Borżawa od południa wzięta

[Jimi]

Odnośnie chatek na Borżawie, jest jeszcze jedna ale Wam nie dane było iść teraz tą trasą. My wykorzystaliśmy ją jako pierwsze miejsce noclegu. W zasadzie gdybyśmy się pośpieszyli o 15 minut to mielibyśmy chatkę dla siebie, jednak wyprzedziła nas (z drugiej strony) grupka przesympatycznej młodzieży Ukraińskiej, którzy jako pierwsi zajęli chatkę. Mi i Waderze pozostała pałatka, a nasz współtowarzysz płci męskiej spał na strychu :) My nie chciałyśmy na z dwóch stron otwartym strychu spać, ponieważ obawiałyśmy się (i słusznie jak się okazało) by nam śpiworki nie nasiąkły mgłą, wilgocią. Ale wieczorek miło spędziliśmy na stryszku. Co prawda z zewnątrz wygląda rodem z filmu Smażowskiego ale jej wnętrze jest o niebo bardziej przyjazne i miłe niż w następnej (post wyżej) chatce. Ta chatka znajduje się tuż pod Wielkim Wierchem a jej niezaprzeczalną zaletą jest tzw. Wielka Woda (nazwa nadana przez naszego współtowarzysza, która nam bardzo się spodobała). Borżawa podobno rzekomo słynie z małej ilości wody dlatego Wielka Woda na Borżawie jest punktem wartym zapamiętania.

08.jpg08-011.jpg08-012 - Kopia.JPGDSCN8812 - Kopia.jpg DSCN8818 - Kopia.JPG

Z pewnością widzieliście ją (po lewej) idąc głównym grzbietem od Stoha/Stija w stronę Wierchu, no chyba że szliście szlakiem (ciut poniżej) to nie widać.

DSC04946.jpg
Tu widoczny grzbiet do Wielkiego Wierchu na Stij.

[Wojtek Pysz]

Odnośnie chatek na Borżawie, jest jeszcze jedna ale Wam nie dane było iść teraz tą trasą.
Z pewnością widzieliście ją (po lewej) idąc głównym grzbietem od Stoha/Stija w stronę Wierchu, no chyba że szliście szlakiem (ciut poniżej) to nie widać.

Widzieliśmy, ale nie po drodze było nam do niej.

Borżawa podobno rzekomo słynie z małej ilości wody dlatego Wielka Woda na Borżawie jest punktem wartym zapamiętania.

Nie wiem, z czego słynie Borżawa, ale wody jest tu tyle, ile w innych pasmach karpackich. I w podobnych miejscach. Zgadzam się natomiast z zaleceniem, że każda woda warta jest zapamiętania. To dla tych, którzy jeszcze cos potrafią zapamiętać:) Ja tam sobie zapisuje.


Trzeciego dnia tradycyjnie wstaliśmy przed świtem. Tym razem śniadanie zostało odłożone na chwilę później, gdy dotrzemy do wody. Gdzie jest woda, będzie zaznaczone na mapce.


Naszego miejsca biwaku nie bardzo mogliśmy pooglądać wieczorem, bo już nic nie było widać. Nie mogliśmy też pooglądać rano, bo jeszcze nic nie było widać. Zobaczyliśmy je dopiero z drogi trawersującej Magurę. Biwak to czerwona kropka, nad nią Żyd, z tyłu po prawej Stij.


Po dotarciu do grzbietu ukazały się wioski w dolinach schowane we mgle.


Po kilku minutach marszu grzbietem zobaczyliśmy na pn-wschodnim zboczu, obok malowniczej skałki trójkę turystów pakujących się do drogi. Okazało się, że biwakowali niespełna dwa kilometry od nas i widzieli wieczorem nasze światełka. Zrobiliśmy sobie z nimi pamiątkowe zdjęcie oraz przeprowadziliśmy międzynarodowe konsultacje na szczycie.


Podejrzewając, że zaraz mnie ktoś zapyta, skąd wziąłem nazwę „Żyd”, melduję, że z ukraińskiej mapy BRAINSTORM, której fragment cytuje poniżej. Przy okazji zaznaczam występujące w opisie miejsca.

[krzychuprorok]

"Młode nogi niosą Krzycha rączo do przodu. Jednak metodycznie ogląda się co jakiś czas do tyłu i zwalnia, żeby go dziadek Wojtek mógł dogonić :)"
-Wojtku, wybacz, ale z tym doganianiem to Ci nie uwierzę.

Wojtek szedł wolniej, ale mógłby tak iść cały dzień, bez odpoczynków. Ma formę! Ja po prostu musiałem go wyprzedzać, żeby robić sobie przerwy

Po kilku minutach marszu grzbietem zobaczyliśmy na pn-wschodnim zboczu, obok malowniczej skałki trójkę turystów pakujących się do drogi. Okazało się, że biwakowali niespełna dwa kilometry od nas i widzieli wieczorem nasze światełka. Zrobiliśmy sobie z nimi pamiątkowe zdjęcie oraz przeprowadziliśmy międzynarodowe konsultacje na szczycie.

Myślę, że tu należy się małe wyjaśnienie. Spotkani turyści to: Taras ze Lwowa ze swoim kolegą Ukraińcem i koleżanką Szan z Chin. Wojtek i ja znaliśmy Tarasa, dlatego tym milej było go spotkać w górach na szlaku. Wojtek po dwóch latach a ja po czterech.

Dodam kilka zdjęć z dnia trzeciego.

Podejście od biwaku



Dalsza droga





Wyryty krzyż na skale z niewyraźnym napisem



Widok do tyłu



Wodopój



Smerek



Suszenie namiotu

[Wojtek Pysz]

Lubię opowiadania dokończone, więc to też trzeba skończyć. Szliśmy, szliśmy, aż doszliśmy na przełęcz pod drutami.



Kawałek dalej jeden z nas został pilnować plecaków ...


... a drugi poszedł na chwilkę na Połonine Kuk. Potem ten, który wrócił, opowiedział co tam widział temu, który pilnował.


Tego dnia po raz pierwszy dotarliśmy na miejsce noclegu przed zmrokiem. A była to piękna, zagubiona w lesie polana, z dala od wszystkiego. W lesie było tyle drewna do palenia, że starczyłoby go na 10 lat. W lesie była tez jedna mysza, którą w nocy wysłuchał Krzychu.


Było spore ognisko, ale tym razem już bez kiełbasek.


Aby za dużo nie opowiadać, gdzie był ostatni nocleg, załączam mapkę. Mapka stanowi też dowód, skąd wziąłem nazwę "Szczawski Las".

[krzychuprorok]

Szliśmy, szliśmy, aż doszliśmy na przełęcz pod drutami.

Kawałek dalej jeden z nas został pilnować plecaków ...

... a drugi poszedł na chwilkę na Połonine Kuk.

Ja już raz zakończyłem marsz grzbietem Borżawy na przełęczy pod drutami, dlatego nie mogłem sobie podarować szybkiego "obskoczenia" Połoniny Kuk, tym bardziej, że nawigacja pokazywała, że jest tam 1 km i ponad 100m podejścia.

Z połoniny było widać szczyt Kuk.



boczny grzbiet Munczela oraz Kamionkę i Negrowiec w Gorganach



no i główną część Borżawy



Wróciłem do Wojtka i drogą nad gazociągiem z widokiem na druty ruszyliśmy szukać miejsca na biwak.Znaleźliśmy bardzo fajną polanę.