Nieciekawia relacja : Lutowiska - Socjolog

[Dlugi]

Ciągną mnie te tereny przygraniczne, dzięki relacji Dona ( no jak to - "nieciekawa relacja"???) apetyt urósł do takich rozmiarów, że na wiosnę trzeba będzie tam pobuszować. Czy wymagane jest zgłaszanie swojego pobytu przy granicy WOP? Na jaką odległośc można podejść, by nie zmuszać ich do reakcji?
I jeszcze:

to pewnie tak samo jak z cmentarzykiem w Krywce -zaznaczony na mapie a w rzeczywistości nie znalazłam po nim śladu.

Jaką mapą posługiwałaś sie przy poszukiwaniu?

[don Enrico]

(...)Czy wymagane jest zgłaszanie swojego pobytu przy granicy WOP? Na jaką odległośc można podejść, by nie zmuszać ich do reakcji?
(...)

Z tego co mi wiadomo nie ma takiego obowiązku. Ja mam wklepane w telefonie numery wszystkich strażnic i informuję ich o swoich planach. Oni mają wiedzę o mnie a ja mam spokój ( a dodatkowo lepiej się czuję w czasie samotnej wędrówki) , i jeszcze się nie zdarzyło aby przyjechali na kontrolę.

(...)
I jeszcze:

Jaką mapą posługiwałaś sie przy poszukiwaniu?

Odpowiem w imieniu Jimi : mapy Ruthenusa (Krukara) pokazują lokalizację tego cmentarza w Krywce , ale ja też nie odnalazłem żadnych śladów po nim
Odnalazłem natomiast na niektórych mapach wirtualnych zaznaczone tam obiekt "kościół zniszczony" ( np https://mapa-turystyczna.pl/bieszczady)
.
Ale zostawmy Krywkę na boku dla penetracji Dlugiego i wróćmy na stokówkę z parkiem maszyn gdzie odpoczywają zabytkowe bieszczadzkie monstra.
Tak sobie pomyślałem przechodząc obok nich , że może to zaczątek do kolejnego muzeum ? Ileż się niszczy tego wypracowanego sprzętu spoczywając w zapomnieniu.
Kiedyś , gdy były parki konne bardziej dbano o emerytów pociągowych.
Gdybym poszedł dalej stokówką doszedłbym do szlaku zielonego i mógłbym zamknąć koło wracając do Lutowisk poprzez pagóry Wołodyjowskiego
Mnie się zachciało przecierać szlak nikłą dróżką idącą pod górę. Od razu poczułem że z każdym metrem robi się coraz cieplej. Tak już jest jak zimową porą wydeptujemy śnieg.
Podążałem do góry w samotności przysłuchując się ciszy. Co prawda widziałem że przede mną już ktoś urządzał sobie nocleg zostawiając legowisko
.

.
Przyglądałem się pilnie czy na tym "bocianim gnieździe" nie zobaczę jakiś skrzydlatych mieszkańców
.

.
Czasem rzadsze drzewa pozwalały potwierdzić że ciągle idę do góry patrząc na kościół w Lutowiskach z lotu ptaka
.

.
Pot zlewał się coraz mocniej ze mnie a ja ciągle nie osiągnąłem grani. Dopiero o 15.20 dotarłem na nią co potwierdzała kompozycja kolorowych znaczków na drzewie
.

.
Wydawało mi się , że mimo kończącego się dnia (jasności) teraz już szybko dotrę do celu poruszając się grzbietem , bez przewyższeń
.... ale to mi się tylko tak wydawało.

[don Enrico]

(...)
.... ale to mi się tylko tak wydawało.

