Wyprawa na Najwyższy Szczyt.

[Wojtek Pysz]

Trasa na prostą nie wygląda a raczej na okrężną i pokrętną , pierwsza część chyba Doliną Ł. na Regietów , jedzonko to raczej przy wiato-stolikach obok Kaplicy z Dzwonem a biwak 2,5 km od Busova czyli nad m. V. Tvarozec.

Wszystko się zgadza, nawet to, że trasa była okrężna. Ale dlaczego od razu pokrętna;-)

Jeszcze słówko w sprawie "najwyższości" Busova. Dlaczego najwyższy? Bo jest położony w Beskidzie Niskim i ma 1002 m wyskokości n.p.m., a znana, graniczna Lackowa jest o 5 m niższa.

Ze szczytu Busova dostępny był widok wyłącznie na "kurort".


Na szczytowym drzewie wisiał termometr, podpis (że to Busov), przybity przez turystów z Nowej Huty oraz zeszyt w stalowej skrzyneczce (żeby np. Buba nie musiała skrobać swojego imienia na drzewach).


To jest ten zeszyt:

[iaa]

Z każdą kolejną relacją nabieram szacunku dla możliwości medycyny ;-).
I zaczynam się bać...
Pozdrawiam Dwukołowego Łazika.

[Dlugi]

Ogarnąłem, gdzie wędrowałeś dopiero po "wiato-stolikach" - jak je nazwał slawek71 Mocno zmyliły mnie podmurówki i stare cmentarze w takiej właśnie kolejności - fundamenty widać na odcinku między cmentarzem a granicą
Zakropkowany teren typuję jako niepolecany przez Ciebie do wędrówek ze względu na ukształtowanie terenu a dalszą trasę obstawiam przez Bieliczną i Ropki?
A na Busov trzeba będzie się w końcu wybrać...

[Wojtek Pysz]

Ogarnąłem, gdzie wędrowałeś dopiero po "wiato-stolikach" - jak je nazwał slawek71 Mocno zmyliły mnie podmurówki i stare cmentarze w takiej właśnie kolejności - fundamenty widać na odcinku między cmentarzem a granicą

Niefortunna kolejność pokazania zdjęć wynikła ze zdania, które sobie napisałem: "A przy nich stare sady, podmurówki starych domów i stare cmentarze." Potem do poszczególnych kawałków zdania dobierałem zdjęcia.
Dla dociekliwych śledczych podpowiadam, że przy podglądaniu właściwości obrazka, w nazwie pliku jest data. A przy podglądaniu EXIF-a, jest i data i nazwa miejscowości;-)

Zakropkowany teren typuję jako niepolecany przez Ciebie do wędrówek ze względu na ukształtowanie terenu a dalszą trasę obstawiam przez Bieliczną i Ropki?

Odpowiedź bliska prawdy, ale nie polecam z innych powodów, o czym później.

A "żyletka" to pewnie Pálenica.

Trafiona! I po to, żeby przejść wzdłuż żyletki, potrzebny był ten dodatkowy zygzak.

[slawek71]

Wojtku pokrętna w pozytywnym znaczeniu , lepszym słowem będzie kręta albo zakręcona czyli nie taka oczywista. Pozdrawiam i czekam na cd.

[Wojtek Pysz]

Wojtku pokrętna w pozytywnym znaczeniu , lepszym słowem będzie kręta albo zakręcona czyli nie taka oczywista.

Oj, ja sobie tak żartowałem, żeby nie było całkiem sucho i geograficznie
Jak można zobaczyć na pokazanej wcześniej mapce, z Busova schodziłem grzbietem mniej-więcej na zachód. Początkowo towarzyszył mi zielony szlak, który przyplątał się na przełęczy z zielonym barakowozem. Grzbiet był mocno zalesiony, ale w prześwitach można było wypatrzeć takie perełki. Na ostatnim planie po lewej Góry Czerchowskie a po prawej, coś wysokiego i zaśnieżonego.


W dole zaś pokazał się mój kolejny cel - słowacka wieś Cigelka.


A dalej jakaś znana góra w Beskidzie Niskim.


Grzbietowa ścieżka na Vrch Suchej była malownicza.


