Galeria: KOLOROWE Bieszczady

[asia999]

[FONT=Tahoma] (...) twardego wrattena ,połówka 0,7 i polaryzację liniową,plus filtr green-a (...) skok kolorymetryczny :)),błona niedowołana w rodinalu (...)

czy to, że nie rozumiem z tego ani słowa przeszkadza mi czy pomaga w odbiorze zdjęcia? ...obiektywnie...

czy pomiędzy fotografią strzeloną "z biodra" ,z pobytu przypadkowego na połoninie ,a tą wyczekaną przez parę kolejnych eskapad,wypełnioną strukturą światła ...ma postawić znak równości ? oczywiście każdy śpiewać może ,ale czy moje uszy muszą czekać aż do refrenu ?
[...] nie ma dla mnie znaczenia ,czy fotograf szedł tam sześć dni czy tylko cztery godziny
w takim razie dlaczego mamy czytać biografie poszczególnych malarzy,jeśli mam odczuwać sztukę wrażeniowo ,przecież to nieistotne kim byli ,jak tworzyli itd...:))

pisałam wcześniej o fotografach, nie o pstrykaczach fotek (takich np jak ja). Nie porównuję historyjki obrazkowej z gumy do żucia do "Bitwy pod Grunwaldem".
Tak masz rację - do odbioru wrażeń (przynajmniej tych pierwszych) w zetknięciu z obrazem czy zdjęciem nie ma dla mnie żadnego znaczenia ani kim jest autor ani ile trudu włożył w stworzenie tego co widzę. Ale to pierwsze wrażenie często popycha do szukania dalej...do przekuwania wrażenia w poznanie...czasami w zrozumienie. Czy powinnam czuć się winna, ze bardziej podoba mi się zdjęcie zrobione ze szczytu góry przez mieszkańca pobliskiej doliny, który - widząc, że są doskonałe warunki do zdjęcia - wszedł tam sobie po obiedzie, niż fotografia wędrowca będącego tam w tym samym czasie, który włożył wiele wysiłku żeby dojść w to miejsce i trafić właśnie w ten moment? Jeśli ten drugi tego trudu nie przekuje na efekt to dla mnie - jako odbiorcy tego właśnie zdjęcia ten trud nie ma znaczenia.

Każda moja fotografia jest interpretacją krajobrazu (a to przecież tylko dokument ).

Jest. Piękną interpretacją. : )) Ale czy tak naprawdę chciałbyś mieć monopol na interpretację? przecież:

smutek mnie ogarnia gdyby wszystko było takie same
....równina....
może,dlatego wspólnie przynajmniej lubimy góry :))

:)

to malarze holenderscy odnaleźli w pejzażu sedno przyjemności wywołanej prze malarstwo,pejzaż stał się główną treścią ,a nie jedynie tłem !!!
a dla impresjonistów to Holendrzy stali się inspiracją (np.Jacob van Ruisdael),aby nadać kształt ich wizji świata :))

Wydawało mi się, że nasze "szepty w galerii" dotyczą bardziej formy lub techniki niż treści. Wszystko co było wcześniej jest w większym lub mniejszym stopniu inspiracją - przez przyjęcie lub odrzucenie. Postimpresjoniści odrzucili konieczność naśladowania w obrazie natury, przejęli od impresjonistów "zabawy" kolorami. Pewnie jakieś znaczenie w tym procesie miał fakt, że to jakoś wtedy właśnie rozpowszechniła się fotografia...
...a teraz rozpowszechniły się suwaczki...

adekwatnie...zmierzch muzyki rockowej następuje poprzez zgaszenie gitary elektrycznej - instrumentami klawiszowymi ?
suwaczkami .

