Czarnohora wyśniona, wymarzona i spełniona... (czarnohorskie wędrówki w 1990 r.)

[Krzysztof Jaworski]

Recon, don Enrico - bardzo się cieszę, że tego rodzaju wynurzenia, ocierające się wręcz o jakiś mentalny ekshibicjonizm, znajdują swoich Czytelników. Właściwie nie wiem, czy piszę dla siebie, dla swoich bliskich, czy też może dla nieco szerszego kręgu odbiorców. Przeważa jednak refleksja, że chyba jednak te maleńkie celuloidowe barwne prostokąty, czyli przeźrocza, trzeba w jakiś sposób skomentować, dla kogoś - bo chyba już nie dla siebie - uratować.

Kilka lat temu na jednym z wrocławskich osiedlowych śmietników widziałem kilkadziesiąt (jeżeli nie więcej) wyrzuconych tam, przemoczonych już deszczem i przywalonych obierkami od ziemniaków, zaramkowanych przeźroczy...

[Wojtek Pysz]

[....] Właściwie nie wiem, czy piszę dla siebie, dla swoich bliskich, czy też może dla nieco szerszego kręgu odbiorców.

Pewnie dla wszystkich, wyżej wymienionych, po trosze.
Ja czytałem z łezką w oku. I odrobiną zazdrości, ale takiej pozytywnej. Trafiłeś na swój czas. I dobrze go wykorzystałeś.
Henio nadmienił, że wtedy był za młody, więc - chociaż z Rzeszowa - szwendał się bo Beskidzie Niskim. A ja pewnie byłem trochę za stary. Czyli: dom, praca, dzieci, próba wskoczenia do rozpędzającej się maszyny raczkującego kapitalizmu.
Fajnie, że to opowiedziałeś i pokazałeś.