Wkrótce po przejściu wierzchołka Sucheja skręciłem w prawo, na północ. Droga po stromym zboczu była mocno emocjonująca, jak na beskidzkie warunki. Na stromym i "niechodzonym" stoku luźne kamienie zjeżdżały w dół wraz z płatami mchu a drzewka, których próbowałem się chwytać, okazywały się spróchniałe i zjeżdżały wraz ze mną. I tak doślizgałem się do potoczku, płynącego z przełęczy "z barakowozem" czyli "pod żyletką". Na ostatnim planie Siva Skala, z którą się jeszcze dzisiaj zmierzę.

[don Enrico]

(...)
W dole zaś pokazał się mój kolejny cel - słowacka wieś Cigelka.


(...)

Wszyscy się jej boją.
Miałeś chociaż cukierki ?

[Basia Z.]

Wszyscy się jej boją.
Miałeś chociaż cukierki ?

No już bez przesady, też tam byłam i nic mnie nie zeżarło.

Też z zainteresowaniem śledzę, a na Busovie to byłam akurat wtedy kiedy wybuchł Czarnobyl.

[Wojtek Pysz]

Tutejszą cerkiew należy obowiązkowo odwiedzić.


Ma piękną, łemkowską bryłę. Trudno natomiast po południu znaleźć miejsce, z którego można by ją sfotografować.


Pamiątkowe zdjęcie na progu cerkwi.


Potem poszedłem w górę potoku Fricka z zamiarem wejścia na upatrzony grzbiecik. Tuż nad wsią koryto potoku przegrodzone jest potężna zaporą o wysokości kilku metrów. Wygląda na to, że nigdy nie wykorzystaną.


W miejscu, gdzie miałem skręcić w prawo, w kierunku grzbieciku, napotkałem masywne ogrodzenie z taką bramą i tabliczką. Informuje ona, że u rolnika Jana Cymbalaka można sobie postrzelać do zwierzątek.


Wróciłem kawałek w dół doliny i ścieżką wzdłuż ogrodzenia potuptałem na grzbiecik. Ogrodzenie miało wysokość 3-4 m i było bardzo solidne. Co jakiś czas pojawiały się drewniane wiaty z otwartą ścianą w kierunku jasnych polanek. Ogrodzenie ciągnie się do grzbieciku a potem ok. 3 km w stronę granicy. Drugi brzeg sięga dna doliny Fricki. To jest właśnie wielokąt z czerwonymi kropkami zaznaczony na mapce. Pomimo, że na grzbieciku były różne ładne miejsca, nie zdecydowałem się spać w pobliżu miejsca, gdzie strzelają.


Podreptałem więc w stronę granicy a następnie zszedłem na przełęcz Beskid nad Izbami. Zdjęć nie ma, bo się ciemno zrobiło.

[Wojtek Pysz]

Przełęcz Beskid nie jest najlepszym miejscem na biwak. Wkoło las, nie ma ładnej polanki na postawienie namiotu. Przebiega tędy droga z Izb do Fricki i jeżdżą nią samochody, nawet późnym wieczorem. Przy drodze można znaleźć niewielkie, trawiaste płaszczyzny pod namiot, ale nie skorzystałem z nich. Nie każdy lubi, gdy mu 3 metry od głowy przejeżdżają samochody. Wszedłem w las, wynalazłem płaskie miejsce, wyskubałem jeżyny, wyzbierałem patyki i już po ciemku stanął namiot.

Zaletą biwaku na tej przełęczy jest woda. Patrząc na mapę, można by przypuszczać, że po wodę trzeba zejść na dół, w stronę Fricki. A okazuje się, że bliżej jest iść po wodę ... pod górę! Idąc parę minut wzdłuż grzbietu na zachód, spotykamy na południowym stoku, kilka metrów od granicy jeden z potoków źródliskowych Bystricki z czystą, kryształową wodą.

Noc minęła spokojnie, zaburczały tylko dwa przejeżdżające samochody. Siatka z jedzeniem, zawieszona wyskoko na pniu drzewa przetrwała do rana nienaruszona.

Podstawowym wyposażeniem każdego mojego biwaku jest jakiś pień lub kamień, na którym można komfortowo zjeść posiłek.


Po zwinięciu namiotu prawie zawsze zostaje taki smutny placek.