... a takie jakieś gorzko-szczypiące się zrobiły pierogi w tym wywarze dyskusyjnym...wolę te słodko-pikantne...
nie piszę już więc nic.
czekam na zdjęcia. : ))))

[Pierogowy]

Asiu trzy dziewiątki;
Ślicznie dziękuję za wymianę spostrzeżeń i jakiś tam dialog. ..
Odpiszę... ale ostatnio często trzymam kierownicę zamiast pióra. ..
Ale. ..niebawem
Dzięki.

[maciejka]

Ale ...o parę spraw ...wspomnianym przez Was wcześniej dopytam się bardziej

Naiwne te moje przemyślenia, postaram się więcej nimi nie dręczyć ludzi.
Ale żeby lepiej się porozumieć...

Uważam ,że powinnością fotografa krajobrazu jest dochowanie wierności naturze.

Próbowałam polemizować z tym stwierdzeniem, bo raz, że jest to trudne z przyczyn subiektywnych i choćby technicznych np. sole srebra spopielają trawę (absolutnie to nie minus, to fakt). Dwa, że nie widzę nic zdrożnego w interpretacji natury, dzieła. Mogę się mylić, mogę nie czuć tej cienkiej nitki, między prawdą sztuki a jej przedstawieniem.
Może rzeczywiście gdzieś po drodze zatraca się jej właściwa istota, a w odsłonie pozostaje karykatura...?
Stawiam pytania, słucham odpowiedzi.
Jestem ciekawa, jak widzi to ktoś siedzący mocno w fotografii, mający porównanie, wiedzę, doświadczenie , z „psim węchem” do tego;-)

Interpretacja jak nowoczesna forma zrozumienia ?
ale przecież ona :
-niszczy prawdę sztuki,
-kryje się w niej zemsta rozumu nad wolną wyobraźnią odbiorcy,
-jest cenzurą nad spontanicznym spojrzeniem...

Nowoczesna, bo teraz możliwa do ujawnienia. Wynika to z historycznych uwarunkowań, jeśli coś nie było zgodne z przyjętymi normami, było odrzucane i napiętnowane. Własny odbiór rzeczywistości żył gdzieś po cichu i w ukryciu. Był też pewnie tłumiony.
Czy interpretacja niszczy prawdę sztuki? Nie wiem, ale może raczej tworzy coś nowego, czasem niezrozumiałego dla innych. Równoległy świat. Tak działa wyobraźnia, spontaniczne spojrzenie, intuicja i pewnie szósty zmysł. Może właśnie wtedy rozum – logiczne myślenie jest wyciszone, gdyby miał funkcję przewodnią, to narzuciłby twórcy zieloną, obiektywnie mierzalną barwę trawy...;-)
(co ja się tak tej trawy czepiłam?;-)*

Każda moja fotografia jest interpretacją krajobrazu (a to przecież tylko dokument ).

Tak właśnie jest i bardzo dobrze, a efekty z radością konsumujemy;-)

Reprodukcja nie przedstawia obrazu tak samo.

Oczywiście, jeśli jest to obrazek w albumie. Ale ja pomyślałam o kopii.
Powrócę do Twojego przykładu. ...
Wyobraziłam sobie, że patrzę na dzieło Caravaggia - Ścięcie św. Jana Chrzciciela, wyeksponowane w odpowiednim miejscu (katedra wydaje mi się o niebo lepsza niż galeria), światłem i cieniem centrujące dramatyczną scenę.
Żyję tą jedną jedyną chwilą otarcia się o coś wielkiego i nieuchwytnego. A potem dowiaduję się, że to była tylko wierna kopia – ani jedna cząstka energii ni hemoglobiny mistrza nie spłynęła na to płótno...I co czuję?
Czar pryska, kwituję to uśmiechem nad pozorem świata, ale szyderstwo?...uchowaj Boże!

czy pomiędzy fotografią strzeloną "z biodra" ,z pobytu przypadkowego na połoninie ,a tą wyczekaną przez parę kolejnych eskapad,wypełnioną strukturą światła ...ma postawić znak równości ?
oczywiście każdy śpiewać może ,ale czy moje uszy muszą czekać aż do refrenu ?

