Już po zimie... ale nie na Pikuju

[joorg]

Za chwilę zejdziemy na polanę Koszaryszcze i będziemy... więc sobie powspominam...
http://forum.bieszczady.info.pl/show...ll=1#post98800
Chłonęłam wtedy tę relację z wyprawy na Pikuj i postanowiłam: ja też chcę!
Trzy lata i jeden dzień później stanęłam na szczycie!
Czy los tak zrządził, czy go przechytrzyłam, czy marzenia się spełniają...grunt, że doszło do wyprawy!

Marzenia to podstawa ,super mieliście ... bardzo się cieszę ,że inspiracją miedzy innymi były ( dla Ciebie) nasze "wypady pikujowe"
ps. coś mi się widzi ,że raki były by Wam przydatne bardziej w miejsce rakiet Wczoraj miałem i doznałem to pod Tarnicą, idąc na skróty

[bartolomeo]

raki były by Wam przydatne bardziej w miejsce rakiet

Bez rakiet nie doszlibyśmy do tego miejsca, gdzie można byłoby pomyśleć o rakach. Rakiety, zdecydowanie rakiety!

[bartolomeo]

Co to takiego ładnego i stromego (góry) na jednym ze zdjęć Wojtku?

Wojtek chyba przeoczył to pytanie więc ja się bezczelnie wtrynię - jeżeli dobrze odgaduję zdjęcie to widać na nim Borżawę.

wieści od drugiej grupy: za pół godziny jesteśmy na polance.

Minęło pierwsze pół godziny, minęło następne... Wróciliśmy z Pikuja na Koszaryszcze i udeptaliśmy miejsce pod namioty, nadźwigaliśmy drewna, wykopaliśmy dołeczek pod ognisko (dołeczek miał na początku ze 30cm średnicy i głębokość może z 20cm). Rozbiliśmy też namioty, już w cieniu nadchodzącej nocy.



A drugiej grupy nie było. Dwa razy dzwonił głuchy telefon, ale z nieznanego numeru więc z drugą grupą go nie łączyłem. Dochodziła 17oo, namioty stały, drewno na ognisko czekało, żołądek dopominał się czegoś ciepłego i sycącego. Doszliśmy do wniosku, że druga grupa zmieniła plany i rozbiła biwak w innym miejscu. Byli przygotowani do nocowania, wcześniejsze rozmowy były dość luźne i ani my nie byliśmy pewni, że na Koszaryszcze z noclegiem wrócimy ani druga grupa.

Wyszło na to, że całe Koszaryszcze było tego wieczora wyłącznie dla naszej czwórki Odpaliliśmy palniki i zaczęliśmy topić śnieg, na herbatę i na wsad do kolacji

[bartolomeo]

Odpaliliśmy palniki i zaczęliśmy topić śnieg, na herbatę i na wsad do kolacji

I to chyba zmobilizowało drugą grupę bo chwilę później zeszli na polankę z drugiej strony niż się ich spodziewaliśmy Zapatrzyli się w wędrówce na Pikuja, ale kto by się nie zapatrzył?

Natychmiast zapłonęło ognisko, małe zrazu i takie... nieśmiałe.



A obok naszych dwóch namiotów błyskawicznie wyrosły kolejne.



Pięć namiotów, tego chyba jeszcze polanka Koszaryszcze zimą nie widziała Nad uciekającym powoli w głąb ziemi ogniskiem pojawił się kociołek a rozmowom nie było końca.



Planom na dzień następny także, przy takiej pogodzie to można się pokusić drugiego dnia o długą wycieczkę!

[Wojtek Pysz]

Odpaliliśmy palniki i zaczęliśmy topić śnieg, na herbatę i na wsad do kolacji

Ta herbata to jedna z najprzyjemniejszych rzeczy! Smakuje całkiem inaczej, niż w domu. A gotowało się ją w śnieżnych dołkach. Przy obsłudze Prymusa upaliła mi się kolejna rękawiczka. Jak to dobrze mieć przy sobie więcej, niż dwie pary.



Wracając na chwilę do stawiania namiotów, trzeba przypomnieć, że są dwie szkoły: kopalna i deptalna. Zastosowaliśmy tę drugą, czyli bez wybierania śniegu udeptaliśmy rakietami płaszczyznę pod namioty.

[maciejka]

Ta herbata to jedna z najprzyjemniejszych rzeczy! Smakuje całkiem inaczej, niż w domu.

To prawda. Różne mieliśmy smakołyki. Wojtek stale coś wyjmował z plecaka i krzepił grupę.
Ale najlepsza była herbata! Najlepiej stawiała na nogi. Nawet ta o smaku wędzonki z kociołka nad ogniskiem;-)
A ta z termosu;-)...To dopiero była frajda....

[maciejka]

bez wybierania śniegu udeptaliśmy rakietami płaszczyznę pod namioty.

Przy tym też mieliśmy niezłą zabawę Na wzór tańców staropolskich, chodzonego czy też poloneza tworzyliśmy mijające się szeregi, koła, przeplatańce czy inne zgrabne figury nie tracąc przy tym zgodnego rytmu i przytupując wdzięcznie rakietami

[Petefijalkowski]

Co to takiego ładnego i stromego (góry) na jednym ze zdjęć Wojtku?

P.

[bartolomeo]

Wszyscy już wstali to i ja wychylę głowę z namiotu



Biało. Po krótkiej naradzie postanowiliśmy zaczekać na rozwój wypadków, bo wichura pewnie by nas z grani postrącała. Ale minęły dwie godziny, wichura osłabła i zaczęło mnie troszkę nosić... No bo jak to tak, góry czekają a tu trzeba na miejscu siedzieć? Pewnie tak właśnie byłoby mądrzej, ale ja jednak w górach lubię chodzić, lubię poznawać je nogami, lubię czuć wysiłek na plecach. Ekipa na Koszaryszczach była doborowa, ale jednak coś gnało tam dalej. I gnało nie tylko mnie, a całą naszą niewielką grupkę. Na grań, na następną polankę.

I tak powolutku, powolutku, jednak zebraliśmy dobytek, zapakowaliśmy namioty do plecaków, z Heniowego kociołka nalaliśmy wrzątku do termosu i łyknęliśmy jeszcze herbaty z najprawdziwszym miodem od Naczelnego Bartnika Podkarpacia. Sprawdziliśmy ekwipunek, przestudiowaliśmy na spokojnie mapę, Nadchaszczownik powiesił sobie na szyi kompas i poszliśmy. Poszliśmy sprawdzić jak z tą bielą kawałek dalej i jak z tym wiatrem na grani. Poszliśmy sprawdzić, czy Pikuj tylko straszy czy faktycznie każe nam siedzieć w miejscu...

[Basia Z.]

Bardzo wciągająca ta podwójna relacja.