Polesia czar po 90 latach

[Wojtek Pysz]

Drugi dzień powoli dobiega końca. Jak wspominałem wyżej, dojechałem do wsi Wietły, gdzie rzeka płynie tuż przy domach i tuż przy drodze.


Ale miejsca do postawienia namiotu nie znalazłem.


Pojechałem dalej, poza ostatnie domy i tam skręciłem na południe, nad rzekę.


Przez godzinę próbowałem pasterskimi ścieżkami przebić się nad Prypeć, ale krowie ścieżki nie docierały do rzeki, kończyły się na nieprzebytych krzakach. Pozostało się wycofać i zrobić biwak na małej polance wśród zwykłych sosenek.

[Wojtek Pysz]

Rozpoczyna się powrót. Jadę trasą nieco dłuższą, ale za to bez piasków. Wyprzedzają mnie ZIŁ-y z mlekiem....


.... i UAZ-y - karetki pogotowia.


Tutaj kawałek ładnej drogi, ja też chciałbym kogoś wyprzedzić, ale gęsi idą akurat w przeciwna stronę, czyli je wymijam;-)


Przy bardzo ważnych skrzyżowaniach stoją drogowskazy.


Klimaty Polesia - wędkarz w akcji


Klimaty Polesia - na ostatnim planie jest dużo gęsi i krów. Oko zobaczyło, aparat ledwie, ledwie.


Rzeka Turia. Tutaj koło południa miałem poranna toaletę.


Rzeka Turia. Tutaj gęsi już widać.


Trochę mi się chleb pokruszył.


Wieczorem na nocleg nie szukałem już romantycznego miejsca, lecz wjechałem w pierwszy spokojny zagajnik za wsią.

[Wojtek Pysz]

I to już ostatni dzień. Rankiem "z bagien wstają opary..."


Mleko czeka na mlekowóz.


Do wsi przyjechały obwoźne punkty sprzedaży.


Ostatnie poleskie obrazki.


Kółeczko się zamyka - przygraniczne Adamczuki.

[Wojtek Pysz]

Dodatek 1. O wodzie.

Chodząc po górach, przywykłem do tego, że zapasy wody pitnej uzupełnia się w źródełkach i strumykach. Tutaj nie spotkałem źródełka. Potoki w swej części źródliskowej są bagniste i niedostępne a gdy już dopłyną w miejsca dostępne, są zanieczyszczone przez ludzi i zwierzęta.

Co parę kilometrów przejeżdżałem przez jakąś wieś, gdzie wody "u ludzi" nie brakowało. Czasami, np. w tej studni woda była nie całkiem czysta.


W tej studni była doskonała.


A ta, ze studni przy cerkwi może nawet była święcona?


Tutaj gospodarstwa już nie było, ale studnia pozostała.


Niezawodnym źródłem wszelakich płynów były przydrożne magaziny, produkty i kramnice.

[Wojtek Pysz]

Cała trasa przejazdu wyglądała następująco:

Tam - https://www.gpsies.com/mapOnly.do?fi...lScreenLeave=1

Z powrotem - https://www.gpsies.com/mapOnly.do?fi...lScreenLeave=1

Jeśli się dobrze przyjrzeć mapie, można zauważyć, że w miejscu przekraczania granicy PL-UA nie ma przejścia granicznego. Ale wtedy było. Tak na chwilę, na 5 dni. W ramach tzw. Dni Dorosąsiedztwa wojsko zbudowało na Bugu most pontonowy. Poniżej widok z ukraińskiej strony na polską.


Przez granicę można tu było przechodzić tylko pieszo lub przejeżdżać na rowerze.


Po stronie ukraińskiej, na obszernej, leśnej polanie powstało kilkadziesiąt zaimprowizowanych stoisk handlowych, z cenami w złotówkach, oferujących głównie napoje alkoholowe. 1 litr tych napojów można było przenieść przez granicę do Polski.


Ale jeśli ktoś miał większe potrzeby, możliwości zakupu po nieco wyższych cenach były również za granicą, czyli w Polsce.


Jako, że do dni dobrosąsiedztwa, nikt dobrych sąsiadów nie kontrolował ani nie przeganiał.

[P_A_B_L_O]

Fajna wycieczka! Relacja przypomniała mi niektóre miejsca. Dziękuję!

... bardzo lubię Polesie. Od kilkunastu lat jeżdżę tam regularnie właśnie na wycieczki rowerowe. Szczególnie uwielbiam na Polesiu wczesną wiosnę, kiedy są rozległe rozlewiska. Przerzuciłem się na Polesie m.in. z Karpat i Podkarpacia. Jakoś tak w Karpatach w ostatnich latach się wiele zmieniło i czegoś brakuje. Na Polesie nadal jest "po staremu".

PABLO

[Wojtek Pysz]

Dodatek 4. Sandał i autoportret

Na zakończenie będzie sandał. Sandały nie są najlepszym obuwiem do jeżdzenia na rowerze, tym bardziej stare sandały. Było jednak tak gorąco, że po raz pierwszy w życiu pojechałem w sandałach. Koło południa pierwszego dnia stało sie cos takiego:




Żeby but dalej mógł służyć, kupiłem w najbliższym sklepie taśmę izolacyjną za 17 UAH i dokonałem naprawy:




Często w relacjach z samotnych wycieczek autorzy zamieszczają autoportret. Czasem jest to postać "od stóp do głów", czasem sama głowa. Ja znalazłem tylko jeden - same stopy




I na tym chyba zakończę.