Bywa, że ta „strzelona z biodra” może się bardziej podobać niż ta wychodzona, upolowana w pocie czoła;-)
Jednak taki przypadkowy a udany strzał trafia się rzadko, a wprawny myśliwy zawsze coś przyniesie A jeszcze z wróbla zrobi orła;-)

w takim razie dlaczego mamy czytać biografie poszczególnych malarzy,jeśli mam odczuwać sztukę wrażeniowo ,przecież to nieistotne kim byli ,jak tworzyli itd...:))

do odbioru wrażeń (przynajmniej tych pierwszych) w zetknięciu z obrazem czy zdjęciem nie ma dla mnie żadnego znaczenia ani kim jest autor ani ile trudu włożył w stworzenie tego co widzę. Ale to pierwsze wrażenie często popycha do szukania dalej...do przekuwania wrażenia w poznanie...czasami w zrozumienie.

W moim przypadku biografia twórców ma wpływ na odbiór sztuki.
Inaczej też patrzę na dzieło, jeśli znam szczegóły jego narodzin.
Ostatnio wpadła mi w ręce historia życia Fridy Kahlo i chciałbym na żywo zobaczyć jej obrazy.
Można się zachwycić dziełem lub jego wizją jeszcze przed własnym doświadczeniem.
Dzięki interpretacji...
Tak mam z Amalią w „Dukli” Stasiuka, tak ją sobie wyobraził, tak stworzył i wskrzesił z martwych, że chciałbym ją przez chwilę zobaczyć jego oczyma...Bez tej opowieści zapewne przeszłabym obojętnie obok grobowca.

daleko mi do akademickiego obiektywizmu ,wybacz

Wybaczam Tobie i sobie

świetnie, że się nie rozumiemy

Porozumienie się - też jest sztuką:) a słowo niedoskonałym narzędziem.

Ps.

Nie muszę nikomu wspominać o działaniu i postrzeganiu wielkogabarytowych reklam.

Fotografia w reklamie – to chyba największy przekręt świata? ;-)

*już wiem, to kompleks z przedszkola „maciejko, czemu narysowałaś niebieską trawę?”
;-)

[Pierogowy]

hallo;
(jeszcze odnośnie Caravaggia....

czy ktoś oglądał dzisiaj na mezzo Hesperiona XXI -Muzyczna Europa w czasach Caravaggia pod batutą Jordi Savalla ?
Renesas miedzy innymi : Gibbonsa, Dowlanda i Cabezóna itd...
Fotografia

[HADAMLICZ]

64.jpg

Pięknie piszecie tutaj. I żeby było śmieszniej wszyscy macie rację. Dziękuję i pozdrawiam!

[phantom]

386.



387,


388.

[phantom]

co to oznacza poprawna ekspozycja i jak ją wyznaczasz?

Dla mnie poprawna ekspozycja to taka gdzie później jestem w postprocesingu wyciągnąć każdy cień ale nie ukrywam ,że to też kwestia doświadczenia , wiele razy musiałem próbować żeby osiągnąć odpowiedni efekt i zajeło to przynajmniej 3-4 lata :) . Pamiętaj ,że RAW daje niesamowite możliwości. I tak patrze jak moi koledzy starają się wszytko naświetlić "jednakowo",a to błąd. Standardowo pomiar światła na najjaśniejszy punkt i wyciągnięcie "ciemności" w obróbce w naszym cyfrowym laboratorium do wywoływania zdjęć czyli np. LR. Nie ma się co przejmować zbytnio jak na naszym małym wyświetlaczu aparatu jest czarne zdjęcie. Nie stosuje HDRa w sensie kilka klatek w jedną i nie kleje też warstw , tylko i wyłącznie wyciąganie cieni. No i zauważ ,że zawsze czekam na złotą godzine stąd ten efekt renderu- zobacz 2 strony wcześniej, masz przed i po wywołaniu RAWa, wcale wiele nie namieszałem. Bieszczady są kolorowe aż nadto w określonych warunkach.

