Po odpoczynku i chwili zadumy nad tym co zobaczyłem, podążyłem w kierunku przełęczy 658, aby trafić na plantację koźlarków. Oszczędziłem dorodne grzybki, gdyż nie miałem szans, aby zrobić z nich użytek, a do domu było jeszcze daleko.

11.jpg

Podejście pod Patryję, okazało się "lekko" zachaszczone i próbowało utrudnić mi dostęp do szczytu.

12.jpg

Wokół szczytu ponownie ślady umocnień i kruchości żołnierskiego życia.

13.jpg 14.jpg

Na mapie, ze szczytu w kierunku Dzidowej, zaznaczona jest ścieżka. Jednak to co zobaczyłem w realu, przyprawiło o szybsze bicie serca i odwołanie się do Anioła Stróża, aby przypadkiem w tym czasie, nie zechciał skoczyć na piwo.

15.jpg

Na brak atrakcyjności terenu, już po zejściu dość stromym stokiem, nie mogłem narzekać. Czasami lekko pod górkę, a czasami i z górki, aż dotarłem pod stok prowadzący na Dzidową.

16.jpg

Jako ciekawostka, Dzidowa z profilu.

17.jpg

Trochę halsując, dotarłem na szczyt Dzidowej i ponownie popatrzyłem na Baligród i okolice. Tym razem w okresie, gdy kolory jesieni zaczynały brać górę nad soczysta zielenią.

18.jpg

Siedząc pod nieczynnym jeszcze wyciągiem, przewijały się w głowie różne refleksje. Zupełnie podobne do tych o których napisał przemolla w swoim wątku. Lekko filozoficzne, a jednocześnie jak bardzo tęskne za tymi widokami i przeżyciami, które serwują nam Bieszczady. Świadomość tego, że już za kilkadziesiąt godzin, pozostanie tylko oglądanie zdjęć, które nijak się mają do realnych przeżyć, nie budowała optymizu w mojej duszy. Trzeba będzie czekać następne długie miesiące, aby móc ponownie oddychać bieszczadzkim powietrzem i smakować ten klimat. Tak było 2,5 roku temu. W między czasie, odbyłem następne 4 wypady do tej krainy szczęśliwości i przyznaję, że były one również bogate w elementy poznawcze, o których w przewodnikach nie jest napisane. A na dzień dzisiejszy, mogę już napisać - Bieszczady, tęskno mi za wami - jeszcze tylko kilkanaście dni i się spotkamy.