Biały Król Pikuj

[don Enrico]

Jak fakty dowiodły to jedyną osobą która wiedziała którędy podążamy był Wojtek, z tym że on nie był w naszej grupie. Tym sposobem wyszło Szydło z worka.
Nasza gwiazda zawiodła nas na przecinkę na grzbiecie, skąd już blisko na polane Kosaryszcze. Telefoniczny kontakt i za chwilę się spotkamy, ale , ale ... kolejne kwadransy mijają a polany jak nie było tak nie ma. Za to zaczął się coraz głębiej zapadający się śnieg.
- Rakiety włóż - padło hasło i dzięki temu wydostaliśmy się ponad granicę lasu skąd zobaczyliśmy obozowisko namiotowe. Oh ! kurcze , ale to jeszcze kawał trawersowania został, aby się tam dostać. Zaciskamy paski i zęby i żegnamy się z Królem Pikujem który kładł się spać żegnając się ze słońcem.
.
hm13_6445.jpg
.
Fajnie jest spotkać znajomych forumowiczów w górach, a szczególnie w takim miejscu i takich okolicznościach.
To taki niezapomniany wieczór przy ognisku które dawało potrzebne ciepełko. Kociołek grzał kolejne porcje wrzątku dla spragnionych.
.
hm13_6449.jpg

[Pierogowy]

Heniosławie,
podziwiam Twój język i mam nadzieję ,że słowa pisane z tyłu orszaku ,przez niekształconego są dla Ciebie obojętne ;
co za tym stoi,nadzieja u mnie wielka, że na następną wyprawę znajdziesz dla mnie osiołka i będę mógł powolutku .nie spiesząc się dreptać za końmi.
:)
Cóż...,
już tak mam ...że świnka prowadzona na spacer w Husnym, od początku skojarzyła mi się z boginią Kirke z wyspy Ajai i losami towarzyszy Odyseusza itd.
:)
Wracając na śnieg i trawers wierzchołka.
Napiszę tak...nie było to łatwe zadanie.
Poza tym ,widząc złocący się od zachodzącego słońca postument na szczycie Pikuja, miałem ochotę najpierw na niego wejść,rozstawić statyw i podziwiać obrazy poprzez matówkę.
A dopiero potem zejść itd.
Hm,wierzchołek na rzut rękawiczki...
ale,ale ... przecież mam kompletny namiot na plecach(nie tyko dla siebie)...i dobrze byłoby go rozstawić przed totalną ciemnością,
Wybrałem tę drugą myśl i nie pozostało nic ,jak tylko mordować się trawersem w dół,
a na "szczytowanie fotograficzne" będzie okazja...albo i nie ...
Jaskrawość poświaty- po zachodzie słońca była tak silna ,że czołówka w spokoju wylegiwała się ,w kieszeni plecaka,jeszcze długo.



A potem ,przyjacielskie powitanie poprzez maciejkę ,bartolomeo, Bazyla, Wojtka.
Szum i świst palników przypomniał żołądkowi do czego służy ,
Kasia- pochodząca z miasta-źródła, polskiego przemysłu naftowego-szybciutko wykrzesała z chrustu- gorący i romantyczny nastrój w nadchodzącej ,gwiaździstej nocy.

Zamykając oczy i leżąc w śpiworku , również miałem nadzieję ,że Eol schował wszystkie wiatry do worka, do czasu zakończenia wyprawy...
Worek okazał się nieszczelny.

Co do drzewa i drewna,
regułka kiedyś mi zaszczepiona została w szkole ,ale ,przecież może być inaczej :):
Sadzimy drzewo i ścinamy drzewo, ale rąbiemy drewno, kupujemy na opał drewno, pozyskujemy drewno.
Kiedy mówimy o całości rośliny możemy używać słowa drzewo, również w znaczeniu drzewa powalonego, złamanego (np. przez wiatr), ściętego przez człowieka. Więc nie korzystaliśmy z pociętego i ułożonego w stosy drewna,lecz było to drzewo.
Kiedy mówimy o tkance roślinnej mówimy o drewnie.
Drewno nieobrobione w postaci pni (dłużyc, kłód) i gałęzi nazywamy w leśnictwie surowcem drzewnym.
Tak więc ścinamy drzewo, a wywozimy z lasu surowiec drzewny, lub po prostu drewno.

