[Białoruś] Pocztówki zza żelaznej kurtyny

[Basia Z.]

Moja Babcia pochodziła z okolic Witebska, niestety z częścią rodziny musieli się stamtąd gwałtownie wyprowadzić po roku 1917 (część rodziny tam została i ślad po nich zaginął).
Ciekawe czy będzie mi dane tam kiedykolwiek być. Podobno okolica bardzo piękna - lasy, jeziora.

[Marcowy]

Drugą wizytę zaczynamy od zespołu zamkowego w Mirze, który leży w obwodzie grodzieńskim, jakieś 50 km od Nowogródka. Dopiero gdy jesteśmy jakieś 100 m od celu, do zamku kieruje nas drogowskaz:



Teraz nieco historii:

Zespół z przełomu XV i XVI wieku przeszedł w ręce Radziwiłłów w wieku XVI i pozostał w nich do wieku XIX, a obecny kształt zawdzięcza wojewodzie wileńskiemu, Karolowi Stanisławowi R., z którym historia (a właściwie historycy) obeszła się bardzo surowo. Podobnie jak z jego krewniakiem, Karolem Stanisławem „Panie Kochanku”, który cenił okoliczne lasy pełne zwierza i ze swojego matecznika w pobliskim Nieświeżu często wpadał tu wizytą

Na początku wieku XIX zapanowali w Mirze Niemcy, a konkretnie – z przeproszeniem – rodziny zu Sayn-Wittgenstein-Berleburg oraz Hohenlohe-Schillingfurst. Na szczęście ci ostatni pod koniec XIX wieku ponownie opchnęli budę Polakom (a konkretnie Mikołajowi Światopełk-Mirskiemu herbu Białynia), którzy przebudowali go kolejny raz i dobrze się w nim mieli, dopóki nie nadszedł rok 1939.

Jak wyglądał zamek do końca XX wieku, można zobaczyć np. tutaj. W 2000 r. zamek został wpisany na listę obiektów Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO i tylko dzięki tym brudnym pieniądzom od światowego kapitału pacjent przeżył, ma się całkiem nieźle i wygląda tak:









Z okna baszty widać kościół katolicki św. Mikołaja z przełomu XVI i XVII wieku.



W Mirze jest też piękna cerkiew unicka (obecnie prawosławna) Św. Trójcy ufundowana – jakżeby inaczej – przez Karola Stanisława Radziwiłła. Niestety, nie obfotografowaliśmy. Za to obcykaliśmy – mieszczącą się tu przy zamku i czynną – kaplicę-mauzoleum rodziny Światopełk-Mirskich.



Mir nawiedzaliśmy jakiś czas temu, a wokół panował radosny bałagan wieszczący totalny remont, więc możliwe, że obecnie otoczenie zamku wygląda jeszcze bardziej imponująco. Warto sprawdzić. To naprawdę ładny teren, malowniczo położony nad rzeką i jeziorem. Niestety, wszystkie fotki na potwierdzenie tego faktu mają dodatek w postaci Marcowych, więc... musicie wierzyć na słowo.

Z Miru ruszyliśmy do Nowogródka. Niemal zaraz za miasteczkiem zjechaliśmy z trasy do wsi Turec, zaintrygowani widocznym z daleka „kościołem, co ma łeb z cebuli” w kolorze niebieskim. Na miejscu okazało się, że XIX-wiecznej świątyni pilnuje jak najbardziej XX-wieczny bohater.



CDN