Droga mija spokojnie, nie licząc krótkiego postoju na oddanie pokłonu Biesowi i Czadowi (nie ja jeden mam słaby żołądek, ha!).
ha ha ha
Dusza ludzka jest jak ptak:
Gdy wzbija się na pewną wysokość,nie tylko nie wolno jej spocząć,ale musi tęgo skrzydłami pracować,by się na niej utrzymać. Inaczej pierwsza lepsza pokusa pociągie ją ku ziemi.