Granicami Bieszczadów...

[don Enrico]

Jak dla mnie to te "obrzeża" bywają ciekawsze niż środek.
To tu można odnaleźć to, coś co misie lubią najbardziej, dlatego z zainteresowaniem i niecierpliwością czytam kolejne kroki Twojej relacji.

[white_coffee]

Oj, jestem pod wrażeniem Twojej wyprawy i zdjęć z jej trasy. Grzybek wystarczy chyba na zupę dla kilku osób. Czy to samotna wędrówka? Wierzę, że i my kiedyś doświadczymy na własnej skórze wędrówki "obrzeżami".

[coshoo]

Czy to samotna wędrówka?

Tak, od czasu do czasu lubię połazić samemu.

[white_coffee]

Pobyć czasem sam na sam ze sobą, to jakże przyjemny luksus. Domyślam się, że miałeś ze sobą statyw.

[coshoo]

Domyślam się, że miałeś ze sobą statyw.

Nawet dwa

[white_coffee]

Zapytam. Czy zdarza się, by nocą pod Twój namiot podchodziły zwierzęta?
Czekam na ciąg dalszy Twojej relacji i oczywiście na zdjęcia.

[coshoo]

Zapytam. Czy zdarza się, by nocą pod Twój namiot podchodziły zwierzęta?

Na tym wyjeździe tylko jakieś gryzonie latały koło namiotu, albo po prostu smacznie spałem :)
Na innych wyjazdach gdy się śpi pod pałatką/plandeką i widzi okolicę to często jakieś większe zwierzaki podłaziły.

DZIEŃ 3

Jak zwykle wcześnie na nogach. Idę dalej Otrytem na zachód. Mijam kilka kolejnych wykoszonych polanek, na jednej z nich domek myśliwski z brezentu lub czegoś podobnego. Wkraczam w kilku kilometrowy zarośnięty odcinek Otrytu. Drogi niet albo gdzieś zgubiłem więc idę na orientację. Dobrze że malin nie brakuje to przynajmniej sobie można pojeść.



Mijam różne potargane trawy:



Gdzieniegdzie skałki:



W końcowej części Otrytu znowu pojawia się cywilizacja i to aż do przesady. Pocięty las rozjeżdżony sprzętem ciężkim. Powoli grzbiet się obniża i nieuchronnie schodzi do Sanu.



W most na Sanie udało mi się pocelować z dokładnością +/- 100m więc jestem zadowolony.



Marzy mi się kąpiel w zimnej wodzie. Niestety w Sanie rozlokowała się jakaś pokaźna wycieczka, poza tym nie mam ochoty się smażyć na słońcu. Idę poszukać sobie innego miejsca na ochłodę. Udaję się w kierunku Studennego, wybrałem skrót ścieżką który był błędem. Krzaczory wyższe ode mnie, gorąco, masa latających krwiopijców. Jakoś się przedarłem do dawnej drogi, w dole słyszę szum wody. Schodzę przez kolejne krzaczory do potoku. W końcu można się ochłodzić...



Od razu w człowieka życie wraca. Teraz co prawda inne pragnienia się obudziły ale to jeszcze trochę...
Widoki ze Studennego na dolinę Sanu:



Zbliżam się do Terki...



W Terce spotykam stare zabudowania...



Gustowne sztuczne bociany...



Oczywiście nie może zabraknąć starej dzwonnicy...



W końcu zaspokajam swoje pragnienia obudzone kilka godzin temu...



Poleniuchować dobra rzecz ale góry czekają. Na odkrytym terenie patelnia. Całe szczęście że sporo drogi biegnie chłodnym lasem. Widoczek na Terkę z drugiej strony...



Wspinam się na Korbanię. Szczyt został oczyszczony z krzaków, ale niestety wyższe drzewa zasłaniające widok sobie stoją więc widoczki wycinkowe.



Z boku atakuje mnie jakaś brzydka chmura. Pada. Całe 30 min. Zejście na przeł. Hyrcza w deszczu zarośniętymi ścieżkami. Kiedyś jakoś więcej ludzi łaziło na Korbanię albo mi się wydaje.



Połoniny w oddali...



Starczy na dzisiaj tego łażenia, rozbijam mój domek...



Błogie wieczorne lenistwo i góry...





C.D.N.