Przeważnie po Bieszczadach ludzie chodzą wzdłuż. A ja sobie umyśliłem, aby przejść wszerz, czyli w poprzek. Wzdłuż, to dla mnie miej-więcej z zachodu na wschód (lub odwrotnie), w związku z czym wszerz czyli w poprzek, to będzie z północy na południe (lub odwrotnie).
Pretekstem do tego w poprzek był odpust w Łopience, na który corocznie przychodzi piesza pielgrzymka z Górzanki. Nie szedłem nigdy w pielgrzymce z Górzanki do Łopienki (ani w żadnej innej pielgrzymce pieszej), postanowiłem więc w tym roku nadrobić te braki. Ale że z Górzanki do Łopienki jest tylko niecałe 10 km, dodałem sobie małe co nieco przed regulaminową trasą pielgrzymki i małe co nieco po pielgrzymce. W ten sposób trasa wydłużyła się ponad sześciokrotnie i rozpoczęła się w Lesku a zakończyła w Wetlinie.

To jest gdzieś pod wzgórzem Baszta, w dole we mgłach San a za nim zbocza Groszki.


Trasa w poprzek zaczyna się od malutkich górek, leśnych dróg, gdzie całymi kilometrami nie ma żadnych widoków i innej nudy.


Trafiła się pierwsza góra. To Czulnia, która na starszych mapach ma 661 m wysokości, a na nowszych 667. Tabliczka potwierdza tę drugą wysokość.


Schodzę do Zwierzynia. Wreszcie coś się zaczyna dziać. Szukam zaznaczonego na mapie schrony z Linii Molotowa, a jego nie ma. W końcu nie takie rzeczy ludzie potrafią zdemontować, idę więc dalej w swoją stronę. Schron sie odnajduje, ale ćwierć kilometra na południe od znaczka na mapie.


Pomimo suszy, ślimaki mają się w Zwierzyniu dobrze.


Pomimo suszy, San w Zwierzyniu jest szerszy, niż Wisła pod Połańcem.


Nieźle ma się też stara chata, z zadaszoną wnęką pomiędzy częścią mieszkalną a gospodarczą.


Ładnie wystrzyżona tama w Myczkowcach


I jezioro Myczkowieckie, w którym też nie brakuje wody.