Wyprawa na Najwyższy Szczyt.

[Wojtek Pysz]

Po szybkim śniadanku ruszyłem w stronę Lackowej. W pewnym momencie na drogę graniczną w odległości ok. 10 m wyszedł od słowackiej strony piękny, szary wilk. I obaj stanęliśmy jak wryci, bo żaden z nas się tego drugiego tutaj nie spodziewał. Wilk miał pierwszeństwo, bo szedł z prawej, ale jakoś mu się nie spieszyło. A ja, zamiast wyciągnąć aparat i zrobić mu portret, stuknąłem kijem w ziemię i krzyknąłem "A pójdziesz ty!". No to się obraził, przeszedł przez drogę i pobiegł na polską stronę.

Ranki są już chłodne, wyruszyłem w dwóch parach spodni i dwóch polarach. Droga pod górę szybko zmusiłą mnie do przebrania się.


W rzadko spotykanych okienkach znów widok na Tatry.


Lackowa.


Będą całkiem likwidować granice?


Lecą liście, lecą.


Po jesiennym dywanie


W końcu jest i ON! Ostatni widok na Busov. Jest dokładnie pod środkiem słonecznej kuli.


Ostatnie zdjęcia ze słowem "góra". Kaplica na Świętej Górze Jawor.


Krzyże na Świętej Górze Jawor.


Jedzenie się kończy na Świętej Górze Jawor. Czas schodzić w doliny.

[Wojtek Pysz]

Do zobaczenia, Beskidzie!

[Wojtek Pysz]

Dopowiedzenia. 1. Śmieci.

Miało się to opowiadanie ładnie zakończyć, ale się ładnie nie zakończy. Bo parę "niepoprawnych" zdjęć zataiłem. Na przykład takie, jak poniżej.
Zastanawiam się, czy ktoś, kto zadecydował o postawieniu przy szlaku turystycznym kosza lub pojemników na śmieci, pomyślał też o ich opróżnianiu? Czy dobrym pomysłem jest w ogóle ustawianie w górach jakichkolwiek pojemników na śmieci? Czy ktoś, kto miał siłę, by wynieść na górę pełną puszkę z piwem, nie potrafi znieść na dół pustej? Czy da się rozpropagować zwyczaj: wszystko, co przyniosłeś ze sobą, zabierz również ze sobą? Czyli: masz pustą butelkę, puszkę, pudełko po ciastkach, worek po owocach - zabierz je ze sobą. Myślę, że się da. I w ramach tego propagowania - tak nieładnie kończę ;-)

[Wojtek Pysz]

Dopowiedzenia. 2. Tablicomania.

Coraz więcej różnych tablic w górach. Często stoją parami. Jedna informuje, jaka wieś tu była oraz co tu rośnie, biega, pływa i fruwa, a druga informuje, jaka tu była wieś oraz co tu rośnie, fruwa, pływa i biega. Z tej większej dowiadujemy się dodatkowo, że jesteśmy na szlaku huculskim, w związku z czym mieszkali tu Łemkowie.


Po kilkuset metrach mamy już trzy tablice. Ta najmniejsza przeznaczona jest dla leniwych - zawartość tych dwóch większych podaje w skrócie.


Ta tablica opisuje ścieżkę pieszo-rowerową na święta Górę Jawor. Jako, że opis ścieżki trudno rozbudować bardziej, niż na dwa zdania, do opisu załapała się też kaplica na Świętej Górze. Ścieżka była tu od niepamiętnych czasów, droga powstała w latach 20. ub wieku. Może tylko na rowerach nie jeżdżono nią wtedy. Na tablicy nie wspomniano, jak dużą kasę zainkasował ktoś na budowę ścieżki.


Tuż obok tablica ufundowana przez Europejski Fundusz na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Do tematu "podpięło się" 5 innych organizacji, które wymienione są u dołu tablicy. Tutaj znajdziemy opis Świętej Góry w skrócie. Fachowcy od obszarów wiejskich znają życie i wiedzą, że za długich tekstów nikt nie czyta.


A takich tablic jest mnóstwo. Stoją w różnych, najmniej spodziewanych miejscach. Nie informują, skąd i dokąd przebiega taka ścieżka, którędy nordic-walkować dalej na tym skrzyżowaniu.


W zasadzie te wszystkie tablice mi nie przeszkadzają. Nawet wędrowiec jakoś dumniej się czuje, gdy wie, że idzie szlakiem Hucułów. Niepokoi mnie tylko to, że powstają one za moje pieniądze, które można było lepiej wydać;-)
Z malkontenckim pozdrowieniem dla wszystkich upiększaczy gór!