Wydawało mi się , że jak osiągnę grzbiet pasma Otrytu to dalej pójdzie jak po płaskim, bez większych przewyższeń i bez większych pokryw śnieznych.
Okazało się , że tańcujący ostatnio wiatr naniósł niespodzianki w postaci zbitych nawianych zasp o głębokościach powyżej kolan, przez co dalsza marszruta wcale nie była ani szybsza, ani łatwiejsza.
Każdy krok w takich warunkach wymaga o wiele więcej wysiłku
Dochodziła godzina 16.10 , co oznacza o tej porze roku , że słoneczko zmęczone całodziennym świeceniem układa się do snu
zostawiając samotnego wędrowca samemu sobie.
Mniej więcej w tym czasie dochodzę do zielonego szlaku i duży uśmiech radości pojawił się

.

.
Jak widac na powyższym zdjęciu , już ktoś szedł i przetarł szlak. Teraz nadzieja wróciła że dotrę do Chaty Socjologa, bo wcześniej , momentami już zanikała.
Po przetartym szlaku szło się zdecydowanie lepiej i mimo że zapadła ciemność można było łatwo odnaleźć drogę.
Strudzony i zgrzany docieram do drzwi chatki i siadam na ławeczce. Ciesze się że udało się dojść. Gospodarz usłyszał głosy, wyjrzał na zewnątrz z zapraszającym gestem.
Jeszcze chwilę tu posiedzę i wchłonę tą atmosferę , bo tego nie umiem opisać.
Gdy chłód zaczął być odczuwalny wszedłem do środka , aby przysiąść przy tym niepowtarzalnym kominku
.

.
na zakończenie dołożę fragment naprawdę dobrej mapy Compasu , pokazującej przebieg drugiej części dni
(na żółto teoretyczny przebieg dla osób zamykających pętlę)
.

.
p.s. jakiś czas temu obiecałem sobie dać spokój i aby nie pisać więcej tych nieciekawych relacji
jednak przekornie postąpiłem , ale sprowokował mnie inny forumowicz odnosząc się do mojego tytułu forumowicza roku pisząc

nadal uważam, że nadawanie tytułów "forumowicza roku" powoduje u niektórych pisanie "trzy po trzy". Uważają to za przejaw "aktywności" na forum. Z sensem, czy bez, na temat czy nie, ot... zaistniałem...

Ot i zaistniałem raz jeszcze.
Przepraszam, postaram się już więcej nie pisać 3 po 3

[zbyszek1509]

... Ot i zaistniałem raz jeszcze.
Przepraszam, postaram się już więcej nie pisać 3 po 3

Oj Heniu, obiecujesz .
A tak na poważnie, to w środkowej części Twojej relacji zakładałem, że pójdziesz stokówką do zielonego szlaku i dalej do Chaty Socjologa. Ale jak się okazało, ku mojemu miłemu zaskoczeniu, rzuciłeś wyzwanie swojej kondycji, a hart ducha dopomógł Ci w pokonaniu trudności terenowych, dodatkowo przysypanych śniegiem . Jakie to piękne, gdy nawet po krótkich chwilach zwątpienia, można z radością i pełną satysfakcją delektować się sukcesem .
Takich chwil, życzę Ci więcej.

... i duży uśmiech radości pojawił się

[mercun]

p.s. jakiś czas temu obiecałem sobie dać spokój i aby nie pisać więcej tych nieciekawych relacji
jednak przekornie postąpiłem , ale sprowokował mnie inny forumowicz odnosząc się do mojego tytułu forumowicza roku pisząc
Ot i zaistniałem raz jeszcze.
Przepraszam, postaram się już więcej nie pisać 3 po 3

Jak dla mnie możesz zawalać Forum takimi Nieciekawymi relacjami, pisać 3 po 3 a nawet pleść piąte przez dziesiąte.
Ale jednak chciałbym też wiedzieć ( a może jeszcze ktoś ) czy nadal grzejesz kości przy tym niepowtarzalnym kominku.
Nie było ani słowa o powrocie ( nawet Nieciekawym ) więc istnieje obawa, że Cię kominek pochłonął lub zatraciłeś się w otryckich ostępach w drodze powrotnej - więc może zasadne będzie wykręcić 601-100-300 lub 985 ?