389.


399.

[Gienia]

Takie zwykłe zdjęcie....ale kolorki widać... :)

g2.jpg

[Pierogowy]

Dla mnie poprawna ekspozycja to taka gdzie później jestem w postprocesingu wyciągnąć każdy cień ale nie ukrywam ,że to też kwestia doświadczenia , wiele razy musiałem próbować żeby osiągnąć odpowiedni efekt i zajeło to przynajmniej 3-4 lata :) . Pamiętaj ,że RAW daje niesamowite możliwości. I tak patrze jak moi koledzy starają się wszytko naświetlić "jednakowo",a to błąd. Standardowo pomiar światła na najjaśniejszy punkt i wyciągnięcie "ciemności" w obróbce w naszym cyfrowym laboratorium do wywoływania zdjęć czyli np. LR. Nie ma się co przejmować zbytnio jak na naszym małym wyświetlaczu aparatu jest czarne zdjęcie. Nie stosuje HDRa w sensie kilka klatek w jedną i nie kleje też warstw , tylko i wyłącznie wyciąganie cieni. No i zauważ ,że zawsze czekam na złotą godzine stąd ten efekt renderu- zobacz 2 strony wcześniej, masz przed i po wywołaniu RAWa, wcale wiele nie namieszałem.

hallo,
Bardzo dziękuję za podzielenie się informacją i serdecznie dziękuje za rady ,wszak poparte nie lada doświadczeniem.

Od poczatku fotografii aspekt naswietlania łączył sie z procesem wywołania,to nie jest nic odkrywczego .To co dzisiaj nazywasz postprodukcją ,a polega to suwakowaniu cieni po wywołaniu Raw-a,jest niczym innym jak naswietleniem negatywu i wywołaniu go w odpowiedni sposób ( tzn: przewołaniu lub niedowołaniu -w zależności jakie warunki świetlne się napotkało ).
Cieszę się ,że przyjemność fotografowania wzbogaca Ci cyfrowe laboratorium.
Piszesz...:Laboratorium ...ciekawe czy korzystałeś kiedyś z fotograficznego laboratorium -organoleptycznie?...
Jeśli nie to polecam .
Dynamika matrycy w aparacie cyfrowym jest naprawdę rewelacyjna,potrafi zmieścić potężny tonalny zakres (ale chcę tylko wspomnieć ,że pewne działania podbijające parametry ekspozycji są....widoczne...! ) widoczne tzn: lekko niewiarygodne,co w zetknięciu z fotografia krajobrazu dają efekt niepokoju i fikcji.
Może zastosowanie trzech ekspozycji dawałoby lepszy wizualnie efekt ...strefowość mieszcząca się od 3 do 7 !!!
Nie,nie radzę...tak sobie tylko myślę.

Złota godzina...szara godzina ...świetlna godzina...zorzy godzina...hm....
To cenne ,że eksploatujesz swój sprzęt w takich warunkach...Powodzenia.

Nie oceniam,co tam się dzieje w fazie komputerowego renderowania ekspozycji,to nie jest istotne...dla mnie ważne jest zachowanie plastyczności i konsekwencja światła.
Ostatnio przeglądałem sporo fabularnych gier i brak cienia jest tam przejmującym elementem drugiego planu,taki świat...świat przyszłości...
hi,hi,hi UWIELBIAM " Blade Runnera" (wiecznie zamglony i deszczowy plener ).-mam na myśli ...film. Ridleya Scotta z 1982.:)

z ekspozycją jest podobnie jak z nauka języka obcego:
możesz poznać język i świetnie porozumiewać się nim nawet po roku...
lub też możesz być skazany na ciągłe używanie translatora google-a
:)

[PaweleS]

No to tak może Łopienkowo-bajkowo