Czy w Czywczynach i Czarnohorze są dobrej klasy hotele?

[maciejka]

Złapaliśmy szlak, który prowadził, jak po sznurku. Lasy, niewielkie polanki, niektórzy podskakiwali na widok słupków;-)

Nadal towarzyszyła nam granica (tylko zupełnie inna), były więc i słupki (tylko zupełnie inne )

Ja cieszyłam się z kosówki, bo oznaczała kolejne piętro podejścia i coraz bliższy szczyt. Prawie frunęłam do góry;-)
Już widziałam Białego Słonia i między chmurami inne wierzchołki.

[bartolomeo]

Pop Iwan jaki jest każdy widział więc mu (Popu) darujemy. Tego dnia na wniosek iai postanowiliśmy nie szukać hotelu (choć, po prawdzie, największy w całej okolicy był pod ręką) a wreszcie rozbić, jak ludzie, namioty i delektować się widokami.

Jeszcze kawałeczek poszliśmy granicą, ...


.. a potem zaczęliśmy się bawić słońcem, cieniem, światłem i górami.




Wraz z Popem Iwanem ma się rozumieć!






Pięknie było.

[maciejka]

Jeszcze przeproszę za zakłócenie przebiegu relacji i dorzucę garstkę wspomnień, kilka zdjęć z dnia poprzedniego, dla mnie przełomowego.

Niedługo po starcie dotarliśmy do granicy...

... i znów oglądaliśmy słupki, ...

... zasieki, ...

I tak mijała godzina za godziną, czas urozmaicały nam jedynie spotkania ze zbieraczami borówek (ja wolę tę nazwę od jagodziarzy ). Niektórzy byli pieszo, inni zmotoryzowani, a my szliśmy. Cały czas szliśmy. I tylko mgła przechodziła coraz częściej w mżawkę a mżawka w deszcz

Tak, ten dzień trafił się wyjątkowo jednostajny. Mgła skrywała widoki, pod nogami cały czas twarda, kamienista droga, która z każdą godziną coraz bardziej dawała się odczuć stopom.

Rano popełniłam błąd, bo optymistycznie nie założyłam ani ochraniaczy ani spodni od deszczu, jedynie ubrałam kurtkę. Tymczasem dół coraz silniej przemakał, przylepiał do ciała i ciążył. Buty też się poddały i zaczęły chłonąć wodę. Udało mi się na postoju zmienić skarpetki i wkładki, co przyniosło pewną poprawę.
Chociaż tak myślę, że w pełnym słońcu, na tej odkrytej drodze też nie byłoby lekko.
Przy lekkiej mżawce szło się znośnie, dopiero coraz mocniej siąpiący deszcz zaszedł za skórę;-)
Jedyne przerywniki po drodze to były słupy, słupki, druty, a i czasem jakaś brama;-)
Jedną minęliśmy,

a drugą przekroczyliśmy.

Spotkania z jagodziarzami i ich transportem oraz pogranicznikami.

Kiedy żołnierz skierował nas na dozwoloną drogę to nawet mi się podobała, bo była węższa, nie utwardzona i przebiegała wśród kolorowego ziela.


Jednak chyba w tej mgle jakieś dementory czy inne stwory z granicy dwóch światów wyssały ze mnie wszystkie siły witalne, bo szłam coraz wolniej i wolniej...
Tabliczka "магазин" wlała mi otuchę w serce...może będzie odpoczynek w cieple, może coś gorącego się trafi... Może, może... sklep okaże się hotelem;-) Niestety, ku mojemu rozczarowaniu chałupa nie przyjmowała gości, a wejścia pilnował piesek o tak smutnej mordzie jak moja w tamtej chwili;-)

Ale nie ustaliśmy w poszukiwaniu hotelu. I w momencie, kiedy rozkręciła się najsilniejsza ulewa złapaliśmy niewielką bacówkę,

w której już schronili się już inni podróżni (przyjechali na motorach). Coś się tliło pod kozą, coś gotowało na płycie. Jak się dobrze ustawiło to nawet na głowę nie kapało z dachu;-) Ha! I pamiętam znasz znakomity ser z Sanoka, co mnie deczko na nogi postawił!
Ale zmęczenie dawało mi się silnie we znaki, a tu jeszcze dalsza wędrówka, zmyłka drogi, rozdzielenie ekipy i zostałam gdzieś na szarym końcu. Na szczęście w dolinie, z mgły wyłonił się szkielet naszego nowego hotelu

Tu mogliśmy spokojnie organizować się po dachem. A w międzyczasie przyszedł gościnny opiekun i budowniczy tego obiektu i zaprosił do siebie na ogrzanie i wysuszenie. Tak też ochoczo zrobiliśmy. Był też proponowany nocleg w pokoju z gospodarzami. Jednak urządziliśmy sobie spanie w przyszłym schronisku (dzięki za namiot, który dodatkowo chronił).
A jak się suszyliśmy, to poznaliśmy kolejną historię miejsca i zajęcia gospodarzy, którzy też sezonowo podejmowali tu pracę.
Gospodyni marynowała grzyby, a nas poczęstowała herbatą z krzaczka jagodowego (nie znałam tego napoju!) oraz chlebem z powidłami. Pycha!
Następny dzień, to miało być spełnienie moich planów.
I już się opowieść snuje...

