letnie lenistwo

[długi]

Aż przyszedł TEN dzień. Dzień, w którym spotykamy się z przyjaciółmi, taki ciepły i słoneczny. Nawet gdy pada deszcz. Dzień, w którym patrzymy na nasze przeszłe dni i ... i mówimy: to były piękne dni. Tego dnia ranek wstał ciepły, słoneczny. Korzystając z obecności na polu młodszych przyjaciół zabieramy się za grubszą robotę. Trzeba postawić do pionu obalony kamień. Bez tego DZIEŃ byłby taki niezupełny. A taki dzień musi być bez rysy. Najpierw kosą trzeba było usunąć przeszło 2 metrowe pokrzywy. Kamień leżał. Nie rozbity, tylko przewrócony. Wystarczy wykopać dołek i gotowe. Odsuwamy go trochę w bok i.. księżniczka! Trzeba było ją chronić, tylu rzuciło się do całowania.

[długi]

Po przeniesieniu księżniczki w bezpieczne miejsce, z dala od tłumu wielbicieli i nachalnych fotoreporterów wróciliśmy do pracy. Po pogłębieniu fundamentu, kamień został siłą młodych ramion uniesiony i wreszcie stanął na swoim miejscu. Jeszcze starannie ubijamy ziemię i kamienie wokół i gotowe. Teraz tylko kosmetyka. Miska z wodą i Joanna zdejmuje z niego warstwę brudu i życia biologicznego, które nawet na kamieniu znalazło sobie miejsce do bytowania. No, teraz jest wszystko jak należy. Można jechać do Leska.
Jak co roku o tej porze.

[długi]

Jak co roku celem naszym jest cukiernia w Lesku. Oczywiście byliśmy tu w rej sprawie kilka dni wcześniej. Jak co roku rozmowa była niemal identyczna:
- chcieliśmy zamówić..
- a, jak zwykle tort?
- tak tylko z...
- oczywiście że z ptaszkami, a jaki napis? Która to już?
Podajemy treść napisu i stosowne liczby. Zamawiamy największy, jaki robią, bo w tym roku będzie dużo gości.
Dziś tylko odbieramy zamówienie. Dokupujemy jeszcze trochę drobnych ciasteczek i gotowe. Pora wracać. W rynku atrakcja turystyczna: człowiek orkiestra. Podśpiewuje, gra i pozwala się fotografować. Nie marudzimy z powrotem, bo upał się wzmaga, i boimy się, że tort nam popłynie. Po powrocie tort wędruje do naszej obozowej lodówki w Olchowatym. Michał nam melduje, że jak byliśmy w Lesku to przyjechali do nas goście. Pytam, kto przyjechał i dokąd poszli? Do Osławy. I radość wielka: Bertrand z Renatką własną osobą nas zaszczycili.

[długi]

Tymczasem na polu trwają jakieś tajemnicze przygotowania. Andrzej z zafrasowaną miną pyta Joanny, czy ma oregano, majonez i jeszcze coś. Oregano jest, inne przyprawy też, majonezu nie ma. Tomek z Jerzym coś tajemniczo szepcą, a reszta robi tajemnicze miny.
Wiemy, że Andrzej jest świetnym kucharzem, ale bo co mu na polu majonez?
W końcu nadchodzi pora przygotować stół. Wykładamy nasze słodkości i ... i nasi goście wykładają swoje nie słodkie. Jest więc karp zapiekany, sałatka warzywna (bez majonezu), kiełbasa pieczona i różne flaszeczki, w tym ta od Bertranda. Zapraszamy do stołu wszystkich. Tradycyjnie, wszystkich obecnych na polu. Wywołuje to pewne zdziwienie u młodych ludzi, co właśnie przyszli i rozłożyli namiot, ale zaproszenie przyjmują. Najpierw życzenia. I prezenty. I wzruszenie. I radość, że ten dzień możemy spędzić w tak licznym gronie przyjaciół

[bertrand236]

Oj długi. Fajnie jest powspominać.
Pozdrawiam

[długi]

Np i nastąpiła najbardziej oczekiwana część imprezy. Tort został podzielony. Wino, i inne napitki zmieniły miejsce pobytu z ciasnych, niewygodnych flaszek na solidne bieszczadzkie kubki. Długo tam nie przebywały. W gwarze rozmów szybko czas minął i zmrok przyniósł kolejną niespodziankę przygotowaną przez Andrzeja. Niebo rozświetliły kolorowe race. Ognisko jeszcze długo w noc towarzyszyło naszym rozmowom. Dobrze jest mieć przyjaciół
cdn

[WUKA]

Piękne miejsce i czas na takie świętowanie.Długi,czy z Joanną spędzacie ten dzień w tym miejscu od 33 lat?Czy to jest jakoś szczególnie Wam bliskie miejsce?Z czymś związane?Jeśli to sekret rodzinny,to już nie pytam!

[długi]

To żadna tajemnica. Ale raczej opowieść, opowieść o tym jak tu pierwszy raz przyjechaliśmy, opowieść jak pierwszy raz tu świętowaliśmy, opowieść o kamieniu, tak pieczołowicie ustawianym w tym roku.
Może kiedyś..
Długi

[długi]

Pomału wakacje dobiegają końca. Najpierw żegnają nas przyjaciele. Mają dzieci w wieku szkolnym i trzeba je przygotować do tego obowiązku. Zeszyty książki itepe. W trakcie pakowania Koczis upolował jakiś drobiazg. Nie bardzo wiedział, co z tym ma zrobić, więc na w razie czego przyniósł pokazać. Na szczęście nie zrobił jej żadnej krzywdy. Jeno obślinił paskudnie i wystraszył. Pojechali.. i zrobiło się tak pusto. Następnego dnia odwiozłem syna na stację do Zagórza. Zrobiło się jeszcze bardziej pusto i już jakby jesiennie. Jego z kolei wzywa pracodawca w dalekim Londynie. Podróż do Zagórza upływa nam w strugach deszczu. Ale my mamy jeszcze kilka dni, my nie wyjeżdżamy. Jeszcze wyskoczymy na chwilę na Słowację. Pogoda zrozumiała nasze potrzeby i zaraz się poprawiła. Ale i na nas przyszła kolej wyjazdu. Już z firmy dzwonili.. już coś czeka, żebym podziałał.. i tak do następnego razu.
Do zobaczenia
Długi

[bertrand236]

Oczywiście w Duszatynie, no chyba że w....
Pozdrawiam