Tak przy okazji...

[WUKA]

Młody człowiek z biura mojego komórkowego operatora naraził mnie na spore koszty.Ot,pomylił się w ofercie a ja za to zapłaciłam.Poszłam do niego wściekła,bo to był spory ubytek z budżetowej emerytury.Swojej złości,a raczej rozgoryczenia nie, mogłam opanować mimo,że mnie przepraszał.W pewnym momencie powiedział cicho i spokojnie:
- dziś umarł mój ojciec.
Zaniemówiłam, zdziwiłam sie że jest mimo to w pracy i wyszłam.
Poszłam tam następnego dnia z przeprosinami,że na niego naskoczyłam.Powiedziałam,że wiem co czuje,bo tez to przeszłam .

Bywały też sytuacje odwrotne,kiedy ktoś bardzo mi przywalił w momencie najmniej odpowiednim!

[Piskal]

Czasami dajemy się zwieść schematom i powszechnym stereotypom. Ale dajecie takie przykre przykłady. Ja mam anegdotę poprawiającą humor, jak mnie zapewniano- prawdziwą. Miejsce akcji: Grudziądz.

Pewna kobieta, matka dzieciom, biegła do tramwaju, obwieszona siatkami po obu stronach swej matkowatości. Motorniczy, dżentelmen w każdym calu, a przynajmniej w co drugim, widząc we wstecznym lusterku biegnącą matroną- czekał. Kobieta wbiegając na schody tramwaju potknęła się, tak nieszczęśliwie, że twarzą wycelowała precyzyjnie w intymny punkt strategiczny stojącego mężczyzny. Wagon zatrząsł się od śmiechu pasażerów. Skonfundowana kobieta, czując, że powinna była w niefortunnej tej sytuacji coś powiedzieć, peroruje z nutą usprawiedliwienia w głosie:
-Najmocniej pana przepraszam, ale stał i czekał na mnie...