Przez przełęcz Prislop i góry Macin do Babadag

[Waldemar]

Poranek budzi pełnym słońca niebem. Ptactwo przekrzykuje się nawzajem, nad łąką pracowity owadzi harmider.


Podchodzimy na niedaleki szczyt. Na ostatnim planie północny fragment „naszego” pasma. Jasna smuga po prawej stronie to Dunaj z prawobrzeżnymi zalewiskami


Najwyższy Tutuiatu (zalesiony) w centrum


Widok na równinę z fragmentem Greci


I widok na wschód – lesisty, trzeci grzbiet Macin, nie objęty parkiem. Po lewej, na ostatnim planie Dunaj.


Zbliżenie na zakola odnogi Dunaju nad którą, bardziej na północ, leży miasteczko Macin


W tej „niskobeskidzkiej” panoramie wypatrzyłem też bardziej zdecydowane kształty


Te góry widzieliśmy już wczoraj i przedwczoraj – to Priopcea i Turcoaia


Turcoaia w teleskrócie prezentuje się bardzo okazale


Łagodnym stokiem opuszczamy się w stronę nizin


Oprócz żółwi góry Macin słyną z żyjących tu okazałych żmiji, najbardziej jadowitych spośród występujących w Rumunii.

Tym razem to tylko egzotyczna purchawka (?)

I właśnie na takiej łące


spotykamy naszego kolejnego i jak się potem okazało, ostatniego żółwia


Okoliczne wzniesienia wyraźnie wypiętrzają się, jesteśmy coraz niżej


Żegnamy świetliste łąki


Maszerujemy wzdłuż stoku kozimi ścieżkami przez las


w którym rosną dzikie piwonie


Zaczyna się wędrówka wzdłuż strumienia


który staje się coraz pokaźniejszy


i pokaźniejszy


aż urasta w sporą strugę, która spływa kaskadami w dół doliny


Nie da się iść wzdłuż strumienia. Obchodzimy go kilka metrów ponad korytem, stromymi skałkami po jego obu stronach. Trzeba się trochę wysilić, obie ręce ciągle zajęte, więc zdjęć brak

Ostatni rzut oka na grzbiet z którego zeszliśmy


Strumień płynący obok w pobliskich krzakach jest coraz cichszy, co nie dziwi, bo teraz płynie po płaskim. Ale gdy krzaki rzedną okazuje się, że strumienia nie ma! Cała woda, którą widzieliście na poprzednich fotkach znikła bez śladu!

To ponor. Przynajmniej tak się to nazywa w Polsce w okolicach Tomaszowa Mazowieckiego, gdzie widzieliśmy kilka takich osobliwości blisko Niebieskich Źródeł.

Kończy się las, a zaczynają pola, których piękne bezkresy oglądaliśmy wcześniej z grzbietu

Pichcimy dwudaniowy obiad, smakujemy herbatę…

cdn.