[bartolomeo]

Tabliczka "магазин" wlała mi otuchę w serce...może będzie odpoczynek w cieple, może coś gorącego się trafi... Może, może... sklep okaże się hotelem;-) Niestety, ku mojemu rozczarowaniu chałupa nie przyjmowała gości

To było chyba największe rozczarowanie całego wyjazdu - zejście z grzbietu do zamkniętego magazinu... Jeszcze teraz ręce mi opadają jak sobie przypomnę

[maciejka]

Następny dzień, to miało być spełnienie moich planów.

Moim cichym pragnieniem było dotarcie na Popa Iwana i zobaczenie Obserwatorium owianego mgłą tajemnicy. Do końca nie wiedziałam, czy ten punkt programu będzie zrealizowany, bo raz, że mieścił się w końcu naszej pętli zamykającej wyprawę (a ta mogła być skrócona), a dwa, że wszyscy pozostali uczestnicy już tam byli. Końcówka trasy mogła więc przebiegać całkiem inaczej.
Tego roku w zimie nie udało mi się dotrzeć na Popa. Warunki były trudne i pozwoliły nam dotrzeć tylko na Uchaty Kamień. Tak więc teraz, niemal do ostatniej chwili, nie chciałam sobie robić złudnej nadziei, aż go nie zobaczę na własne oczy;-)
A ranek kusił obietnicami, między kłębami chmur przebłyskiwało słońce. Wstąpiły nowe siły i już można było wspinać się po wilgotnych, błyszczących łąkach.

[maciejka]

Pop Iwan jaki jest każdy widział więc mu (Popu) darujemy.

Jak to każdy? Maciejka nie widziała i nie dotykała!
Ostatnie podejście, nie widać, nie widać i w końcu jest!
A i jeszcze w moim życzeniu było, żeby przy Słoniu było pusto, tylko ja i On, no dobrze, my-współtowarzysze;-)
Kto zna sytuację, ten się puknie w głowę. W sezonie? Kobieto, zapomnij!
I co?! Ano, była jedna rodzinka, która wkrótce znikła oraz robotnicy remontujący obserwatorium, też znikali, co jakiś czas;-)
A Słoń stał w pełnej krasie, jak z pocztówki!



A i budynek się zmienia. Jest dach, okna niektóre zamurowane, inne zamknięte okiennicami.
Ale główne prace trwały przy budowie... ogrodzenia!

[maciejka]

Mogłam do woli pooglądać i trochę pozaglądać. Niestety do wnętrza budynku nie można wejść, jedynie przez okna, drzwi otwarte przez robotników zapuszczałam żurawia do środka. Chwilę odpoczęliśmy i już zaczęły pojawiać się spore wycieczki, nadeszła 20-30 osobowa grupa młodzieży z plecakami. Zaczęliśmy schodzić w kierunku pasma Czarnohory.



Jak marzenie się spełniło, tak zaraz Pop Iwan zaczął się kryć się w chmurach.



A przed nami Smotrec i Uchatyj Kamień.



Za plecami zdobyty Słoń walczący z chmurami.



Jeszcze nie koniec przyjemności tego dnia. Pojawia się znakomity pomysł nocowania z widokiem na góry.
Do tego spokojny wieczorny spacerek "na lekko" na Smotreca i Kamień.
Teraz mogę ocenić trasę i odległość, która w zimie dzieliła nas od Popa Iwana. I zamknąć ten kawałek.
Z obozowiska mogę sycić oczy tym, co najbardziej lubię. I do tych chwil będę wracała pamięcią. Jest pięknie.

[maciejka]

Mamy wodę do picia, mamy wodę do kąpieli i mamy ognisko z pieczonymi kabanosami.
Nasz ogień sprowadza gości, osobliwą parę. A czemu dziwną? Bo ich z daleka słychać. Tak, jakby puszczali muzykę z jakiegoś odtwarzacza.
Gdy do nas podchodzą i przysiadają się do ogniska to okazuje się, że chłopak przygrywa na dętym instrumencie klawiszowym (nie wiem, jak to się fachowo nazywa*), ale jeszcze do tego ma podkład z komórki z głośnikami. Było to pewien kontrast z cichymi górami, ale melodia była przyjemna, a muzyk grał z takim natchnieniem, że poddaliśmy się nastrojowi. Po wspólnej chwili pomaszerowali dalej. Wojtek pokazał im w dolinie ruiny schroniska zwane "Kwadratem" i liczne namioty rozbite wokół. To był ich cel noclegowy (z dostępem do wody), do którego błądząc wędrowali cały dzień z Dzembroni.



Nasz dzień też dobiegał końca, nad nami pojawiły się gwiazdy i Droga Mleczna.

* już wiem, Bartolomeo zapamiętał: instrument nazywa się melodyka.

[bartolomeo]

Pięknie było.

Jest pięknie.

I do rana nic się nie zmieniło. Chwilę przed świtem Biały Słoń był co prawda... lekko różowy



ale kto by się przejmował takimi drobiazgami!

[Jimi]

Super - przeczytałam właśnie fragment mnie interesujący - Hryniawy i Czywczyny, którymi za tydzień będę wędrować (no w zasadzie na samych Czywczynach to będę za półtorej tygodnia) ale w wersji znacznie dłuższej (cała trasa 160 km) i druga, większa połowa naszej wędrówki to także pętelka Szybene -niby podobna ale jednak trochę inna. A i droga Mackensena też będzie... ino ta druga część :) Całą mapę mam już w głowie -i jedną, i drugą, i wigówki obie. Wędrówka TĄ granicą to będzie z pewnością niesamowite przeżycie!