Hm,
a może było to... DRZEWNO ?

pozdrawiam
sługa uniżony pierogowy

[Pierogowy]

halo,

często na forum cytowany jest Wawrzyniec Żuławski,przywołam i ja jego słowa :
"Smak wędrówek zimowych nie opuści do końca życia tych,którzy go raz zakosztowali.
Nieraz zbudzi ich ze snu dręczącą wyrazistością wspomnienia,nieraz wśliźnie się w rytm codzienności spraw ,
przeszyje iskrą młodzieńczego porywu,skieruje ku wielkim ,nieznanym szlakom" Wędrówki alpejskie

Kiedyś ,
dawno temu ,podczas obozów wspinaczkowych na Rusinowej Polanie dowiedziałem się ,
że pogoda w górach jest taka jaka zechce być .
Następnego dnia pożegnaliśmy grupkę idącą zgodnie z planem i rozpoczęliśmy... delektowanie się chwilą.

Dzień obozowy,
gdy czekaliśmy na możliwość wejścia w szacowne śnieżne progi króla Pikuja ( czyt:audiencję ) ,
był to dla mnie dzień nieporównywalny.
Zwłaszcza ,że nie mieliśmy żadnej pewności ,że król obdarzy nas zaufaniem i nas przyjmie.
Ale...mieliśmy przecież kwiat atamaństwa między nami.
A oni...no właśnie...oni ...coś wiedzieli.



Bez pośpiechu,bez nerwowych ruchów mieszających miód w herbacie-bo się spieszymy,
raczyliśmy się upływającym czasem, podgrzewanym poprzez ogień.
Rozmowy,spory,donoszenie DRZEWNA ,spoglądanie na zamglony szczyt, rozmowy i...
śpiew(akustyka amfiteatru śnieżnego i dumki śpiewane przez dziewczyny w akompaniamencie wiatru,w nastrojowym oświetleniu scenicznym gwiazd).



Ten czas, przegryzany łakociami był ...no właśnie ...już był...minął bezpowrotnie.
Patrząc w ogień, czuliśmy ten dzień i noc prawie każdym splotem nerwów.

Nawiązując do Odyseusza...spoglądając na głębokość "studni ogniowej",



bulwersowała mnie myśl, czy jesteśmy na ziemi cyklopów i czy Polifem za chwilę nie wyjdzie nam na spotkanie...
A poranek...

(przepraszam Cię Heniosławie za przyspieszenie akcji moim tekstem ,wyjeżdżam i nie będę korzystał z netu,a tu pewnie,za chwilkę popłynie potoczysta relacja i nie zdążyłbym się podzielić refleksją :) )

Dziękuję bartolomeo za pomoc w uporządkowaniu poprzedniej wypowiedzi,
pozdrawiam
:)

[don Enrico]

Sentymentalno-nostalgiczny ten zachód słońca nad Wielkim Wierchem na fotografii Pierogowego
ale jego tak coś wzięło , bo dzięki temu napisał że po zachodzie .....

Zamykając oczy i leżąc w śpiworku , również miałem nadzieję ,że Eol schował wszystkie wiatry do worka, do czasu zakończenia wyprawy...
Worek okazał się nieszczelny.

Tak naprawdę, to po zachodzie na niebie pojawiły się gwiazdy, mnóstwo gwiazd, a nawet rzekłbym duże mnóstwo, a do tańca przygrywał wiatr, najpierw delikatnie , później swawolnie, następne zaczęło duć, a po północy już piździło na całego w wyniku czego parę razy dostałem po głowie przygniatanymi pałąkami namiotu. Wiatr coraz bardziej nabierał tempa i wydobywał z siebie odgłosy huraganu przetaczającego się przez pikujowy grzbiet , na szczęście obozowisko było po zawietrznej przytulone do lasu, dzięki czemu nie porwało ani nas ani namiotów.
Hałas wiatrowy nie pozwalał na spokojny sen i wszystko było jasne - przetacza się front pogodowy.