Śladami bruśnieńskich kamieniarzy - rowerem przez Roztocze Wschodnie 2015

[bartolomeo]

Ja wrócę jeszcze na moment do Wierzbicy. Wojtek pokazał już stojące, wyczyszczone krzyże. A jest jeszcze sporo takich, które czekają na poklejenie podstawy czy na ustawienie krzyża.



Na tym cmentarzu wykonano imponującą pracę.

[Wojtek Pysz]

Ja wrócę jeszcze na moment do Wierzbicy. Wojtek pokazał już stojące, wyczyszczone krzyże. A jest jeszcze sporo takich, które czekają na poklejenie podstawy czy na ustawienie krzyża. Na tym cmentarzu wykonano imponującą pracę.

Tak, ja mam duże braki w oglądaniu prac remontowych, zagadałem się trochę przy nagrobku dziadków Smyków. W swoim snuciu wątku opowieści dotarłem do Korni. Możliwe, że inni uczestnicy cofną się jeszcze parę razy w czasie, ale taka już uroda grupowego opowiadania.
W Korniach jesteśmy o godz. 14 a temperatura przekracza już 30C. Resztką sił docieramy do Hrebennego. Padamy przy cerkwi, na co tam kto może, jedni na ławkę, drudzy na trawę. Temperatura dochodzi do 35C. A słońce świeci prosto w oczy.



W sumie obok cerkwi a potem przed zamkniętym sklepem czekamy prawie 2 godziny, żeby nas słońce nie upiekło. Ok. 16:30 docieramy do Siedlisk.



Następnie mamy przyjemność przejechać drogą z Siedlisk do Prusia i dalej do Werchraty. Drogę tę (867) na większości map rysowano już jako przejezdną od ok. 20 lat i wielu kierowców, chcących przejechać z Prusia do Hrebennego, klnąc zawracało w piachach Roztocza. Potwierdzamy, że już da się przejechać! Na tej drodze ekipa spontanicznie rozdzieliła się i jedna połowa pojechała pod cerkiew do Prusia a druga na cmentarz w Werchracie. Bez szczególnych ustaleń wszyscy spotkali się przy sklepie w centrum wsi, obok wielkiego krzyża pańszczyźnianego.



Zdjęć sprzed sklepu nie będzie, bo i nic ciekawego nie można tu było sfotografować, i mieliśmy ciekawsze rzeczy do roboty. Na przykład ustalenia, gdzie dzisiaj pojedziemy na nocleg. Wersje były trzy: stary kamieniołom w Bruśnie (pierwotnie w planach), prawie nigdzie, czyli do miejscowej szkoły, gdzie funkcjonuje schronisko młodzieżowe oraz Dahany Drugie, dokąd jest kawałek drogi, ale nie tak daleko, jak do Brusna i trochę mniej pod górę. Przy szkole jedna z wersji odpadła - furtka była zamknięta a rusztowania postawione dokoła budynku świadczyły o poważnym remoncie. Wybraliśmy więc Dahany. Nie dlatego, że do Brusna daleko. Bardziej z tego powodu, że 3/4 ekipy w kamieniołomie już spało. Ruszamy. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że na tym krótkim odcinku przyjdzie nam się przedzierać przez zmasowane ataki bezwzględnych i nieznających litości nieprzyjaciół.

[Wojtek Pysz]

Wspomniane powyżej nieprzyjacioły to roje bąków (a może było to inne paskudztwo), które otaczały każdego z rowerzystów, siadając na nim i kąsając nieosłonięte części ciała, wlatując do uszu, oczu i w inne miejsca. Całkiem na śmierć nas nie zeżarły, ale ślady na rękach i nogach oglądać można do dziś.
Roztocze Wschodnie jest bardzo bieszczadopodobne. Mieszkali tu ludzie posługujący się takim samym językiem i pismem, chodzący do takich samych cerkwi, prowadzący taki sam tryb życia. Znikli stąd w tym samym czasie, co w Bieszczadach. Pozostały po nich takie same opuszczone sady i zasypane studnie. Pozostały też cerkwie (tylko trochę więcej, niż w Bieszczadach) i kamienne krzyże (tylko dużo więcej, niż w Bieszczadach). Tylko odległości tu nieco mniejsze i góry nieco niższe. W jedno z takich miejsc dotarliśmy na nocleg. To miejsce, to Dahany.



Kiedyś był to przysiółek Werchraty, liczący 35 zabudowań. Zniknął w 1947 r., pozostały po nim zdziczałe drzewa owocowe w pobliżu dawnych gospodarstw. Potem w tym miejscu prowadzony był wypas bydła z pobliskiego PGR-u. Pozostało po nim betonowe koryto (stoją przy nim rowery),



... wykonane (lub remontowane) w 1983 roku przez Srokę Partacza do kwadratu


Wieczór tradycyjnie rozpoczyna się od postawienia namiotów


A tutaj już stoją. Z tyłu, nad prawym namiotem widoczne rowery przy korycie.


Poranek tradycyjnie rozpoczyna się wyjrzeniem z namiotu i sprawdzeniem, czy warto wstawać


Raz słońce świeciło prosto w oczy, po chwili na głowę padał deszcz.


Niezależnie od tego, trzeba było ruszać w drogę.