znalazłam właśnie-miło powspominać

[wadera]

Moje dzieciństwo to głównie lata osiemdziesiąte.Muszę przyznać ,że jednego tym i wcześniejszym czasom nie można zarzucić-było o wiele bezpieczniej niż teraz.Jako małe pachole byłam strasznym włóczęgą(i tak pozostało) już jako czterolatka robiłam sobie wyprawy po okolicy(Sosnowiec)od szóstego roku życia mieszkałam w Starachowicach i okoliczne lasy całkowicie mnie pochłonęły.Teraz nie do pomyślenia jest żeby kilkuletnie dziecko oddalało się od domu na wiele kilometrów gdziś po lasach ,starych kopalniach itp i wracało całe i zdrowe.

Pamiętam też mleko w szklanych butelkach,które musialąm dźwigać ze sklepu co rano,nieśmiertelny żółty ser i polowanie na papier toaletowy.

I wielkie budowy wokół gdzie kradliśmy steropian aby popływać po pobliskich mokradłach... i zabawa z adrenaliną-wchodziliśmy do nowowybudowanego wieżowca na ostatnie piętro ,stawaliśmy na balkonie jeszcze bez barierek i napawaliśmy się przestrzenią...
zresztą zabawy na budowie były naprawdę super

[Stały Bywalec]

Dorastaliście w latach sześćdziesiątych,
siedemdziesiątych lub osiemdziesiątych...???
Jak, do cholery, udało się wam przeżyć???!!!
(...)
Pytanie za 100 punktów brzmi:
Jak udało się nam przeżyć???
A przede wszystkim:
Jak mogliśmy rozwijać naszą osobowość???
Też jesteś z tej generacji?

Aktualnie w soboty i niedziele w TV "Kino Polska" są wyświetlane 2 kultowe seriale PRL: "Daleko od szosy" oraz "Dom". Po raz pierwszy oglądałem je jeszcze na biało-czarnym ekranie telewizorka neptun, jaki rodzice kupili mi w prezencie z tytułu obrony przeze mnie pracy magisterskiej (1976). Kosztował chyba wtedy dwie przeciętne pensje.

Owe filmy znakomicie oddają realia zycia codziennego w PRL. Potwierdzam to z autopsji. Problemy, z jakimi borykali się ich bohaterowie, obserwowałem wokół siebie, a zresztą niektóre z nich były także i moimi problemami.