy się w kierunku stokówki do Zatwarnicy. (cdn.)

[stasiuvino]

Idąc w kierunku gospodarstwa agrot. u Tosi zatrzymaliśmy się na śniadanie(!) przy jednej z drewnianych wiat (zdj.38 ), które jak widać pełnią właśnie takową rolę. Zresztą mimo, że pogoda pogarszała się z minuty na minutę, widok z tego miejsca na ruiny cerkwi prześwitujące przez zarośla robi wrażenie (zdj.39). Po posiłku ruszyliśmy szybkim krokiem pod górę w stronę wzgórza Ryli (zdj.40) lub jak kto woli Szczołb. Szybkim krokiem, gdyż w powietrzu pachniało deszczem. Po opuszczeniu wzgórza i wejściu w las spotkaliśmy kolejną grupę ludzi. Tym razem byli to turyści podróżujący wierzchem z Zatwarnicy do Krywego - jak myślę(zdj. 41). Po paru minutach doszliśmy do stokówki. Stąd nużącą i mało interesującą trasą jakieś 40 min. do pierwszych zabudowań Zatwarnicy. Całkiem ładnie prezentuje się kościół gdy dochodzimy do wsi - ledwo widoczna kopuła wśród zarośli(zdj.42). Uff w końcu asfalt - przystanek PKS Zatwarnica. Czas na ostatnie pamiątkowe zdjęcie (zdj.43). Jeszcze tylko telefon do przyjaciela Bola i powrót do Ustrzyk wygodnym autkiem.

Wyprawa, którą opisałem miała miejsce 10 października 2008 roku. Trasa znana jak podejrzewam większości na tym forum, jednak osoby, które nie chodziły w tych okolicach a doceniają piękno i nostalgię bieszczad - obowiązkowo powinny tę trasę zaliczyć. Szczególnie jesienią. Czas przejścia - bez błądzenia ok. 6-7 godzin.