Zimowy graniczny – od Przełęczy nad Roztokami do Riabej Skały

[bartolomeo]

[...] Bazyla, u którego śpiew to prawdziwa tragedia

Co prawda to prawda. Rwaliśmy więc powolutku do przodu na samą myśl, że Bazyl może nas dogonić i coś zaśpiewać. Wspomnienie minionego wieczoru dodawało nam sił, które jednak znacznie szybciej odbierała świadomość, że mamy tylko jeden namiot. A, jako się rzekło, Bazyl lubi śpiewać wieczorami i zawodzić nocą.

[iaa]

Co prawda to prawda. Rwaliśmy więc powolutku do przodu na samą myśl, że Bazyl może nas dogonić i coś zaśpiewać. Wspomnienie minionego wieczoru dodawało nam sił, które jednak znacznie szybciej odbierała świadomość, że mamy tylko jeden namiot. A, jako się rzekło, Bazyl lubi śpiewać wieczorami i zawodzić nocą.

A Ci jak zwykle, byle: dalej, wyżej, szybciej...
Prawdą jest, że coś z tyłu snuło się, lazło, buczało "Uuuu", rozglądało się, w jakimś celu co rusz znikało w krzakach, ale czy to Bazyl, czy Buka...
Gr15.JPG

Jam zaś z pewnego powodu:
"Jeszcze dobra sanna po słowackiej stronie,
już tam moja panna siada w cztery konie"
patrzył w kierunku naprzciwpołożnym
Gr24.JPG.
Wytężałem też oczęta w poszukiwaniu baśniowo oszroniałych buków, ale cóż - jesień Panie.
Gr19.jpg
A z namiotem to było tak:
owszem - posiadaliśmy więcej, owszem zostały wzięte na wyjazd, owszem ładne były, ale żeby rakietom nie było smutno w bagażniku, to zostały - dla towarzystwa.
Nieszczęśnik wytypowany na wędrówkę został metodycznie i niesprawiedliwie rozparcelowany, a każdy niosący poddawany stałej iwigilacji, aby czasem wieczorem czegoś nie zabrakło.

[maciejka]

Wiedziałem, że już tylko kawałeczek do popasu, więc się nie przyznawałem i tylko zatrzymywałem się częściej niby to fotografując wszystko dokoła.

No ładnie, ładnie. Ciekawe, czego jeszcze się dowiemy przy okazji relacji.

dostałem przydział do jednoosobowej kompanii przygotowującej drewno na ognisko (...) w tym czasie reszta oddziału rozstawiała nasz wigwam i zamieniała biały, zimny puch śnieżny na gorący czaj.

Zupełnie nie wiadomo, kto wysłał Bazyla po chrust, najpewniej sam pognał pomimo a może nawet z powodu kaca przemieszczonego w czułe miejsce. Reszta załogi w tym czasie walczyła zaciekle z płachtą namiotu wyrywającą się do szalonego tańca z wiatrem.

A z namiotem to było tak:
owszem - posiadaliśmy więcej, owszem zostały wzięte na wyjazd, owszem ładne były, ale żeby rakietom nie było smutno w bagażniku, to zostały - dla towarzystwa.
Nieszczęśnik wytypowany na wędrówkę został metodycznie i niesprawiedliwie rozparcelowany, a każdy niosący poddawany stałej iwigilacji, aby czasem wieczorem czegoś nie zabrakło.

I dzięki temu, że był jeden to w końcu daliśmy mu radę.

17.jpg

[Aleksandra]

I dzięki temu, że był jeden to w końcu daliśmy mu radę.

17.jpg

Ładny namiot, w ładnym miejscu ...