Brenzberg

[andrzej627]

W artykule zdjęcia tablicy (...) i szkic projektu pomnika.

Marcin, dzięki za umożliwienie mi przeczytania tego artykułu.

Na "tablicy pamiątkowej, ufundowanej przez Lasy Państwowe ku czci pomordowanych na Brenzbergu", jest wykuta data "LISTOPAD 2009". Należy mieć nadzieję, że już niedługo, "kamień z piaskowca z Rabego, przy nim dębowy krzyż i stosowna tablica, upamiętnią tamtą tragedię sierpniowego dnia 1944 roku".

Może ktoś wie, kiedy ten pomnik będzie postawiony?

[Marcin]

Marcin, dzięki za umożliwienie mi przeczytania tego artykułu....

Proszę

[Browar]

N 49º07`55 E 22º45`47 to przybliżone koordynaty (sczytane z mapy).Jak popatrzycie na przedwojenne WiG-ówki,to do Brenzbergu od południowego zachodu prowadzi droga,do dziś dobrze ją widać w guglobusie,wychodzi prosto na wzmiankowaną polanę.

[andrzej627]

N 49º07`55 E 22º45`47 to przybliżone koordynaty (sczytane z mapy).

Browar, dzięki za potwierdzenie współrzędnych. Kliknąłeś praktycznie w to samo miejsce co ja - 38 m na północny zachód od punktu "Brenzberg bis".

[Browar]

.. 38 m na północny zachód od punktu "Brenzberg bis".

Sorry za błąd,widocznie się starzeję,wzrok już nie ten,a i przygłuchym troszkę..

[andrzej627]

Jak popatrzycie na przedwojenne WiG-ówki,to do Brenzbergu od południowego zachodu prowadzi droga,do dziś dobrze ją widać w guglobusie,wychodzi prosto na wzmiankowaną polanę.

Na Google Earth nałożyłem mapę WIG jako Image Overlay. Można w ten sposób przechodzić płynnie z jednaj mapy na drugą. Polecam.

Zastanawiam się czy iść przedwojenną drogą. Czy nie lepiej wcześniej już skręcić na Brenzberg?

[don Enrico]

Browar napisał :

do Brenzbergu od południowego zachodu prowadzi droga,do dziś dobrze ją widać w guglobusie,wychodzi prosto na wzmiankowaną polanę.

Z mojej starej mapy wynika że to była jedyna droga jaka łączyła Muczne ze światem (z Dźwiniaczem)

W połowie zaznaczone są zabudowania z nazwą Brezberg tak jak pokazuje dołączona ilustracja.
Nie było więc obecnych dróg łączących Muczne ze Stuposianami i Tarnawą.

[dorota z krakowa]

Bez tych wszystkich nowoczesnych urządzeń docieramy tam każdego roku - od strony Tarnawy.
Tylko kłopot jest z powrotem.
To dziwne miejsce - inne każdego roku; Za każdym razem jakby zmieniała się okolica leśniczówki. Studnia studnią, ale okoliczne chaszczory dają nieźle i za każdym razem inaczej popalić.

[andrzej627]

Bez tych wszystkich nowoczesnych urządzeń docieramy tam każdego roku - od strony Tarnawy.

Dorota, opowiedz więc nam prostymi słowami, bez podawania współrzędnych geograficznych, jak tam trafić. Co tam jest poza studnią?

[dorota z krakowa]

Dorota, opowiedz więc nam prostymi słowami, bez podawania współrzędnych geograficznych, jak tam trafić. Co tam jest poza studnią?

Dobrze, opowiem.
Wychodzimy z Tarnawy na ścieżkę przyrodniczą w kierunku Dźwiniacza, ale wybieramy wersję wzdłuż Sanu. W miejscu gdzie stoją ławeczki i otwiera się widok na rzekę, po lewej stronie zaczyna się droga po betonowych płytach - trzeba tą drogą skręcić w lewo i kierować się na szczyt charakterystycznej górki na której jest ambona. Wychodzimy na stokówkę wzdłuż Jeleniowatego -
teraz należy wejść w las i szukać stokówki wiodącej w górę. Ona zaprowadzi prosto na Brensberg. Trafiliśmy tam zupełnie przypadkiem zbierając rydze.
Było dziwnie cicho. Szliśmy szeroką ścieżką aż pod szczyt. Po drodze spłoszyliśmy wielkiego jelenia, który łypną okiem i uciekł. Na szczycie, charakterystyczny kasztan w miejscu leśniczówki, trochę dalej studnia, a raczej dół - pułapka. Wszystko zarośnięte, dzikie.
W następnych latach ogarnęła nas pasja robienia soków z prawdziwych malin; z wielkimi słojami chodziliśmy po Jeleniowatym uzupełniając zbiory. Znowu Brensberg. Zbiory wspaniałe, tylko jakoś ciarki po plecach przechodziły. Znamy tragiczną historię tego miejsca, więc te najpiękniejsze, blisko szczytu zostawiliśmy na krzakach. Poszliśmy szczytem w lewo w las. Jakoś tak wysuszona ziemia, drzewa a pod nimi i nieprawdopodone ilości grzybów, olbrzymich. Niestety wszystkie robaczywe.
Schodziliśmy na azymut i jakoś udało nam się dotrzeć do smolarzy przed Tarnawą. Poranieni, bez sukcesów grzybiarskich dotarliśmy szczęśliwie do Tarnawy.
W kolejnym którymś roku, zaprzyjaźniliśmy się z sympatyczną rodziną z Kielc. Posiadali aparat do wykrywania metalu w ziemi. Poszliśmy z nimi tą samą trasą (z łopatą) na Brensberg. Chłopak cierpliwie wykrywał i kopał, a ja szukałam śladu tego lasu, tych niesamowitych grzybów...
Ale wszystko jakoś się zmieniło, zarosło. Kielczanie rozczarowani - znaleźli tylko jakieś gwoździe - no i wróciliśmy tą samą drogą do Tarnawy (droga jak autostrada).
Brensberg - miejsce naznaczone tragiczną historią... Ale przecież to tylko jedno z bardzo wielu miejsc tragedii jaka się na tych ziemiach rozegrała.
Ja chodząc po Tarnawie, Dźwiniaczu, okolicznych łąkach, mam świadomość, że depcę groby moich przodków i pomimo zaplanowanej "rekreacji" ciągle jakoś mniej "rekreacyjnie" się czuję.
Unikajmy może medialnych miejsc. Może zatrzymajmy w jakimkolwiek bieszczadzkim kawałku ziemi...

Będę na Tarnawie od 5. do 10. lipca i mogę służyć za przewodnika.