W feodozji dowiadujemy się ze autobus do sudaku jest jeden , za 4 godziny, ale i tak już nie ma na niego miejsc.. nie majac innego wyboru i tak postanawiamy na niego zaczekac. U kierowcy dowiadujemy się ze miejsce oczywiscie się znajdzie, ale musimy wsiasc na innym przystanku (tak zeby nas z budynku dworca nie było widac) albo kupic bilety w kasie chocby do nastepnej wioski a dalej to się dogadamy. Co już zauwazylismy nie raz- ostatnio na krymie jakos zaostrzyli kontrole zeby kierowcy nie brali w łape, nie wozili pasazerow na lewo i przed odjezdem do kazdego autobusu wsiada kontroler i sprawdza czy wszyscy maja wykupione bilety. Na niektorych liniach to nawet cala trase jedzie kontroler i to u niego się kupuje bilety. Zabawnie to wyglada- zwłaszcza np. jeśli na godzinnej trasie my jestesmy jedynymi pasazerami ale i tak kierowcy znajduja sposoby aby sobie poradzic

do sudaku jedziemy siedzac na plecakach w koncu marszrutki, ja jakos zle siadlam, bo plecak mi jakos odjezdza , wpadam kuprem w dziure między plecakiem a sciana a najgorsze ze mam noge pod fotelem i bez podnoszenia plecaka nie bardzo moge ja wyjac ech..ciezko w takich warunkach fotografowac piekne skaly rezerwatu karadag przesuwajace się za oknem...

w sudaku uderza nas komercha i tlum turystow- cos od czego zdazylismy już odwyknac.. (do dobrego czlowiek jakos tak szybko się przyzwyczaja...). Bez problemow odnajdujemy kwatery na peryferiach miasta polecone przez mi (jeśli ktos lubi wypasne warunki, niskie ceny i mila obsluge to miejsce naprawdę godne polecenia- jugozapadnyj mikrorajon 35, 50 UAH od osoby). Na początku biora nas za tancerzy- caly sasiedni domek zajmuje grupa tancerzy z odessy i petersburga, którzy maja tu jakieś zawody (nie wiem jakie, w nastepnym dniach zauwazam ze czas spedzaja glownie snujac się po ogrodzie i wypijajac mój wrzatek który sobie wstawie w kuchni tak, to już regula- niezaleznie od pory dnia, pogody i fazy ksiezyca- nigdy w kuchni się nic nie gotuje, ale wystarczy ze przychodze i wlacze czajnik, to od razu pojawia się ich pieciu z kubeczkami a jeden od drugiego bardziej spragniony.. O dziwo – nie ma zadnych wieczornych imprez, pietnastu mlodych ludzi na wyjezdzie i cisza wieczorami (a bardzo liczylam w pierwszy dzien ze się na jakas zalapiemy :(
Mila pani oprowadza nas po calym domku, dajac do wyboru jeden z trzech pokoi, pokazujac chyba ze 3 lazienki z których mozemy korzystac, dwie kuchnie, 3 miejsca odpoczynkowe na laweczkach pod pergola z winorosli, miejsce gdzie jest video, zelazko, suszarka do wlosow, mini knajpke u sasiadow gdzie można kupowac wszystkie posilki. Chyba potem jest troche rozczarowana ze korzystamy z tego w stopniu minimalnym , przychodzimy tylko spac i rozwieszac pranie nad wejsciem, ale do konca pozostaje bardzo sympatyczna, chetnie opowiada o okolicach, chce cos doradzic i dopytuje gdzie już na krymie byliśmy.

Zostawiamy plecaki i wieczorem idziemy na nadmorski bulwar. Mimo ze jest dopiero maj, turystow troche się kreci, komercha wylazi z kazdego kąta, więc wloczymy się , korzystajac z nocnych urokow kurortu- kupujemy wino, zjadamy szaszlyki, ogladamy podswietlone fontanny i gramy na „igralnych awtomatach”.



Na koniec kupujemy rybke suszana aby wraz z winem spozyc ja na jednym w wielu betonowych pomostow wychodzacych w morze.



Mamy stad fajny widok na twierdze, która ze swoim poszarpanym murem przy zachodzacym sloncu wyglada zupelnie jak okladka ksiazek dla dzieci typu”wakacje z duchami”, brakuje tylko sylwetki przelatujacego nietoperza.


Na sasiednim pomoscie spora grupka ludzi spedza czas w fajny i dosyć nietypowy sposob- puszcza w strone morza takie fruwajace podswietlone lampiony- nie wiem czy to są balony czy latawce, ale tylko sporadycznie ktorys laduje w wodzie, większość leci wspaniale, coraz dalej i wyzej aby w koncu prawie zlac się z gwiazdami, wyrozniajac tylko cieplejszym kolorem swiatla...



rano wybieramy się na nowy swiat. Idziemy sobie pieszo, najpierw przez miasto, kolo twierdzy wypijamy pyszne koktajle, a potem odnajdujemy droge przez gorki zeby nie dreptac caly czas asfaltem.







Po drodze zauwazamy wrecz rajskie miejsce- opuszczony hotel między skalami, w zatoczce nad morzem. Już wyobrazam sobie jak wygrzewam się w sloneczku na dachu tego przybytku czy laze po kolejnych balkonach czy pokojach.. niestety , już z gory widac ze jest pilnowany- nie tylko przez ludzi (z tymi można się dogadac,) ale tez przez psy... poza tym myslimy sobie ze opuszczone miejsce ze straznikami nie jest już opuszczone... miejsce które trzeba zwiedzac „na zajaca”...nie ten klimat, brak wolnosci...nieeee.. z niemalym zalem idziemy dalej




przygladamy się skalkołazom którzy wspinaja się na takie oto sciany




w nowym swiecie jak zwykle stonka szaleje, jest lepiej niż w sierpniu gdy bylam tu ostatnio..ale tez pusto to tu nie jest..




udaje się jednak ,po zejsciu z wytyczonej sciezki, odnalezc miejsca by spokojnie się powygrzewac , wypic winko czy posluchac szumu fal..